ตอนทึ่6

“พี่หญิง นี่ก็คือกำไลหยกพยัคฆ์พิทักษ์ พี่ฉางอันมอบให้ข้าเพื่อจะได้มอบต่อให้บุตรชายของข้า”

นางยิ้มอย่างผู้ชนะแล้วยกมือลูบไล้หน้าท้องของตนเอง ก่อนจะเอ่ยต่อ

“แต่พี่หญิงก็อย่าเสียใจไป ข้าบอกพี่ฉางอันแล้ว ว่าขอเพียงได้อยู่กับเขา ข้าขอเป็นเพียงอนุภรรยา หรือ ภรรยาลับ ข้าก็ยินดี ขอเพียงให้เขามาหาข้าบ้างก็เพียงพอแล้ว”

ไป๋ซูเหยาหยุดพูดแล้ว เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตาเริ่มแดงระเรื่อก่อนน้ำตาใส ๆ จะไหลพรากอย่างน่าสงสาร

“ขอเพียงไม่ทำให้พี่หญิงเสียใจ ข้ายอมทุกอย่างเพียงขอให้ได้อยู่กับพี่ฉางอันได้หรือไม่”

กล่าวจบ นางก็ทรุดกายลงนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหนิงหว่านชิง แล้วยื่นมือเรียวเล็กไปหมายจะจับมือของหนิงหว่านชิง ทว่าไม่ทันได้แตะ

หนิงหว่านชิงดึงมือออกทันทีแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ว่านเจียงกลับจวน”

กล่าวจบหนิงหว่านชิงก็ลุกขึ้นทันที ใบหน้านางสงบนิ่งทว่าในใจกลับราวถูกมีดแทงเจ็บจนไม่อาจเอื้อนเอ่ย นางกำลังจะก้าวออกไป ทว่าร่างบอบบางนั้นกลับลุกพรวดขึ้นมาขวางทางนางเอาไว้ ใบหน้างดงามนั้นร่ำให้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร

หนิงหว่านชิงไม่อยากจะอยู่เป็นตัวตลกของตลาด เรื่องรักใคร่ของพวกเขาเหตุใดต้องมาป่าวประกาศเช่นนี้ อยากให้นางหลีกทางให้ก็เพียงเอ่ยปาก ใบหย่านางจะลงนามทันที

หนิงหว่านชิงก้าวไปด้านหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ไหลบางชนเข้ากับไหล่ของ ไป๋ซูเหยาเล็กน้อย ทว่า ร่างบอบบางของไป๋ซูเหยากลับเซถลาล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ปึก!

ร่างบอบบางนั้นล้มลงไปกองกับพื้น อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์นั้นเปรอะเปื้อนรอยฝุ่นละอองเล็กน้อย ดวงหน้างดงามเงยขึ้นเล็กน้อย น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างน่าสงสาร

“พี่หญิง… ข้าผิดเอง ที่ทำท่านโกรธ”

น้ำเสียงไป๋ซูเหยาสั่นเครือ

หนิงหว่านชิงหยุดชะงัก นางหันไปมองยังร่างบอบบางนั้นช้า ๆ คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย เมื่อครู่นางไม่ได้ผลักร่างบอบบางนั้นแม้แต่น้อยแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำใดเสียงของว่านเจียงก็เอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกไม่พอใจ

“คุณหนูไม่ได้ผลักเจ้า! เจ้าที่ล้มลงไปเอง!”

ไป๋ซูเหยาค่อย ๆ ยันร่างกายที่บอบบางของนางให้ลุกขึ้นนั่งอย่างน่าสงสาร ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด มือเรียวยกขึ้นกุมหน้าท้องของตนเอง น้ำตาไหลพราก

“ข้าเจ็บ… พี่หญิงช่วยด้วย…”

ไป๋ซูเหยาเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ใบหน้าซีดเซียว

เสียงซุบซิบของผู้คนต่างดังแผ่ว สายตาดูถูกและว่ากล่าวต่างถูกส่งมาทาง หนิงหว่านชิงที่ยืนอยู่

ทันใดนั้นเสียงขี้ม้าก็พลันดังขึ้น ม้าศึกหลายตัวถูกควบมาหยุดอยู่กลางถนน ผู้นำที่อยู่หน้าสุดก็คือ เจิ้นเป่ยโหวเผยฉางอัน

เผยฉางอันกระโดดลงจากม้าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมเข้มนั้นตึงเครียด ดวงตาคมจ้องมายังไป๋ซูเหยาไม่วางตา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคง อาภรณ์ชุดเกาะสีดำสนิทนั้นพลิ้วไหวไปตามแรงก้าวเดินของเขา ท่วงท่าสง่างาม น่าเกรงขามยิ่งนัก

