บทที่ 4 พี่รุ่ย (NC, rape, incest, eating disorder, erotophonophilia, death, murder, suicide attempt, asphyxiation) (2/2)

เป็นดั่งที่รุ่ยหวางซื่อจื่อกล่าว ความเผ็ดร้อนของน้ำมันพริกในปริมาณมากทำให้เซียวซิงโหรวเจ็บแสบไปหมด ต่อมน้ำลายรับสัมผัสเจ็บปวดก็เร่งผลิตน้ำลายออกมาดับร้อน รุ่ยหวางซื่อจื่อถอนนิ้วออกจากโพรงปากแดงฉานแล้วยึดตรึงใบหน้างดงามเพื่อประกบปากลงไปดูดกินน้ำลายปรุงรสเผ็ดแสบแต่กลับหวานล้ำราวน้ำผึ้งป่า ลิ้นร้อนส่งพริกมาลวกโพรงปากเขาซ้ำๆ ทั้งปากและฟันของญาติผู้พี่ก็ขบกัดเขาราวกับกัดกินอาหาร ฤทธิ์ร้อนถูกส่งเข้าสู่บาดแผลเรียกน้ำตาแห่งความเจ็บปวดออกมา รุ่ยหวางซื่อจื่อถอนลิ้นออกมาจากโพรงปากไปลากเลียดื่มกินหยดน้ำตาพราวใสต่อ รสพริกที่ติดมากับน้ำลายทำให้เซียวซิงโหรวแสบตาไปหมด น้ำตาก็ยิ่งเอ่อท้นออกมาให้ญาติผู้พี่ดื่มกินมากกว่าเดิม

"ไม่รู้ว่าของเผ็ดจะกระตุ้นปากล่างเจ้าให้หลั่งน้ำออกมาแบบน้ำลายได้หรือไม่"

"อ๊าาาา!"

น้ำมันพริกถูกเทเข้าไปในช่องทางข้างหลัง นิ้วหยาบสอดตามเข้าไปกวาดไล้ชโลมให้ความเผ็ดกระจายไปจนทั่ว เซียวซิงโหรวหุบขาแน่นเท้าตะกายถีบระบายความแสบร้อน นิ้วหยาบควานหาจุดที่เขาจดจำได้เป็นอย่างดีพบก็กวาดนิ้วกระตุกเขี่ยซ้ำๆ ความกระสันที่มาพร้อมกับความเผ็ดแสบส่งให้ร่างขาวเคลือบน้ำมันพริกสั่นสะท้านบิดเร้าไปมาไม่หยุด เซียวซิงโหรวพยายามดิ้นหนีแต่เขาติดอยู่ในก้นอ่างหินอ่อนโดยมีร่างกายบึกบึนของญาติผู้พี่กันไว้ทุกทิศทาง

เซียวซิงโหรวถูกจับพลิกคว่ำเพื่อให้ผู้กระทำรับชมผลงาน

"อาซิง เจ้าหลั่งออกมามากกว่าปกติจริงด้วย เจ้าชอบรสเผ็ดสินะ"

"อื้อ!"

ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปชิมน้ำใสที่ไหลมากับน้ำมันพริกเผ็ดร้อน ปลายลิ้นเขี่ยสะกิดจุดอ่อนไหวซ้ำๆ จนสะโพกมนยกแอ่นตามการกระตุ้น เซียวซิงโหรวกัดปากบวมแดงกลั้นเสียงครางไม่ให้เล็ดลอดออกมา มือเรียวจับขอบอ่างหวังดึงตัวหนีแต่ก็ถูกดึงกลับไปโดยง่ายดาย

