ตอนที่ 17 : สนามรบ (3)

“ก็ไม่มีนะ ตั้งแต่ข้ามาที่นี่ข้าก็รู้จักคนเพียงไม่กี่คน และก็มีท่านแม่ทัพเฉิน กับท่านแม่ทัพหลี่นี่แหละ ที่ข้าได้มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับพวกเขา” 

“หรือว่า...คุณหนูจะมีใจให้ท่านแม่ท่านหลี่คะ?”

“จะเป็นไปได้อย่างไงกัน? ท่านแม่ทัพหลี่ผู้นั้นดุข้าออกจะบ่อย ไม่เหมือนกับท่านแม่ทัพเฉินที่คอยพูดจาหวาน ๆ และใส่ใจข้าตลอดเวลา” ซูลี่ตอบกลับไป

“คุณหนูถามใจของตัวเองให้ดี ๆ นะคะ หากเลือกผิดแล้ว คุณหนูจะไม่สามารถเลือกใหม่ได้นะ” ตงตงพูดจบ ก็เดินออกไปจัดการเก็บข้าวของต่อ

ยามค่ำของคืนนั้น

ขณะที่ซูลี่กำลังนอนคิดถึงสิ่งที่ตงตงพูดอยู่นั้น จู่ ๆ หน้าต่างหอนอนของนางก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างใหญ่ของท่านแม่ทัพหลี่ที่ปรากฏขึ้น พร้อมกับชุดไทยที่อยู่ในมือของเขา

“ท่านแม่ทัพหลี่!” ซูลี่อุทานออกมาด้วยความตกใจ

“ข้านำชุดของเจ้ามาคืน” ท่านแม่ทัพหลี่ยื่นชุดไทยให้กับนาง

ซูลี่รับชุดไทยมาแล้วก็ตามเขาขึ้นทันที “เหตุใดท่านจึงไม่รอจนถึงรุ่งเช้า แล้วค่อยนำมาคืนข้าก็ได้” 

“เพราะใจของข้ามันรอต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว ในวันพรุ่ง แม่ทัพเฉินจะนำผู้ใหญ่มาสู่ขอเจ้า ข้ามิอาจทนเห็นเจ้าไปเป็นของคนอื่นได้” ท่านแม่ทัพหลี่พูดขึ้นด้วยเสียงที่อ่อนลง

“ท่านพี่จือหลินหมายความว่าเช่นไรกัน?” ซูลี่เดินเข้าไปใกล้ ๆ เขา พร้อมกับถามขึ้น

“ข้ารักเจ้า” พูดจบ เขาก็จูบลงที่ริมฝีปากของนางอย่างดูดดื่ม 

ไม่นานนัก ในขณะที่ซูลี่กำลังเพลิดเพลินกับรสจูบของท่านแม่ทัพหลี่อยู่นั้น เขาก็ทอนริมฝีปากของตนเองออกจากริมฝีปากของนาง แล้วเขาก็กระโดดออกทางหน้าต่างของหอนอนนี้ไป

ซูลี่ใช้มือของนางจับที่ริมฝีปากไว้ บัดนี้ นางได้รับรู้หัวใจของตนเองแล้วว่า ใครกันคือคนที่ใช่สำหรับนาง

เช้าวันรุ่งขึ้น

ท่านแม่ทัพเฉินนำครอบครัวมาสู่ขอซูลี่จากท่าน แม่ทัพหวางแต่เช้า 

ซูลี่ที่ยืนอยู่ในพิธีสู่ขอนั้น ก็พูดขึ้นท่ามกลางเหล่าผู้ใหญ่ทันที

“ขออภัยท่านแม่ทัพเฉิน ข้าคงไม่สามารถแต่งงานกับท่านได้ เพราะหัวใจของข้าอยู่ที่ชายอื่นไปแล้ว”

พูดจบ ซูลี่ก็วิ่งออกจากจวนของตระกูลหลี่ไปทันที

ท่านแม่ทัพหวางยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เพราะเขารู้ได้ทันทีเลยว่าหัวใจของนางนั้นได้เลือกผู้ใดกัน

“ในที่สุด โชคชะตาก็นำพาเจ้าให้เลือกในสิ่งที่ถูก เฮ้ออออออออออออออ” ท่านแม่ทัพหวางถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ซูลี่เดินเข้ามายังจวนของตระกูลหลี่ นางเดินตรงดิ่งเข้าไปที่หอนอนของจือหลิน นางก็พบกับดาบที่นำพาให้นางมาที่นี่ 

ซูลี่หยิบดาบเล่มนั้นขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม พรางนึกใจว่าที่จริงแล้วดาบเล่มนี้นำพานางมาพบกับคู่แท้ที่อยู่ต่างภพกับนางนั้นเอง

ท่านแม่ทัพหลี่เดินเข้ามาพบซูลี่ในห้อง เขาก็ตกใจที่เห็นกำลังถือดาบนั้นไว้

“เจ้ามาที่นี่ได้เช่นไรกัน วันนี้เป็นวันสู่ขอของเจ้านะ” ท่านแม่ทัพหลี่พูดขึ้นด้วยเสียงสร้อย

ซูลี่ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย พรางคิดในใจว่าผู้ชายขี้เก็กอย่างเขาสมควรที่จะได้นางเป็นคู่ครองนี่แหละ เพราะเขาจะได้เลิกเก็กเสียที

“มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่ข้าจะยอมให้สู่ขอข้า” ซูลี่พูดขึ้น

“ผู้ใดกัน?”

“ท่านพี่หลี่ เหตุใดท่านจึงโง่ยิ่งนัก” ซูลี่พูดขึ้นด้วยความหงุดหงิดใจ

“นี่เจ้า! เจ้ากล้าว่าข้ารึ?” ท่านแม่ทัพหลี่เดินเข้าไปใกล้ ๆ นาง           

“ก็ข้าหมายถึงท่านอย่างไงกันล่ะ” พูดจบ ซูลี่ก็จูบลงที่ริมฝีปากของท่านแม่ทัพหลี่ทันที แหม่! โชคดีที่นางมาจากโลกอนาคต นางถึงเป็นฝ่ายวิ่งเข้ามาหาเข้าก่อนบ้างแบบนี้ หากรอให้เขาเป็นฝ่ายไปหานางคงอีกนาน มีหวังนางคงได้แต่งงานไปกับชายอื่นจริง ๆ

“ผู้หญิงยุคใหม่อย่างยัยโซ่ แม้จะย้อนอดีตมาเป็น  ซูลี่ แต่ข้าก็จะไม่ยอมเสียผู้ชายและความรักของข้าไปให้กับอีโก้ของตัวเองอย่างแน่นอน” ซูลี่พูดกับตัวเองในใจ

ท่านแม่ท่านจูบซูลี่กลับอย่างมีความสุข ในที่สุดเขาก็ได้อยู่กับคนรักของเขาเสียที

หลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์

งานแต่งงานของท่านแม่ทัพและซูลี่จึงถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่อลังการ โดยไม่มีใครรู้เลยว่า ฮูหยินคนใหม่ของตระกูลหลี่นี้มาจากแดนไกล ที่ไกลออกไปจนพวกเขาไม่สามารถจิตนาการถึงได้

__________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^