ตอนที่ 2 : ข้ามภพ? (1)

บทที่ 1

ข้ามภพ?

ชายร่างใหญ่ในชุดเกาะสีแดงดำ ดวงตากลมโตหวานละมุน พร้อมกับผมยาวดำสนิทที่ถูกมัดสูงขึ้น กำลังยืนสูงตระหง่านอยู่ตรงหน้าของโซ่ ทำให้โซ่ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เพราะในชีวิตของเธอ เธอไม่เคยพบกับผู้ชายคนไหนที่รูปร่างหน้าตาดีขนาดนี้มาก่อน

“คืนดาบของข้ามาเดี๋ยวนี้นะ” ชายร่างใหญ่ในชุดเกาะสีแดงดำพูดขึ้นเป็นภาษาจีน ทำให้โซ่หลุดออกจากภวังค์มาได้ทันที

โซ่กำดาบเล่มนั้นไว้แน่น พร้อมกับถามขึ้น “ดาบนี้ไม่ใช่ของท่านเสียหน่อย นี่คือดาบของท่านแม่ทัพหลี่ต่างหาก” โซ่ตอบกลับไปเป็นภาษาจีนเช่นกัน

“ข้านี่แหละท่านแม่ทัพหลี่ ข้าคือหลี่จือหลิน เจ้าของดาบเล่มนั้นที่เจ้าขโมยมา” 

เมื่อได้ยินแบบนั้น โซ่ก็ถึงกลับสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันที เพราะนั้นหมายความว่า...

“จะเป็นไปได้อย่างไงกัน นี่มันดาบโบราณ ท่านแม่ทัพหลี่เจ้าของดาบนี้ตายไปเป็นร้อย ๆ ปีแล้วนะ” โซ่เถียงขึ้นทันที 

โซ่รู้สึกมึนงงขึ้นมาอีกครั้ง เธอพรางคิดในใจว่าในเวลาอันรวดที่เหตุการณ์มากมายเกิดขึ้นมันทำให้เธอสับสนไปหมด ทีแรกเธออยู่ที่งานเทศกาลจัดแสดงโชว์ของโบราณนานาชาติในตอนกลางคืน จู่ ๆ เมื่อเธอจับดาบโบราณเล่มนี้ขึ้นมา เธอก็มาโผล่อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ซึ่งเป็นเวลากลางวัน แถมผู้คนที่นี่ก็แต่งตัวดูโบราณและพูดแต่ภาษาจีนเต็มไปหมด แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้หาคำตอบ เธอก็ถูกเหล่าทหารน่ากลัวเหล่านั้นวิ่งไล่ต้อนจนมาถึงที่นี่ ที่เธอกำลังนั่งอยู่บนพื้นหญ้าต่อหน้าผู้ชายที่เขาบอกว่า เขาคือท่านแม่ทัพหลี่เจ้าของดาบเล่มนี้นี่เอง

“แม่นาง ทำไมเจ้าช่างพูดจาไร้สาระเช่นนี้ ข้ากำลังยืนอยู่ต่อหน้าเจ้าแบบนี้ แต่เจ้ากลับมาบอกว่าข้าตายไปแล้วเป็นร้อย ๆ ปีได้อย่างไงกัน” เขาตอบกลับมาด้วยสีหน้างุนงง

โซ่เด่งตัวลุกขึ้นจากพื้น และเดินเข้าไปใกล้ ๆ เขา เธอค่อย ๆ ใช้นิ้วจิ้มไปที่ตัวของเขาเพื่อทดสอบบ้างอย่าง

“ไม่ใช่ฝันนี่หว่า!” โซ่อุทานออกมาเบา ๆ ในขณะที่คนถูกจิ้มกำลังยืนทำหน้างง

จือหลินอาศัยจังหวะที่โซ่กำลังยืนทำท่าทาง   แปลก ๆ อยู่นั้นคว้าดาบของเขาออกมาจากมือของนางทันที

“เฮ้ย!” โซ่ร้องออกมาทันที เมื่อจู่ ๆ ดาบในมือของเธอก็ถูกแย่งชิงไปโดยที่ทันได้ตั้งตัว

“แม่นางดูเหมือนจะเป็นคนสติไม่ดี แถมแต่งตัวแปลกตาจนน่าสงสัย ชุดสีทองพร้อมกับเครื่องประดับเหล่านี้ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน ดังนั้น ข้าจะไม่เอาความเจ้าก็แล้วกัน” จือหลินพูดขึ้นอย่างใจดี ในขณะที่คนฟังอย่างโซ่กับไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงดูแปลกในสายตาของเขา

“แม่ทัพหลี่” แล้วจู่ ๆ ชายวัย 50 กว่า ๆ ในชุดเกาะแบบเดียวกันกับท่านแม่ทัพก็เดินเข้ามาในวงสนทนาของ  จือหลินและโซ่

“อ้าว! ท่านลุงหวางซูนข่าน ท่านมาในจวนของข้า มีข่าวด่วนอันใดรึ?” ท่านแม่ทัพหลี่หันไปทำความเคารพท่านแม่ทัพหวาง พร้อมกับถามขึ้น

“แม่นางผู้นี่คือหลานสาวของข้าเอง นางมีนามว่า หวางซูลี่ นางเพิ่งหายป่วยมาเลยมีอาการเลอะเลือน   หน่อย ๆ ข้าต้องขออภัยแทนนางด้วย” ท่านแม่ทัพโค้งคำนับเพื่อแสดงความขอโทษต่อท่านแม่ทัพผู้เด็กกว่า ทำให้ท่านแม่ทัพหลี่ต้องห้ามไว้

“อย่าทำเช่นนั้นเลยท่านลุงหวาง ข้าไม่ได้ถือโทษโกรธนางหรอก ท่านรีบพานางกลับไปเถิด อากาศร้อนจ้าแบบนี้ เดี๋ยวจะทำให้นางไม่สบายเอาได้” 

“ขอบใจเจ้ามากที่ไม่ถือสานาง” พูดจบ ท่านแม่ทัพหวางซูนข่านก็จูงมือของโซ่ออกไปจากจวนของท่าน         แม่ทัพหลี่ทันที

           

โซ่ปล่อยให้ท่านแม่ทัพหวางจูงมือของนางออกมาอย่างงง ๆ แถมเขายังบอกว่านางคือหลานสาวของเขาที่ชื่อหวางซูลี่อีก เมื่อเดินพ้นเขตประตูจวนของท่านแม่ทัพ  หลี่แล้ว โซจึงพูดขึ้น

“ข้าไม่ใช่หวางซูลี่” โซ่พูดขึ้นเพียงประโยคสั้น ๆ เท่านั้น เพราะในหัวของเธอนั้นมันกำลังมึนงงไปหมด

“ข้ารู้ ข้านี่แหละเป็นคนเรียกให้เจ้าย้อนเวลามาที่นี่เอง” ท่านแม่ทัพหวางตอบกลับไป

แต่ด้วยคำตอบนั้นทำให้โซ่ตกใจขึ้นทันที

“ย้อนเวลา นี่ท่านหมายความว่า...”

“ใช่ ตอนนี้เจ้าย้อนเวลามาอยู่ในยุคของราชวงศ์ฮั่น นั่นเอง และข้านี่แหละคือผู้ที่ส่งดาบไปเรียกให้เจ้ากลับมา” ท่านแม่ทัพหวางตอบกลับมาตามความจริงเท่าที่เขาจะบอกนางได้

“โอ้ มาย ก๊อด เขามีแต่ย้อนอดีตไปเจอคุณหลวงแบบในนิยาย แต่นี่กลายเป็นว่าฉันย้อนอดีตมาเจอท่านแม่ทัพของจีนหรือนี่?? ไม่จริงนะ!” โซ่ร้องบ่นออกมา พร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกใจทันที

ใครจะไปรู้ล่ะว่า เส้นทางย้อนอดีตของนางจะพลิกผันได้มากมายถึงเพียงนี้

เมื่อท่านแม่ทัพหวางพาโซ่มาถึงยังจวนของตระกูลหวาง เขาก็เชิญนางลงทันที

“ต่อจากนี้ เจ้าคือหวางซูลี่ หลานสาวเพียงคนเดียวของข้า เจ้าห้ามถามถึงการมาที่นี่ หรือสงสัยใด ๆ เด็ดขาด จงอยู่ที่นี่ตามที่โชคชะตาพาเจ้ามา ต่อไปนี้เจ้าไม่ใช่แม่หญิงคนเดิมอีกแล้ว” ท่านแม่ทัพหวางพูดขึ้น

“เอ่อ แต่ว่า ข้ายังสงสัยว่าข้าจะข้ามพบมาที่ได้จริง ๆ หรือว่าข้าแค่ฝันไป แล้วทำไมข้าถึงต้องมาที่นี่?” แต่โซ่ก็ยังคงถามแม่ทัพหวางขึ้นต่อ

_________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^