"อาซิง เจ้าอย่าดื้อสิ พี่ชายไม่อยากใช้ยากับเจ้าหรอก เสียดายกำยานปลุกกำหนัดพวกนั้นไท่จื่อใช้กับเจ้าไปมากจนใช้ไม่ได้ผลอีกแล้ว ข้าเกรงว่าหากให้เจ้ากินโอสถปลุกกำหนัดมากเกินไปเจ้าจะดื้อยาเหมือนกำยาน" รุ่ยหวางซื่อจื่อพูดทั้งที่ปากยังดูดดื่มอยู่ที่ช่องทางเผ็ดร้อน

เซียวซิงโหรวไม่ได้ตอบกลับไป เขาจะมีอะไรให้ตอบไปเล่า ที่ทำได้ตอนนี้มีเพียงกลั้นเสียงสะอื้นก็เท่านั้น

อีกอย่าง เซียวซิงโหรวไม่ได้ดื้อยาพวกนั้น

แต่ยาปลุกกำหนัดน่าชิงชังที่รุ่ยหวางซื่อจื่อคิดว่าใช้การไม่ได้แล้วนั้นคั่งค้างอยู่ในร่างกายจนออกฤทธิ์อยู่ตลอด เมื่อได้รับเพิ่มเข้ามาจึงเหมือนไม่เกิดผล

ที่ผ่านมา เซียวซิงโหรวเพียงต้องอดทนอยู่กับร่างกายที่โดนปลุกกระตุ้นอยู่ตลอดเวลาก็เท่านั้น...

"อาซิงช่างหวานล้ำไปทั้งตัว ข้ากินฮวาเจียวจนลิ้นชายังไม่สามารถกลบรสชาติของเจ้าไปได้ ถึงเวลาป้อนอาหารเจ้าบ้างแล้ว"

"อื้อ!"

เซียวซิงโหรวปิดปากแน่น ความเจ็บแสบรวดร้าวขึ้นมาจากช่องทางข้างหลัง น้ำมันช่วยส่งแก่นกายพองโตเข้ามาได้อย่างไหลลื่น ขณะเดียวกันเม็ดพริกบดก็ถูกบดเบียดครูดไปกับเนื้อกายทั้งสองที่ถูไถเสียดสีแนบชิดกัน เซียวซิงโหรวเจ็บจนน้ำตาไหลพราก แผ่นหลังแอ่นลงด้วยความระทม เขาเกาะขอบอ่างไว้แน่นดั่งเกาะเส้นด้ายแห่งชีวิตเอาไว้

แก่นกายใหญ่ร้อนด้วยฤทธิ์ของพริกสอดเข้าออกอย่างเนิบช้าดั่งค่อยๆ ละเลียดมื้ออาหาร ทุกครั้งที่สอดเข้าไปใหม่ก็จะไปได้ลึกกว่าเดิมจนเมื่อสุดโคนแท่งร่างกายสั่นเทิ้มก็สะดุ้งออกมา

แขนแกร่งดึงกายมันลื่นขึ้นมา ปากแดงฉานไปด้วยคราบพริกก้มกินซอกคอหวานล้ำ "อา อาซิง อร่อย เจ้าช่างอร่อยไปทั้งตัว"

ฟันแหลมคมฝังเข้าไปในแอ่งคอเรียวระหงพร้อมกับท่อนล่างที่เร่งความเร็วกระแทกกระทั้นเข้าออก

"อ๊าาา! อะ อ๊ะ อื้อ!"

เซียวซิงโหรวถูกกัดโดยไม่ทันตั้งตัวหลุดร้องครางออกมาก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดปากไว้ได้ทัน มือสั่นกลับถูกดึงออกอย่างไม่ไยดี รุ่ยหวางซื่อจื่อส่งให้แขนทั้งสองของเขายกเอื้อมไปโอบเกี่ยวลำคอแกร่งข้างหลังก่อนที่จะเร่งความเร็วขึ้นอีก เซียวซิงโหรวได้แต่เกาะคอญาติผู้พี่เพื่อทรงตัวไม่ให้ล้มลง ปากเม้มแน่นหลุดเสียงครางน่าสมเพชออกมาเป็นระยะ บั้นท้ายงอนงามถูกจับอัดบีบเข้าหากันรัวเร็วดั่งเป็นฟันเคี้ยวแก่นกายที่สอดเข้าไปข้างในอย่างตะกละตะกลาม น้ำร้อนดั่งน้ำมันพริกถูกฉีดพ่นเข้ามาในกายจนเขาร้อนไปทั่วทั้งท้องน้อย