เหล่าผู้คนที่กำลังยืนอยู่เรื่องสนุกอยู่นั้นพลันเงียบเสียงลงทันที ความน่าเกรงขามนั้นทำให้รู้สึกอึดอัดจนแทบไม่กล้าหายใจแรง ดวงตาดุดันนั้นดูน่ากลัวยิ่งนัก

เผยฉางอันก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าทั้งสอง เขาหันไปมองหนิงหว่านชิงแวบหนึ่ง แล้วก้าวตรงไปยัง ไป๋ซูเหยาที่ยังนั่งอยู่บนพื้นดิน มือใหญ่คว้าร่างบอบบางนั้นขึ้นอุ้มทันที

ไป๋ซูเหยาถูกยกขึ้นอุ้มอย่างง่ายดาย นางซบลงบนอกกว้างของเผยฉางอันแล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเอ่ยขึ้น

“พี่ฉางอันข้า—”

“มู่หวัง! พาฮูหยินกลับจวนแล้วกักบริเวณไม่มีคำสั่งข้า ห้ามให้นางออกมานอกจวนเด็ดขาด!”

น้ำเสียงเผยฉางอันดุดันจนคนรอบข้างต่างรีบหลบสายตาทันที

“ขอรับ”

องครักษ์ประจำกายรีบโค้งกายรับคำสั่งทันที

กล่าวจบ เผยฉางอันก็พลันกระชับร่างบอบบางในอ้อมแขนแล้วอุ้มนางก้าวตรงไปยังม้าของตนเองอย่างมั่นคง เขาอุ้มนางขึ้นม้าแล้วควบม้าออกไปทันที โดยไม่ได้หันมามองหนิงหว่านชิงอีก ราวกับนางไม่ได้อยู่ตรงนั้น

เสียงฝีเท้าม้าดังก้องก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไปในที่สุด

หนิงหว่านชิงยืนนิ่ง มือใต้แขนเสื้อกำแน่นจนเล็บจิกลงในเนื้อเลือดสีแดงสดซึมออกมาหยดหนึ่ง ร่วงลงบนพื้นแตกกระจายราวเกร็ดหิมะที่โปรยปราย ในยามนี้นางเจ็บปวดแทบข่มน้ำตาเกือบไม่อยู่

“เชิญขอรับฮูหยิน”

มู่หวังเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

ว่านเจียงมองตามเสียงรวบม้านั้นด้วยดวงตาแดงก่ำแล้วพลันหันมาจ้องเขม็งใส่มู่หวังในใจโมโหมาก นายบ่าวพวกนี้เหมือนกันวัน ๆ ทำแต่หน้าเย็นชาใส่คุณหนูของนาง

หนิงหว่านชิงก้าวตรงไปขึ้นรถม้าด้วยท่าทางสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับไม่สงบ คำถามมากมายผุดขึ้นมาโดยไม่ได้รับคำตอบ คำตอบมากมายพรั่งพรูอยู่ในใจ

รถม้าคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนที่มาหยุดอยู่หน้าจวน เจิ้นเป่ยโหว หนิงหว่านชิงก้าวลงมาโดยมีว่านเจียงสาวใช้คนสนิทค่อยประคองอย่างระมัดระวัง

“ฮูหยิน ช่วงนี้อากาศหนาว ท่านโหวเป็นห่วงสุขภาพของท่านจึงให้ท่านอยู่แต่ในจวนขอรับ”

น้ำเสียงหนักแน่นของมู่หวังดังขึ้นด้านหลัง

หนิงหว่านชิงชะงักฝีเท้าเล็กน้อย แต่ไม่ได้เอ่ยคำใดและไม่ได้หันไปมองนางเพียงหันไปพยักหน้าให้สาวใช้คนสนิทว่านเจียงให้ประคองนางเข้าไปในจวนเท่านนั้น

เป็นห่วงสุขภาพของนางหรือเพียงไม่อยากให้นางออกมาเห็นเรื่องต่ำช้าที่เขาคิดจะทำกันแน่ อยากจะปิดหูปิดตานางเอาไว้แต่ในจวนสินะ

หนิงหว่านชิงข่มความเจ็บปวดในใจก้าวเดินอย่างนิ่ง ๆ นางทอดสายตามองจวนโหวที่โออ่าแห่งนี้ร่องรอยแห่งวันวานยังคงชัดเจน ความรักความใส่ใจของเผยฉางอันอย่างคงชัดเจนและอบอุ่นยิ่งนัก

เขาพร่ำบอกว่ารักนาง ชาตินี้จะรักเพียงนาง คอยดูแลไม่ห่าง ทว่าบัดนี้เขากลับกลืนคำพูดคำสัญญาพวกนั้นลงท้องไปหมดเสียแล้ว ตอนนี้ในใจเขามีแต่นางผู้เป็นรักแรกเท่านั้น

…