บทที่ 5 เสด็จพี่สาม (torture, pain play, bondage, blood, coercion, branding, physical & mental abuse, cross-dressing) (1/2)

บทที่ 5

เสด็จพี่สาม

"เสี่ยวซิง ร่ายรำให้ดีสิ ร่ายรำให้งดงามเหมือนที่แล้วมา"

โซ่ที่ล่ามคอถูกดึงขึ้น เซียวซิงโหรวถูกบังคับให้ลุกขึ้นยืนบนแผ่นไม้แคบ ข้างล่างคือหินไฟร้อนฉ่าเดือดระอุนับพันก้อนวางซ้อนอัดแน่นจนเต็มพื้นที่ เวทีสำหรับการแสดงร่ายรำที่องค์ชายสามชื่นชอบถูกดัดแปลงจนกลายเป็นลานทรมานนักโทษกิตติมศักดิ์ ที่ข้อมือและข้อเท้าของท่านชายนักโทษทั้งสี่ยังมีโซ่ที่ล่ามไว้อย่างหย่อนคล้อยเพื่อให้เขาขยับแขนขาโบกสะบัดได้

"ร่ายรำสิ หากเจ้าพลาดจะโดนทำโทษเอานะ"

"วิธีนี้จะได้ผลจริงหรือ?"

เด็กชายร้องถามญาติผู้พี่ผ่านเงาสะท้อนของกระจก

"เชื่อใจพี่สามของเจ้าสิ พี่สามต้องพาเจ้าไปหาเสด็จย่าได้อย่างแน่นอน" องค์ชายสามเสวียนเฉินเต๋อระบายยิ้มตอบกลับญาติผู้น้อง

"แต่ว่าลอบเข้าวังมีความผิดใหญ่หลวงมิใช่หรือ?"

"เสี่ยวซิง มีพี่สามอยู่ ไม่ว่าใครก็มารังแกเจ้าไม่ได้" มือของญาติผู้พี่สางหวีเป็นครั้งสุดท้าย "เรียบร้อย"

"เสด็จพี่สามสุดยอด ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าข้ามีผมหยักศก" เซียวซิงโหรวตรวจสอบตัวเองในกระจก "แต่งตัวเป็นนางกำนัลแบบนี้...จะตบตาคนอื่นได้อย่างนั้นหรือ?"

"แน่นอน เสี่ยวซิงของเรางดงามปานนี้ ไม่ว่าใครก็ต้องคิดว่าเป็นหญิงแน่ ออกจะงามเกินไปเสียด้วยซ้ำ เจ้าต้องก้มหน้าก้มตาให้มากหน่อย มิเช่นนั้นจะสะดุดตาเกินไป"

เซียวซิงโหรวเลิกดูกระจก "ข้าเชื่อท่าน"

เซียวซิงโหรวแม้จะเป็นเชื้อพระวงศ์ แต่เนื่องจากองค์หญิงห้ามารดาของเขาแต่งออกไปให้กับบิดาที่เป็นสามัญชนเขาจึงมีศักดิ์ฐานะเป็นสามัญชนไปด้วย

ทว่าองค์หญิงห้าชะตาอาภัพ ภายหลังจากคลอดบุตรชายก็รักษาชีวิตไว้ไม่ได้ ไท่โฮ่วรักเอ็นดูนางที่สุดกลัวว่าหลานชายเพิ่งคลอดไม่มีมารดาเลี้ยงดูจะอยู่ไม่รอดจึงพาเข้าวังไปเลี้ยงด้วยตนเองจนมีอายุได้สามปี เด็กชายแม้จะเป็นเชื้อพระวงศ์แต่ก็เป็นเพียงสามัญชน อีกทั้งยังเป็นชาย สุดท้ายไท่โฮ่วก็ต้องยอมปล่อยตัวหลานชายกลับจวนไป ภายหลังกลับไปอยู่จวนได้ไม่นานบิดาก็มาสิ้นลมอีก เด็กชายตัวน้อยถูกเรียกว่าดาวพิฆาตบุพการียิ่งไม่สามารถให้อยู่ในวังกับพระอัยยิกาได้ สุดท้ายได้แต่เข้าๆ ออกๆ วังหลวงเพื่อไปหาเสด็จยายที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เกิด

พู่กันแต้มชาดจรดลงบนริมฝีปากเป็นตำแหน่งสุดท้าย

"เสี่ยวซิงของเรางดงามยิ่งนัก"

องค์ชายสามประคองใบหน้างามล่มเมืองอย่างเบามือ เอียงไปมาเชยชมผลงานที่ตนเองรังสรรค์ด้วยความเสน่หา ยามปกติญาติผู้น้องก็มีใบหน้าที่งดงามเกินสตรีใด ร่างกายก็เพรียวบางอรชรน่าหลงใหล เมื่อมาแต่งหน้าแต่งตัวยิ่งเรียกได้ว่างามเป็นหนึ่งในใต้หล้า