แต่นั่นเป็นเพียงแค่น้ำหล่อเลี้ยงเปิดร่องนำทาง รุ่ยหวางซื่อจื่อยังไม่ได้ปลดปล่อยออกมาเสียด้วยซ้ำ

เพราะเขาเสร็จสมไม่ได้ หากไม่ได้เห็นเซียวซิงโหรวสิ้นใจ

เซียวซิงโหรวยังไม่ทันหอบ ร่างอ่อนปวกเปียกก็ถูกรวบขึ้น เสื้อคลุมถูกสวมให้อย่างลวกๆ รุ่ยหวางซื่อจื่ออุ้มเขาเดินออกประตูทิศตะวันตกเฉียงใต้ อันเป็นพื้นที่ของศาสตร์แห่งอาหารของเขาในตำหนักแปดสำราญ หลังประตูคือห้องที่พวกเขาเคยร่วมลิ้มลองอาหารเลิศรสที่เซียวซิงโหรวคอยสรรหามาสนองญาติผู้พี่เสมอ บัดนี้ห้องกลับมืดมิดไม่ต่างจากห้องแปดเหลี่ยม รุ่ยหวางซื่อจื่อสับกลไกข้างประตู พื้นกลางห้องแยกออก ข้างใต้เป็นบ่อน้ำนิ่งมืดทมิฬ

รุ่ยหวางซื่อจื่อกระโดดพาญาติผู้น้องขึ้นเหนือบ่อน้ำ ด้านบนมีผืนผ้าห้อยลงมา รุ่ยหวางซื่อจื่อจับผืนผ้าพันไว้กับแขนของเซียวซิงโหรว

"จับให้ดีล่ะ อาซิง"

รุ่ยหวางซื่อจื่อปล่อยมือ เขาดีดตัวกลับไปยืนบนพื้นห้องแล้วเดินไปนั่งชมบนเก้าอี้ที่เตรียมไว้ ปล่อยให้เซียวซิงโหรวใช้แขนอ่อนปวกเปียกยึดเกาะผ้าเอาไว้เพื่อไม่ให้ตกลงไป ดวงแก้วแห่งรัตติกาลมองญาติผู้พี่ด้วยความฉงนก่อนจะก้มมองผืนน้ำข้างใต้ ที่ผิวน้ำนั้นมีดวงตาสีเหลืองหลายคู่ผุดขึ้นมาจับจ้องรอสังหารเหยื่อ

เซียวซิงโหรวขนลุกซู่ เขาถูกจับห้อยอยู่เหนือบ่อจระเข้ เขาได้ยึดเกาะเส้นด้ายแห่งชีวิตอย่างแท้จริงแล้ว

ความหวาดกลัวคืบคลานมาตามสันหลัง แขนสั่นระริกกอดผืนผ้าไว้แน่น ขาทั้งสองหดงอขึ้นด้วยเกรงกลัวว่าอสูรร้ายข้างล่างจะกระโดดขึ้นมาโฉบกัดตน น้ำกามารมณ์ผสมน้ำมันพริกหอมกรุ่นเคล้าคลอไปกับหยาดโลหิตไหลหยดลงจากช่องทางที่ยังไม่ทันได้หดตัวดี เมื่อกระทบกับผิวน้ำก็ส่งกลิ่นคาวออกเป็นวงกว้างปลุกสัญชาตญาณนักล่าให้สัตว์ร้ายพุ่งทะยานขึ้นมา!

