บทที่ 3

            แชยองขึ้นรถกลับบ้าน เมื่อถึงบ้านก็พบว่าแม่รออยู่แล้วแชยองเข้าไปกอดเอวของแม่เอาไว้

            “สวัสดีค่ะแม่” คุณนายคิมผลักตัวของลูกสาวเบาๆ เมื่อเห็นสภาพเสื้อผ้าหน้าผมของลูกสาวตัวเอง ก็ถึงกับต้องอุทานออกมาอย่างแปลกใจ

            “ลูกเพิ่งกลับมาจากโรงเรียนหรือว่ากลับมาจากสมรภูมิรบกันแน่ เฮชานกลับมาบอกแม่ว่าเขาขับรถไปรับลูกที่โรงเรียนแต่ไม่เจอกัน ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับแชยองของแม่กันจ๊ะ”

            “ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะก็แค่ออกกำลังกายกับคู่ปรับเก่านิดหน่อย...เป็นการเรียกน้ำย่อยก่อนที่จะไปกินมื้อเย็น”

            “แม่ชักจะไม่ค่อยแน่ใจซะแล้วว่าแม่มีลูกสาวหรือลูกชายกันแน่”

            “ลูกสาวสิคะ...แหม! ลูกสาวของแม่ออกจะสวย แม่พูดแบบนี้ดีสเครดิตกันนี่นา” แชยองรีบโวยวายออกมา

            “พูดถึงเฮชาน...แม่ให้เขาไปส่งหนูแค่ตอนเช้าก็พอนะคะ ไม่ต้องให้ไปรับด้วยหรอกค่ะเพราะว่าเผื่อหนูมีธุระที่จะต้องไปทำ เขาจะได้ไม่ต้องไปรับเก้อแบบวันนี้อีก”

            “เอาแบบนั้นเหรอลูก”

            “ค่ะตกลงตามนี้นะคะ”

            “ตามใจ แล้วแม่จะสั่งเฮชานอีกทีพรุ่งนี้เช้า ว่าแต่ลูกกินอะไรมาหรือยัง”

            “เรียบร้อยแล้วค่ะหนูกินกับยูจิน”

            “ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้างลูก”

            “ก็เหมือนปกติล่ะค่ะ” แต่แอบพึมพำกับตัวเองเบาๆ “น่าเบื่อเป็นปกติ”

            “งั้นก็ขึ้นไปอาบน้ำซะจะได้พักผ่อน”

            “ค่ะแล้วพ่อยังไม่กลับเหรอคะ”

            “ยังจ้ะ เห็นบอกแม่ว่าคืนนี้จะกลับดึก”

            “หนูกับพ่อไม่ค่อยจะได้เจอกันเลยทั้งที่อยู่บ้านเดียวกัน ไม่รู้ว่าป่านนี้พ่อจะยังจำหน้าของลูกสาวคนสวยของพ่อได้อยู่หรือเปล่านะ” แชยองจูบแก้มคุณนายคิมก่อนที่จะวิ่งขึ้นไปบนห้องนอน ทิ้งข้าวของและหนังสือไว้ที่ห้องนั่งเล่นคุณนายคิมส่ายหน้าบ่นเบาๆ ปนเอ็นดู

            “ขี้ลืมจริงลูกคนนี้”

            เธอหยิบของใช้ของลูกสาวขึ้นไปวางไว้บนโต๊ะในห้องนอนของลูก แต่ไม่พบเจ้าตัวได้ยินแต่เสียงฮัมเพลงของลูกสาวในห้องน้ำ ทำให้ผู้เป็นแม่อดยิ้มไม่ได้

            เช้าวันรุ่งขึ้นแชยองก็ไปโรงเรียนและใช้ชีวิตตามปกติ (คือไม่สนใจเรียนตามปกตินั่นแหละ)  โดยที่ไม่มีโอกาสรู้เลยว่าพวกเธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง แชยองกับยูจินนั่งเรียนด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย ในตอนบ่ายยูจินชวนแชยองโดดเรียนไปหลบอยู่ในห้องสมุด และถามแชยองว่าจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยหรือเปล่า พอพูดถึงเรื่องนี้แชยองก็ทำสีหน้าเบื่อหน่าย

            “คุณคิมและคุณนายคิมต้องเคี่ยวเข็ญให้ฉันไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เขาต้องการอยู่แล้ว เธอล่ะยูจินคิดยังไงกับเรื่องนี้”         “ฉันก็คงจะไม่ต่างจากเธอนะแชยอง แต่มันคงจะดีนะถ้าเราได้มีโอกาสเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน”

            “นั่นสิเราจะได้ไปสร้างตำนาน สวย แสบ ซ่า คู่ขา มาเฟีย ที่นั่นด้วยกัน”

            “เอาจริงอ่ะ...แล้วหนุ่มคนไหนจะกล้าเข้ามาจีบสาวแสบอย่างพวกเรา”

            “ไม่เห็นแคร์เลย ฉันไม่สนใจผู้ชายคนไหนทั้งนั้นล่ะนอกจาก...”

