ตอนที่3

หนิงหว่านชิงยกมือเรียวขึ้นลูบหน้าท้องแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ท่านโหวกลับมาหรือยัง”

ว่านเจียงมีแววตาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ แล้วเอ่ยขึ้นแผ่วเบาราวกับกลัวคนฟังจะเสียใจ

“ยังเลยเจ้าค่ะ”

หนิงหว่านชิงออกออกไปทางประตู เห็นแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในห้อง เช้าแล้ว? นางหลับตั้งแต่เมื่อวานจนยามนี้แล้ว เผยฉางอันผู้เป็นสามียังไม่กลับมาเลยหรือ

“บ่าวให้คนไปแจ้งท่านโหวแล้วว่าท่านเลือดออก เดี๋ยวท่านโหวก็กลับมาเจ้าค่ะ”

ว่านเจียงพูดขึ้นเมื่อเห็นสายตาที่มองไปทางประตูของคุณหนู

หนิงหว่านชิงรู้สึกหนาวเหน็บในใจ หยดน้ำตาไหลรินจากหางตาเงียบ ๆ นี่เขาไปหานางทั้งคืนเลยหรือ

“นางคือ… ไป๋ซูเหยา?”

ว่านเจียงพยักหน้ารับช้า ๆ มองดูคุณหนูของตนด้วยแววตาห่วงใยและสงสาร น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ทันใดนั้นร่างสูงของเผยฉางอันก็พลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าประตู

“ชิงชิง”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น

หนิงหว่านชิงหันไปมอง เขายังคงอยู่ในชุดเมื่อวานใบหน้าดูเหนื่อยเล็กน้อย

เผยฉางอันก้าวอย่างรวดเร็วเข้ามาในห้องแล้วนั่งลงข้างตัวนาง มือใหญ่ยกขึ้นกุมมือเรียวเล็กของหนิงหว่านชิงไว้แน่นเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

แววตาและน้ำเสียงของเขาช่างสมจริง หากนางไม่ได้กลิ่นเครื่องหอมของสตรีในตัวเขา หนิงหว่านชิงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วดึงมือกลับ นางจ้องเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ

“นางคือ ไป๋ซูเหยา?”

เผยฉางอันขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้หนึ่งที แววตาเขาในตอนนี้นางกลับอ่านมันไม่ออกเลย หลิงหว่านชิงดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา พยายามฝืนกลั้นน้ำตาแล้วเอ่ยขึ้น

“หากท่านยังรักนางก็รับนางเข้ามาเถิด”

เผยฉางอันขมวดคิ้วแน่น ดวงตาสับสนเล็กน้อย เขายื่นมือไปกุมมือเรียวเล็กของนางไว้แน่น

“ชิงชิง ข้าไม่ได้รักนางแล้ว ตอนนี้ข้ารักเพียงเจ้า”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจนี้ยิ่งทำให้หนิงหว่านชิงรู้สึกเจ็บปวดจนไม่อาจกลั้นน้ำตา

ร่างบางพลิกกายหันหลังให้เขา แล้วหยดน้ำตาไหลออกมาเงียบ ๆ ด้วยความเจ็บปวดใจ ไม่รักนางแล้วหรือ? ท่านวิ่งไปอยู่กับนางทั้งคืน? จนกลิ่นของนางติดมาขนาดนี้

เผยฉางอันเมื่อเห็นกิริยาของหนิงหว่านชิงผู้เป็นภรรยา เขาก็เข้าใจในทันที เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด

“ชิงชิง ข้าขอโทษ”

หนิงหว่านชิงพยายามกลั้นน้ำตา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

“ท่านโหว เราหย่ากันเถิด”

เผยฉางอันชะงักในคำพูดนั้นของนาง ในใจพลันเกิดโทสะขึ้น เรื่องเพียงเล็กน้อยนี่นางถึงกับจะหย่ากับเขาเลยหรือ มือใหญ่กำแน่น แล้วเอ่ยขึ้นน้ำเสียงแข็งกร้าว

“ชิงชิง ข้ารู้ว่าข้าผิด แต่เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้เจ้าถึงกับจะหย่ากับข้าเลยหรือ”

น้ำเสียงของเผยฉางนั้นเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย จนยิ่งทำให้หนิงหว่านชิงแตกสลาย เรื่องเล็กน้อยหรือ? ไปอยู่กับนางทั้งคืนจนในตอนนี้ในตัวเขามีแต่กลิ่นของผู้หญิงคนนั้นทั่วร่าง ยังจะบอกว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย

นางที่เมื่อคืน เลือดออกจนเกือบแท้งลูก แต่เขากลับเพิ่งกลับมา

เผยฉางอันมองร่างบางที่นอนหันหลังให้เขาก็เริ่มรู้สึกผิดที่พูดเช่นนั้นออกไป มือใหญ่ยกขึ้นจับไหล่นางเบา ๆ

“ชิงชิง ข้าขอโทษ—”

เขายังไม่ทันจะพูดจบ ร่างของแม่นมซานเหนียงก็ก้าวเข้ามาแล้วเอ่ยขึ้น

“ท่านโหว นี่เป็นรายการสิ่งของที่ส่งให้คุณหนูไป๋ เจ้าค่ะ”

นางพูดพร้อมกับยื่นกระดาษให้เผยฉางอัน

เผยฉางอันไม่ได้รับมาเพียงพยักหน้าให้แล้วโบกมือไล่ไปอย่างไม่ใส่ใจ

เขาถอนหายใจ ไม่รู้ว่าจะปลอบนางอย่างไรในตอนนี้ ปกติแล้วนางไม่ใช่คนที่น้อยใจกับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ ช่วงนี้คงเป็นเพราะนางตั้งครรภ์จึงทำให้อารมณ์แปรปรวน

“ชิงชิง เจ้าพักผ่อนเถิด”

กล่าวจบ เผยฉางอันก็ลุกขึ้นยืน เขาหยุดมองร่างบางนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวออกจากห้องไปทันที

หนิงหว่านชิงหันกลับมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา นางร้องให้ออกมาอย่างไม่อาจห้าม ในใจพลันแตกสลาย ความรักและความทุมเทที่นางมีต่อเขาตลอดสามปีกลับสู้รักแรกไม่ได้

คำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้นั้น เขาคงลืมหมดแล้วแต่นางยังจงจำมันได้ชัดเจน

“ชิงชิง เจ้ายอมแต่งกับข้า ชาตินี้ข้าจะรักและถนอมเจ้า มีเจ้าเป็นเพียงภรรยาของข้าเพียงผู้เดียว เผยฉางอันจะรักเพียงหนิงหว่านชิงเพียงผู้เดียว ชาตินี้ทั้งชาติจะไม่มีวันรับอนุภรรยา ทำให้นางต้องเสียใจ”

คำสัญญาพวกนั้นเขาช่างพูดได้เหมือนจริงยิ่งนัก และเพราะคำพูดเหล่านั้นทำให้นางหลงรักเขาจนหมดใจ ยิ่งรักมากก็ยิ่งเจ็บปวด

“คุณหนู…”

ว่านเจียงสาวใช้เห็นคุณหนูของนาง ร้องให้นางก็รู้สึกปวดใจยิ่งนัก นางก้าวตรงไปคุกเข่าลงข้าง ๆ หนิงหว่านชิงแล้วยื่นมือไปกุมมือขาวนวลของนางอย่างห่วงใย น้ำตาก็พลันไหลรินอย่างไม่อาจห้าม

หนิงหว่านชิงร้องออกมาจนรู้สึกว่านางพอแล้ว ในเมื่อเขาเป็นเช่นนี้ ก็สู้ส่งเสริมพวกเขา มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

“ว่านเจียง เจ้าไปเก็บของเถิดและเตรียมรถม้าเราจะไปจากที่นี่”

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

ว่านเจียงพยักหน้ารับ แล้วรีบเช็ดน้ำตาออก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วหมุนกายก้าวออกไป

หลังจากสาวใช้ออกไป ความเงียบก็เข้ามาแทนที่ ในหัวใจของหลิงหว่านชิงรู้สึก ราวกับโดนเข็มนับพันทิ่มแทง แม้นางจะรักเขามาก แต่ก็ไม่อาจทนร่วมกับการแบ่งสามีให้ผู้อื่นได้

มือเรียวเล็กยกขึ้นลูบหน้าท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยของตนเอง น้ำตาก็พลันไหลพราก ในเมื่อเขาเลือกทิ้งนางและลูกไม่ใยดีพวกนาง นางก็จะเปิดทางให้พวกเขาได้สมหวัง

ในดวงตาที่พร่าไปด้วยน้ำตาค่อย ๆ ฉายชัดถึงความเด็ดเดี่ยว นางยันกายขึ้นนั่งบนเตียงแล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มออก ก่อนจะลุกขึ้นก้าวตรงไปยังโต๊ะหนังสือ

…