"ฮือ ฮึก"

เซียวซิงโหรวร้องครางสะอื้นไห้อย่างหวาดกลัว สองมือดิ้นรนเกาะกุมผืนผ้าห้อยเพดาน ขาทั้งสองงอหดหลบหนีสัตว์ร้ายที่โฉบไปมาหวังลากเหยื่อลงไปกัดกินด้านล่าง ชายเสื้อคลุมโดนกัดทึ้งจนขาดวิ่นลากลงน้ำไปจนหมด ดวงแก้วคู่งามบรรจุไว้เพียงความสิ้นหวัง เซียวซิงโหรวช้อนตาขึ้นจากจระเข้เบื้องล่างสบเข้ากับดวงตาของญาติผู้พี่ ประกายแห่งความหิวกระหายที่ส่งกลับมาทำให้เขาสั่นกลัวยิ่งกว่าสัตว์ร้ายนับสิบในน้ำมืดมิด

ในขณะที่เซียวซิงโหรวกำลังใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายรักษาชีวิต รุ่ยหวางซื่อจื่อก็กำลังนั่งมองดูชมด้วยความสำราญ มือหยาบชักรูดปรนเปรอแก่นกายของตนตามอารมณ์ตัณหา การดิ้นรนเอาชีวิตรอดของญาติผู้น้องกระตุ้นเปลวไฟแห่งความต้องการในกายให้ลุกโหมกระพือ

ชั่วเวลานั้นเองที่เซียวซิงโหรวตัดสินใจ มือสั่นระริกปล่อยออกเพื่อให้ร่างร่วงโรย ดวงแก้วแห่งรัตติกาลมืดหม่นปิดลงยอมรับจุดจบอันน่าเวทนา ในที่สุดความทรมานอันแสนยาวนานก็จะจบลงเสียที

ร่างของเซียวซิงโหรวกลับไม่ได้กระทบน้ำเย็นชืด รุ่ยหวางซื่อจื่อพุ่งออกมาจากที่นั่งรับตัวญาติผู้น้องแล้วทิ้งตัวลงไปยังพื้นห้องอีกฝั่ง กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้ง เซียวซิงโหรวลืมตาขึ้นมาอีกทีจระเข้ทั้งหมดก็กลายเป็นซากศพลอยอืดขึ้นมาปริ่มผิวน้ำสีแดงฉาน เขาที่เพิ่งรอดจากจระเข้ถูกวางบนพื้นห้องอย่างปลอดภัยได้ไม่นาน เรียวคอระหงกลับถูกรวบตรึงไว้กับพื้น

"อึก!"

"อาซิง เจ้าจะตายไม่ได้ หากเจ้าตายก็ต้องตายเพราะถูกฝังร่วมกับร่างไร้วิญญาณของข้าในโลงเท่านั้น!"

ลมหายใจถูกพรากไปจากปอด เซียวซิงโหรวอ้าปากสูบอากาศที่ไม่สามารถผ่านลงคอไปได้ ทั้งตัวถูกทาบทับจนไม่สามารถขยับหนีแม้เพียงคืบ มือทั้งสองตะเกียกตะกายดึงมือหยาบแข็งแกร่งที่กำรอบคอเขาออก แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาเคลิ้มสุขอันแสนบ้าคลั่งของญาติผู้พี่แล้วเขาจึงได้เข้าใจ

ยิ่งเขาดิ้นรนเพื่อที่จะมีชีวิตรอด ญาติผู้พี่ก็ยิ่งพอใจ

เซียวซิงโหรวทิ้งมือลง ใบหน้าผินมองไปด้านข้าง หากเขาต้องตายก็ไม่อยากให้ภาพจำสุดท้ายคือสีหน้าราวกับมารร้ายของญาติผู้พี่

"อาซิง มองข้า!"