            “นอกจากอะไรเธอคงไม่ได้หมายถึงพี่จีเฮของเธอหรอกนะ”

            “เธอเข้าใจไม่ผิดหรอกยูจิน” เมื่อแชยองพูดถึงเรื่องนี้ทีไรนัยน์ตาของเธอจะเศร้าอย่างเห็นได้ชัด

            “เรื่องมันตั้งนานมาแล้วเธอยังไม่ลืมเขาอีกเหรอ ฉันว่าป่านนี้เขาคงจะลืมเธอไปแล้วล่ะมั้ง เธอเป็นคนเล่าให้ฉันฟังเองไม่ใช่เหรอว่า ตั้งแต่เขาย้ายไปอยู่ต่างประเทศเขาก็ไม่ได้ติดต่อกลับมาอีกเลย ที่สำคัญก่อนที่เขาจะไปก็ไม่แม้แต่จะมาบอกลาเธออย่างที่เขาเคยพูดเอาไว้ แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรที่เธอจะทนทุกข์อยู่กับความหลัง และอดีตที่เชื่อถือไม่ได้ที่ผู้ชายคนนั้นบอกกับเธอ”

            แต่เมื่อเธอสังเกตุเห็นสีหน้าเศร้าของเพื่อนรักทำให้ยูจิน ต้องโอบไหล่บอบบางของแชยอง เพื่อปลอบประโลมและให้กำลังใจ

            “ยูจินไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน...ฉันก็ไม่สามารถลืมพี่จีเฮได้หรอกนะ”

            “แต่ฉันกลับคิดว่าเขาไม่ควรค่าแก่การจดจำซะด้วยซ้ำไป”

            “พี่จีเฮอาจจะมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้ ฉันมั่นใจว่าเขาจะต้องกลับมาเพื่อทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับฉันอย่างแน่นอน” แชยองพูดออกไปแบบนั้นแต่ภายในใจกลับโต้แย้งกันเอง

            ‘มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกแชยอง เธออย่ามัวแต่คิดโง่ๆ แบบนี้อยู่เลย ถ้าพี่จีเฮจะกลับมาหาเธอจริงอย่างที่เขาบอกเอาไว้ล่ะก็เขาต้องกลับมานานแล้ว ไม่ใช่ปล่อยให้เธอรอเก้ออยู่แบบนี้ เธออย่าจมอยู่กับความหวังเลื่อนลอย หรือคำสัญญาปากเปล่าของเด็กผู้ชายคนหนึ่งเลยมันไม่มีประโยชน์สักนิด’ แชยองยังไม่คลายความเศร้าเมื่อคิดเรื่องนี้ทีไรเธอรู้สึกเศร้าใจทุกที ยูจินเห็นเช่นนั้นก็เลยเบนความสนใจของเพื่อน

            “เราอย่ามาพูดถึงเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจกันเลยนะ โรงเรียนใกล้จะเลิกแล้วเราเตรียมตัวกลับบ้านกันดีกว่า วันนี้ฉันไปเถลไถลกับเธอไม่ได้นะแชยองเพราะแม่บอกให้ฉันรีบกลับบ้าน”

            “ไม่เป็นไรหมดเวลาวิชาสุดท้ายแล้วเรากลับบ้านกันเถอะ ฉันจะไปส่งเธอที่บ้านก่อน”

            “เธอไม่ต้องไปส่งฉันที่บ้านก็ได้นะแชยอง ฉันกลับเองได้”

            “ไม่เป็นไรหรอกยูจินฉันเองก็ไม่มีธุระอะไรที่ไหน”

            “ก็ไปร้องคาราโอเกะก็ได้นี่นา”

            “ไม่มีเธอจะสนุกอะไร เอาเป็นว่าฉันจะไปส่งเธอที่บ้านก็ละกันแล้วฉันค่อยกลับบ้าน”

            “อืม...ได้ตามใจเธอ”