"หญิงใดก็ไม่อาจครอบครองความงามในระดับนี้ได้ เสี่ยวซิง เหตุใดเจ้าจึงเกิดเป็นชายกันหนอ หากเจ้าเป็นสตรีพี่สามย่อมต้องสู่ขอเจ้าอย่างแน่นอน"

'ก่อนที่คนพวกนั้นจะแย่งเจ้าไปจากข้า'

"พี่สาวท่านนี้งดงามยิ่งนัก สนใจไปอยู่ดินแดนขาขวาหน้ากับข้าหรือไม่?"

เซียวซิงโหรวที่แต่งตัวเป็นนางกำนัลตามติดองค์ชายสามเข้าวังเบิกตาโตก่อนจะรีบก้มหน้างุดลงทันทีด้วยกลัวว่าน้องเล็กที่สุดในบรรดาสิบพี่น้องชายที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนจะจำเขาได้

เป็นองค์ชายสามที่ตั้งสติได้ก่อนใคร "หลินอี้! นี่คนของข้า เจ้าอย่าเสียมารยาท!"

องค์ชายสามทำทีต่อว่าหลินหวางซื่อจื่อกลบเกลื่อน เซียวซิงโหรวจึงรอดตัวไปได้ พร้อมกับซื่อจื่อตัวน้อยที่แลบลิ้นไล่หลังขบวนของญาติผู้พี่ไป

"เสด็จยาย!"

นางกำนัลตัวน้อยวิ่งเข้าไปกอดขาไท่โฮ่วที่กำลังนั่งจิบชาพูดคุยอยู่กับหวงตี้

"นางกำนัลน้อยที่ไหนบังอาจนัก ทหาร!" หวงตี้ที่นั่งอยู่ด้านข้างมารดาโบกมือเรียกทหารองครักษ์

"เดี๋ยวก่อน!" ไท่โฮ่วกลับหยุดเขาไว้ "ซิงเอ๋อร์รึ?"

"เป็นข้า เสด็จยาย ซิงเอ๋อร์คิดถึงเสด็จยายยิ่งนักจึงมาหาท่าน!"

ไท่โฮ่วที่เดิมสีหน้าเคร่งเครียดหมองคล้ำคลี่ยิ้มออกมา มือของผู้ชราลูบแก้มนุ่มนิ่มอย่างรักใคร่เอ็นดู "น่ารักน่าชังเหมือนมารดาเจ้าในตอนนั้นนัก"

หวงตี้ทอดพระเนตรมองสายตาของพระมารดา ความสุขใจปรี่ล้นที่บุตรชายอย่างเขาไม่เคยเห็นมาก่อนฉายชัดอยู่บนนั้น แววตาของพระองค์เองกลับไร้ซึ่งประกายใด ไม่มีผู้ใดคาดเดาความคิดของพระองค์ได้

พลันหวงตี้ก็หัวเราะออกมาเสียงดัง "ดี ดี! เซียวซิงโหรวบุตรชายแห่งองค์หญิงห้าเสวียนหนิงเชียน มีใจกตัญญูคิดถึงองค์ไท่โฮ่วจนถึงกับทำการลักลอบเข้าวังหลวง จากนี้เจิ้นอนุญาตเป็นกรณีพิเศษให้เขาเข้าออกวังได้ตามต้องการเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนคลายเหงาให้กับองค์ไท่โฮ่ว! แต่สถานะสามัญชนของเจ้าคงไม่เหมาะสมเท่าไรนัก เจิ้นขอแต่งตั้งให้เจ้าเป็นเป้ยจื่อนับแต่นี้ไป!"

"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ!"

เมื่อตรัสจบหวงตี้ก็เหลือบมองบุตรชายของตนด้วยสายตาเย็นชา

ญาติผู้น้องได้สิทธิ์ในการเข้าพบพระอัยยิกา แต่องค์ชายสามโดนส่งไปที่กรมราชทัณฑ์เนื่องจากทำผิดใหญ่หลวงลอบพาคนเข้าวัง องค์ชายสามเสวียนเฉินเต๋อไม่เคยบอกใครเรื่องนี้ เขาให้เหตุผลการโดนลงโทษว่าเป็นเพราะตนเอาแต่ฟังดนตรี ดูนางรำ จึงถูกส่งไปดัดนิสัย

เครื่องทรมานจากคุกหลวงตั้งเรียงราย ผู้คุมเดินเลือกเครื่องมือนานาชนิดด้วยความเพลิดเพลินก่อนจะหยิบแท่งเหล็กไปรนไฟร้อนลวกจนเหล็กขึ้นสีแดงสว่างโร่