แรงบีบทวีความรุนแรง มือเรียวกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ลมหายใจเฮือกสุดท้ายปลิดปลิว ดวงแก้วขุ่นมัวเบิกค้างมองไปยังประตู ทางออกสู่อิสรภาพที่เขาไม่มีทางได้สัมผัส

"อาซิง ข้าต้องกลับไปขาซ้ายหน้าแล้ว อยู่กับข้าให้นานอีกหน่อยเถอะ เจ้าก็รู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร ต่อจากฉีฝูก็คือข้า แต่ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ตาย ข้าจะมาพาเจ้าออกไปจากที่นี่ เราจะอยู่ด้วยกันดีหรือไม่? ให้คนพวกนั้นไม่สามารถมารังแกเจ้าได้อีกดีหรือไม่?"

"พอได้แล้ว"

แรงดึงฉุดให้ร่างใหญ่กำยำอย่างนักรบของรุ่ยหวางซื่อจื่อลุกขึ้นมาจากร่างแน่นิ่ง มือทั้งสองถูกสกัดให้อ่อนแรง จนต้องคลายออกจากลำคอ

"ใครอนุญาตให้เข้ามารบกวนข้ากับอาซิง! ทหาร เอาตัวมันออกไป!"

"เขาตายแล้ว"

แววตาแห่งสติรับรู้กลับมาฉายชัดอยู่ในดวงตาของรุ่ยหวางซื่อจื่อ เขารีบประคองร่างไร้ลมหายใจของญาติผู้น้องขึ้นมาดู

"ข้า ข้าไม่ได้ต้องการให้เป็นเช่นนี้! ข้า..ข้าแค่อยากให้อาซิงมองข้า"

ให้ในดวงแก้วบรรจุดวงดารานั้นมีเขาเพียงผู้เดียวเหมือนในวันนั้น

"เช่นนั้นก็สมใจท่านแล้ว ท่านทำให้เขาตายตาไม่หลับแล้ว"

หมอเทวดาเฮ่าเทียนดึงตัวท่านชายผู้จากไปให้นอนราบที่พื้นดังเดิม ปรมาจารย์เคลือบมือด้วยลมปราณทิ่มพรวดเข้าไปใต้ชายโครงของเซียวซิงโหรว

"ทำอะไรของท่าน?!"

"บีบหัวใจที่หยุดทำงานไปแล้วของเขาด้วยน้ำมือของท่าน"

"เฮือก!"

เซียวซิงโหรวสะดุ้งตื่น เขาหอบหายใจอย่างรุนแรง เมื่อลมผ่านลำคอก็ปวดร้าวไปหมด เขาบีบกลั้นลมหายใจให้เล็กลีบเพื่อลดอาการเจ็บแต่ร่างกายกลับต้องการอากาศที่มากกว่านั้นบังคับให้เขาสูดอากาศเข้าไปเต็มคำ มือเรียวยกขึ้นมากุมลำคอที่แสนปวดร้าวอย่างทรมาน เป็นหมอเฮ่าที่ช่วยชีวิตเขาไว้อีกแล้ว

เซียวซิงโหรวเค้นเสียงแหบแห้งโหยหวนด้วยความสิ้นหวัง แม้จะไม่ได้หันไปมองแต่เขารู้ดีว่าผู้ชุบชีวิตเขาขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วนอยู่ไม่ไกล "ท่านหมอเฮ่า อย่ารักษาข้าอีกเลย ปล่อยให้ข้าสิ้นลมไปเถิด"

มือที่กำลังบดยาของหมอเฮ่าเถียนชะงักเล็กน้อยก่อนที่เขาจะกลับไปทำงานต่อ "ข้าทำเช่นนั้นมิได้ หากไม่มีท่าน ไท่จื่อกับองค์ชายและซื่อจื่อทั้งหลายย่อมแตกแยก มีท่านพวกเขาต่างชิงดีชิงเด่นแข่งกันสร้างผลงาน หากท่านชายไม่อยู่แล้วคงถึงคราวหายนะของแคว้นเสวียนอู่เราแล้ว"

น้ำตาแห่งความขมขื่นไหลพราก แม้แต่ความตายเขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้มา