Se connecterPartager
สนามรบ 1
Date de publication:
2026-02-15 07:45:11
Dernier chapitre
ตื๊อรักแม่ทัพสาว อีกหนึ่งโฉมหน้า 6
ซื่อเซี่ยยี่ผงกหัวเร็วๆ "ข้าเสียใจมากเลยรู้หรือไม่? ได้แต่ถามตนเองว่าทำอะไรผิดไป""ไม่ ไม่ ข้าผิด ข้าผิดเอง เจ้าตีข้าเถอะ" เขายกมือนางมาตีแก้มเขาไปมา"ไม่เอา...เจ้าตีตนเองไปแล้วมิใช่หรือ?" นางพยายามดึงมือหนีไปด้วย"ต่อให้ตีเท่าไหร่ก็ไม่พอหรอก" เขาว่า "ตอนนั้นข้าปากร้ายน่ารังเกียจขนาดข้าเองยังตกใจเลย" พูดไปเขาก็อยากเฉือนปากตัวเองทิ้งเหลือเกิน"นึกว่าพูดจากใจจริงเสียอีก" สตรีในอ้อมอกเขาหัวเราะเบาๆ" เจ้าด่ามาที ข้านี่อยากโขกศีรษะร้องขอชีวิตเลยเชียว""ถ้าตอนนั้นเจ้าโขกศีรษะจริง ข้าจะกัดลิ้นตาย!! องค์หญิงเน่าเหม็นเฉาฉุ่ย ข้าไม่สนแล้ว!"ซื่อเซี่ยยี่หัวเราะร่วน แล้วเอามือลูบหน้าลูบคางเขาอย่างคิดถึงจับใจ "ไว้ถึงฝั่งแล้ว เราหาโรงเตี๊ยมดีๆ รำลึกความหลังสักหน่อย แล้วค่อยกลับฉางอัน ดีไหม?" นางเอานิ้วเขี่ยสาบเสื้อเขาไปมา"กลัวก็แต่ลูกสุนัขของเจ้าจะมาขัดคอน่ะสิ""ไม่หรอกน่า เขาก็แค่แหย่เล่น พอขึ้นฝั่ง เขาก็กลับไปประจำหน้าที่ตามเดิม" นางว่า "เลิกหึงเจ้าหอยตลับน้อยได้แล้วน่า""ช่วยไม่ได้ ผู้ใดใช้ให้เจ้ามีเสน่ห์กับพวกบุรุษมากเพียงนี้กันเล่า?" โหวหนุ่มว่าอย่างหึงหวง วงแขนก็กระชับแน่นกว่าเดิม"หึๆ ข้านั
ตื๊อรักแม่ทัพสาว อีกหนึ่งโฉมหน้า 5
"ที่บ้านเจ้าไม่มีครอบครัวรออยู่หรืออย่างไร?" ซื่อเซี่ยยี่ถาม"แม่ข้าที่เป็นคนในครอบครัวคนสุดท้ายเพิ่งจากไปเมื่อปีที่แล้ว แล้วก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีก" เขายิ้มแกนๆ "เห็นไหม แบบนี้ก็สะดวกพี่สาวไม่ต้องส่งอัฐิกลับบ้านเกิดด้วย"ซื่อเซี่ยยี่คิดหนัก ดูท่าเจ้านี่จะเกาะนางยิ่งกว่าทาก นางน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ฉีจู้เฉิงนี่สิ...ถึงนางจะยังเคืองเขาอยู่ แต่จะเอาเด็กผู้ชายอีกคนมาติดสอยห้อยตามเช่นนี้ บุรุษใดก็คงยากจะยอมรับยังไม่นับรวมถึงว่านางเพียงเคืองเขา มิได้หมดรักเขาเสียหน่อยเฮ้อ...."...ข้าล้อเล่นน่ะ" หลิวลู่เฉินว่าเมื่อเห็นซื่อเซี่ยยี่ทำท่าหนักใจ "ข้าหมดภารกิจตรงนี้ข้าก็ต้องกลับบ้านสิ"ซื่อเซี่ยยี่พยักหน้าแล้วยิ้มให้ "เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้""ตกลงว่า?" หลิวลู่เฉินกลับทำหน้างง"อ้าว ก็ลงเรือแล้วมาทางไหน เจ้าก็กลับไปทางนั้นเลยไง""นี่ข้าตั้งใจจะไปส่งพี่สาวถึงฉางอันเลยนะ""จะตามไปส่งหรือจะตามไปปั่นหัวฉีจู้เฉิงมิทราบยะ?""ทั้งสองอย่าง" เด็กหนุ่มตอบตาใสระรื่น"พอเลย! หากเจ้าแกล้งเขาอีก ข้าจะตีเจ้าให้หลังลายเลย!" หญิงสาวทำตาดุ"ธ่อ พี่สาวอ่ะ...""ไม่ต้องมาทำหน้าเช่นนั้น จะดีจะเลวเขาก็เป็นคนของข้า!"
