Chapter 5 - ขอดูรอยสักหน่อย 1/2

หญิงสาวเจ้าของห้องยืนชะงักงันอยู่ครู่หนึ่ง สายตาไล่มองเรือนกายของทั้งสองหนุ่มด้วยความพยายามเก็บอาการ มือที่กำผ้าเช็ดตัวสั่นน้อยๆ เช่นเดียวกับใจที่ยังไม่ทันตั้งหลักดีนัก

ทว่าเมื่อรู้ตัวว่าตนเองจ้องมองนานเกินไป เธอจึงสูดลมหายใจลึก พยายามระงับความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ภายใน ก่อนจะโยนผ้าเช็ดตัวไปให้พวกเขาแบบไม่สบตา พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างเสแสร้ง ทั้งที่ในใจนั้น...วุ่นวายเกินกว่าจะอธิบาย

“เฮ้อออ พวกนายนี่ตัวภาระของฉันจริงๆ”

แต่แทนที่สองหนุ่มจะตอบโต้ด้วยถ้อยคำหรือความขุ่นเคืองใดๆ พวกเขากลับหัวเราะพรืดออกมาพร้อมกัน ราวกับคำพูดของเธอช่างไม่มีพิษมีภัยเสียจนไม่น่าใส่ใจ จ้านเป็นฝ่ายกล่าวขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงขี้เล่นปนเจ้าเล่ห์

“อย่าเรียกว่าตัวภาระสิครับเจ้...เรียกว่าโชคชะตาพาให้เรากลับมาเจอกันน่าจะดีกว่า”

ว่าแล้วเขาก็ขยับมือคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวอย่างหลวมๆ จนดูเหมือนจะหลุดได้ทุกเมื่อ ก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้ชายผ้าแล้วจัดการถอดบ็อกเซอร์เปียกชื้นออกจากร่างอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“อี๋…พวกนายทำบ้าอะไรเนี่ย!”

พฤติกรรมล้วงควักตรงหน้าทำเอาหญิงสาวร้องยี้ รีบเบือนหน้าหนี แต่ก็ไม่วายได้ยินเสียงพวกเขาหัวเราะเบาๆ อย่างขบขันในลำคอ ขณะใช้ผ้าเช็ดตัวซับเบาๆ ตรงจุดลับเฉพาะอย่างไม่สนใจใคร

“ถ้าไม่เช็ดมันจะอับชื้น ไหนจะผดผื่น ไหนจะสังคัง แบบนั้นสาวๆ ก็หนีกันหมดสิครับ” จ๋ายที่อยู่ไม่ห่างกันนักเอ่ยขึ้นบ้างด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท

เธอส่ายหน้าอย่างเอือมระอาสุดขีดก่อนกลอกตาแล้วพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดกึ่งเหนื่อยใจ

“เฮ้อออ อุบาทว์ลูกกะตาฉันชะมัด!” เธอว่าจบก็หันหลังกลับ ไม่ยอมมองภาพบาดตาบาดใจนั่นอีก ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยความพยายามควบคุมอารมณ์ “เสร็จธุระกันแล้วก็ไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวได้เลยนะ ฉันจะสอนต่อแล้ว”

ทั้งสองมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันเอวไว้หลวมๆ รีบลากเก้าอี้ย้ายไปฝั่งเดียวกับเธอโดยไม่ได้ขออนุญาต จ้านนั่งชิดฝั่งขวา ส่วนจ๋ายขยับเข้ามานั่งชิดฝั่งซ้าย ความใกล้ชิดในระยะประชิดแทบไม่เหลือช่องว่างให้เธอขยับเขยื้อนกาย ราวกับถูกขนาบด้วยเรือนร่างที่ร้อนระอุด้วยไออุ่นของชายหนุ่มทั้งสอง วงแขนกำยำและแผงอกเปลือยเปล่าที่ทั้งแน่นและอบอุ่นของพวกเขาโอบล้อมตัวเธอไว้ เหมือนหล่นลงไปอยู่ในกับดักเนื้อหนังที่ยากจะดิ้นหลุด

เธอยอมรับว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์อันแสนประหลาด ร่างกายเกร็งตึงอย่างไม่อาจควบคุมได้ กล้ามเนื้อทุกส่วนเหมือนถูกช็อตด้วยไฟฟ้าอ่อนๆ ที่แล่นวาบขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง

หัวใจเต้นแรงโครมครามรุนแรงไม่เป็นส่ำ จนเธอกลัวเหลือเกินว่าแฝดคู่นี้ที่นั่งใกล้จนแทบไร้ช่องว่างนั้น จะได้ยินเสียงหัวใจของเธอที่กำลังโหมกระหน่ำราวกับกลองศึก ความวูบวาบหวามไหวแปลกๆ ก่อตัวขึ้นที่ท้องน้อย มวนไปมาไม่หยุดราวกับมีพายุฝนฟ้าคะนองคำรามถาโถมอยู่ในนั้น

“พวกนายขยับออกไปหน่อยก็ได้ไหม ไม่ต้องเบียดฉันขนาดนี้ มันอึดอัด!” เธอบ่นอุบ พยายามใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวดุดันปรามพวกเขา

แต่เหมือนคำพูดยิ่งกระตุ้นให้ทั้งคู่ได้ใจ จ๋ายที่อยู่ด้านซ้ายกลับขยับตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม ใกล้จนแก้มอุ่นของเขาสัมผัสเข้ากับหัวไหล่เธอผ่านเนื้อผ้าเสื้อคลุมนุ่มฟู ถูแก้มไปมาอย่างหยอกเย้า ราวกับลูกแมวที่อ้อนหาไออุ่นจากเจ้าของ ทำเอาเธอต้องขยับตัวหลบ เอนไปทางอีกด้านอย่างรวดเร็วด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม

แต่เหมือนจะหนีเสือปะจระเข้เข้าเต็มๆ เพราะองศาการเอนตัวที่ตั้งใจจะเบี่ยงหลบ กลับกลายเป็นว่าเรือนกายบางแนบชิดเข้าไปใกล้เรือนกายหนั่นแน่นของจ้านที่นั่งขนาบอีกข้างเข้าไปทุกที จนเหมือนว่าเธอกำลังซบพิงอิงอกเขาอย่างแนบเนื้อเสียอย่างนั้น

“วันก่อนจ๋ายเห็นรอยสักของเจ้แวบๆ ตรงเนินอก...ขอจ๋ายดูหน่อยได้ไหม” แฝดผู้น้องเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่มและแววตากรุ่นกล้าอยากรู้อยากเห็น

แต่พูดจบยังไม่ทันที่คำอนุญาตหรือปฏิเสธออกจากปากณิชา มือซนของเขาก็ยื่นไปรั้งสาบเสื้อคลุมตรงช่วงเนินอกลง ทว่าท่าทางคุกคามนั้นกลับทำให้เธอตกใจจนต้องรีบยกมือขึ้นปิดไว้โดยอัตโนมัติ ก่อนจะถลึงตาใส่และตะโกนด่าเสียงดังลั่น

“ไอ้เด็กบ้า…ไอ้เด็กมือบอน…พะ...พวกนายจะทำอะไรฉันฮะ!” น้ำเสียงของเธอสั่นน้อยๆ ด้วยความตื่นตระหนก แต่ก็แฝงไว้ด้วยความขึงขังให้พวกเขาเกรงใจเธอมากกว่านี้