ตื๊อรักแม่ทัพสาว อีกหนึ่งโฉมหน้า 4
ซื่อเซี่ยยี่กลับไม่สะดุ้งสะเทือนกับข้อหานั้น ทั้งยังยิ้มกว้างเสียอีก "โหวเหย๋ช่างมีจินตนาการล้ำลึกจริงๆ"ฉีจู้เฉิงใบหน้าคล้ำเครียด "พวกเจ้าจงใจให้ข้าได้ยินงั้นหรือ?"แกล้งอะไรกันล่ะ ใครจะไปรู้ว่าท่านจะตื่นเมื่อไหร่?" หลิวลู่เฉินทำหน้าเหรอหรา "พี่สาวรู้สึกอะไร ข้าเห็นอย่างไรข้าก็พูดไปตามนั้นเท่านนั้นเอง""ไม่ต้องแก้ตัวอะไรทั้งนั้นลู่เฉิน" ซื่อเซี่ยยี่ยกแขนลงแล้วเอาผ้าพันแผลค่อยๆเริ่มพันเอง "คนจิตใจสกปรกย่อมคิดเรื่องสกปรกวันยังค่ำ""เจ้าเองก็เคยคิดว่าข้านอนกับมัตสึโมโตะมิใช่หรือ?" เขาหรี่ตามองภรรยา "ถ้าได้มายินบทสนทนาล่อแหลมเช่นนั้นเป็นใครก็ต้องคิด"ซื่อเซี่ยยี่เบะปาก "ข้าก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้เจ้าคิดนี่นา ฉีจู้เฉิง""..." ตอนนี้อารมณ์โกรธทำให้นึกถึงคำโต้ตอบอันใดไม่ออก ได้แต่หมุนตัวเดินจากไปเงียบๆ"เขาโกรธพวกเราแน่ะ พี่สาว""ก็ช่างเขาสิ" นางเมินหน้าหนี "ทีตอนข้าโมโหแทบกระอักเลือดตอนรู้ว่าเขามีเมียใหม่ ข้าเจ็บมากกว่าเขาเสียอีก"หลิวลู่เฉินมองใบหน้าหมองของซื่อเซี่ยยี่ก็ได้แต่ถอนใจ นางจะรู้ตัวไหมว่ายามพูดถึงเขา ดวงตานั้นเศร้าเพียงใด"เอาเถอะ พูดไปก็กระทบกระเทือนอาการบาดเจ็บเสียเปล่าๆ" เขาถอนใจ
ตื๊อรักแม่ทัพสาว อีกหนึ่งโฉมหน้า 3
ร่างสูงนั้นหงายหลังวูบ พับพาบลงกับพื้นทันที ซื่อเซี่ยยี่ชักสีหน้าแล้วแลบลิ้นใส่ร่างนั้นทีหนึ่ง "ทีนี้รู้หรือยังว่า การที่รู้ว่าคนที่รักนอกใจแต่ทำอะไรไม่ได้มันเป็นอย่างไร"หลิวลู่เฉินรีบโบกพักในมือให้เร็วกว่าเดิม "พี่สาวใจเย็นๆ เอานี่ ผ้าเย็นขอรับ" ด็กหนุ่มรีบฉวยโอกาสทำคะแนนเร็วรี่"นี่ก็น้อยๆหน่อย อย่ารังแกเขามากนัก" ซื่อเซี่ยยี่หรี่ตามอง "เจ้าช่วยแบกเขาไปนอนในห้องที เดี๋ยวข้าตามเข้าไป"หลิวลู่เฉินทำหน้าตาเหรอหราคล้ายจะถามว่าเขาน่ะหรือซื่อเซี่ยยี่ฟึดฟัด คว้าพัดในมือมาได้ก็ตีเข้าที่ต้นแขนชายหนุ่ม "ไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นผู้ใด? จะให้ข้าแบกหรือไรยะ?!""ลำพังพี่สาวก็แบกไหว โอ๊ย!" เด็กหนุ่มร้องลั่นเมื่ออีกฝ่ายไล่หยิกเขา"จะหาว่าข้าแรงวัวแรงควายใช่มั้ย!?""โอ๊ยๆ... พอแล้ว แบกแล้ว"ซื่อเซี่ยยี่ง้างพัดไว้รอ ตั้งใจว่าหากยังมัวโอ้เอ้อีกจะฟาดให้แขนลายเลยทีเดียวเด็กหนุ่มรีบแบกร่างของฉีจู้เฉิงเข้าไปในห้องนอน จากนั้นจึงกลับออกมา "เสร็จแล้ว""อืม..." นางพยักหน้า ใจยังคิดเรื่องที่ฉีจู้เฉิงทำกับนางเมื่อครู่ เพราะคิดว่านางเป็นหลิวลู่เฉินงั้นรึ? รอยยิ้มวาดขึ้นนิดๆที่มุมปาก "เจ้าคนโง่งมฉีจู้เฉิงเอ๊ย""หืม
ตื๊อรักแม่ทัพสาว อีกหนึ่งโฉมหน้า 2
"โอ้กกกกกกก..." ร่างสูงกระชับวงแขน กอดเกี่ยวถังไม้ไว้แน่น และอาเจียนออกมาหลังจากเรือออกจากท่าได้ไม่นาน"ไอ้หยา นี่ท่านเมาเรือหรือนี่" หลิวลู่เฉินย่นจมูก กลิ่นของเก่าที่คายออกมันน่าอภิรมย์ซะที่ไหนกัน "เอาน้ำขิงหน่อยไหม จะได้ดีขึ้น?"ฉีจู้เฉิงรู้สึกเสียหน้ามากกว่าสิ่งใด ยิ่งต้องมาถูกชู้รักของภรรยาคนงามเอ่ยตอกย้ำเช่นนี้ ศักดิ์ศรีที่มีก็คล้ายจะถูกย่ำเหยียบจนราบ เขาอยากให้เซี่ยเอ๋อร์ของเขามาดูแลเอาใจใส่เขามากกว่า ไม่ใช่เจ้าเด็กเมื่อวานซืนปากมอมเช่นนี้!"เอาน่า ข้าไม่บอกเรื่องนี้กับใครหรอก ว่าฉีโหวเหย๋ผู้น่าเกรงขามสง่างาม เมาเรืออ้วกแตกอ้วกแตนนั่งกอดถังอ้วกไม่เป็นท่าเช่นนี้" เด็กหนุ่มแกล้งพูดเสียงดังจนลูกเรือหันมามองเป็นเสียงเดียวเพี๊ยะทันใดก็มีเสียงแขนใครบางคนถูกตี แต่ไม่แรงนัก คล้ายกับจะหยอกมากกว่าฉีจู้เฉิงแอบเหลือบมองต้นเสียงก็เห็นฟูเหรินตนเพิ่งประทับฝ่ามือกับแขนของหลิวลู่เฉิน ทว่าหน้าตานางไม่จริงจังนัก"ไม่เอาน่า" ถึงจะเอ่ยปรามสำทับ แต่ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ทั้งนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าไปมา"ก็น่าแกล้งออกขนาดนั้น ก็ขอสักนิดสักหน่อยสิ พี่สาว" หลิวลู่เฉินหันไปบีบนวดเอาใจ "พี่จะเอาน้ำขิงด้วยมั้
ตื๊อรักแม่ทัพสาว อีกหนึ่งโฉมหน้า 1
"..." ซื่อเซี่ยยี่ ฉีจู้เฉิง และหลิวลู่เฉิน ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดอันใดออกมา พวกเขามาถึงนานแล้วและซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ใกล้ๆวิชาตัวเบาพาพวกเขามาถึงคล้อยหลังพวกเขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น จึงได้เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบทั้งหมด เมื่อตั้งสติได้ ซื่อเซี่ยยี่ก็เอ่ยขึ้นมาเป็นคนแรก"เห็นหรือไม่ ข้าพูดไว้ไม่มีผิดว่านางนี่แหละคือตัวการ" นางว่าพลางยิ้มอย่างภูมิใจในตนเอง"เจ้ารู้ได้อย่างไรล่ะ?" ฉีจู้เฉิงยิ้มถาม"โธ่ เจ้าอิซึรุน่ะ ไม่มีปัญญาทำเรื่องนี้คนเดียวหรอก"หลิวลู่เฉินเกาหัวแกรก "ข้าว่าเขาก็ฉลาดอยู่นา ทำไมท่านถึงคิดอย่างนั้นล่ะ""การจะสั่งปิดปากพวกทหารไม่ให้แพร่งพรายเรื่องที่ติดเกาะอยู่ที่นี่น่ะ ลำพังราชองครักษ์ เอาไม่อยู่หรอก แสดงว่าคนที่สั่งต้องมีอำนาจสูงกว่านั้น...ซึ่งทั้งเกาะมีอยู่คนเดียว..."หลิวลู่เฉินทำตาลุกวาว เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนซื่อเซี่ยยี่เอ่ยต่ออีกว่า "เจ้าลองคิดดูสิ เราสืบกันอยู่ตั้งสองเดือนแต่ไม่มีอะไรคืบหน้า ทุกคนปิดปากเงียบ ไม่มีอะไรให้หาแม้แต่นิด"มือปราบหนุ่มพยักหน้าหงึกๆซื่อเซี่ยยี่หันไปทางฉีจู้เฉิง หยิกแก้มสามีนางทีหนึ่ง "ต้องขอบคุณจู้เฉ
ตื๊อรักแม่ทัพสาว แทรกซึม 2
"...เช่นนั้นเจ้าอยากรู้อะไรล่ะ?" เฟิงหวงเอ่ยถาม"สิ่งที่ท่านรู้เกี่ยวกับสมุนไพรตัวนี้...และวิธีรักษา" นางเห็นเขาทำให้ผู้ป่วยสงบลงได้ น่าจะมีวิธีทำให้หายขาดสิหมอเฟิงหวงส่ายหน้า "สมุนไพรนี้ใช้สูบ..."ซื่อเซี่ยยี่เบิกตากว้าง มิน่า เขาถึงจับพิรุธนางได้ เพราะนางบอกว่าเพื่อนนางกินมันนี่เอง"มันมีชื่อว่า
Dernière mise à jour : 2026-03-31ตื๊อรักแม่ทัพสาว ตอนพิเศษ 2 ห้วงฝันแสนไกล (ตอนจบ) 1
ฉีจู้เฉิงมองเวลาสลับกับขาแกะที่หมักเครื่องเทศได้ที่ดีแล้วก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาซื่อเซี่ยยี่เขากำลังคิดอยู่ว่า ทำพุดดิ้งมะม่วงเป็นของหวานท่าจะดี แต่ไม่รู้ว่าซื่อเซี่ยยี่จะชอบมะม่วงหรือเปล่าจึงตั้งใจจะโทรไปถามว่า ระหว่างพุดดิ้งมะม่วงกับพุดดิ้งมะพร้าวเธออยากกินแบบไหนมากกว่ากันเขากดเบอ
Dernière mise à jour : 2026-03-28ตื๊อรักแม่ทัพสาว สุขทุกข์ร่วมแบ่งปัน 7
"ว่าอะไรนะ!?" ซื่อเซี่ยยี่อดฉุนไม่ได้ ลูกตายทั้งคนจะเผาศพง่ายๆเหมือนศพหมาแมวเช่นนี้ได้อย่างไร!"คนตายก็ตายไปแล้ว จะเก็บเอาไว้เงินก็ไม่งอกมาจากศพหรอกน่า" ว่าพลางโบกมือไล่ซื่อเซี่ยยี่กับฉีจู้เฉิง "ไม่มีเงินมาก็ไสหัวไป"ซื่อเซี่ยยี่กัดฟันกรอด นางล่วงรู้อุปนิสัยของคนๆนี้ดีอยู่หรอก แต่ไม่นึกว่าจิตใจจะโห
Dernière mise à jour : 2026-03-27ตื๊อรักแม่ทัพสาว ร่ำลา 3
ห้าวันต่อมา ไป๋จิ้งเหอก็พาขบวนสินค้าตระกูลไป๋ออกเดินทางจากฉางอัน ส่วนฉีจู้เฉิงที่คิดไตร่ตรองมาหลายวันก็ตัดสินใจว่าจะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อขอเลื่อนกำหนดงานสมรสเข้ามา และซื่อเซี่ยยี่เข้าเฝ้ารัชทายาท รับคำสั่งงานชิ้นต่อไปฉีจู้เฉิงที่กำลังลิงโลดเพราะได้รับพระบรมราชานุญาตให้เลื่อนงานสมรสเข้ามา ก็พบกับซ
Dernière mise à jour : 2026-03-25
Vous vous intéresseriez aussi à
ร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong24.6K Vuesชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง43.7K Vuesข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง31.3K Vuesสวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.0K Vuesใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน
แคลร์ออสติน332 Vuesเกิดใหม่ครานี้ข้าจะกำหนดชะตาเอง
คุณยายจิ้งจอก487 Vuesพระชายาผู้ถูกหมางเมิน
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง279 Vuesเวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก
อักษรามณี380 Vues
