ตอนที่ 1 : หญิงสาวผู้คลั่งรักนิยาย

บทนำ

ในบ้านปูนสองชั้นหลังใหญ่ โซ่ หญิงสาววัย 25 ย่าง 26 ปี กำลังนอนอ่านหนังสือนิยายเล่มโปรดอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ของเธอ ที่พ่อของเธอผู้ซึ่งเป็นช่างไม้ได้ตั้งใจทำมันขึ้นให้กับลูกสา วคนเล็กของเขาด้วยตัวเอง

“ยัยโซ่ ยัยโซ่ ฉันมีข่าวดีจะมาบอก” ยาหยี เพื่อนสาวรุ่นราวคราวเดียวกันวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องของเพื่อนรักโดยไม่ต้องขออนุญาตใครก่อน เพราะความสนิทสนมกันมาตั้งแต่ยังเล็ก ทำให้ ยาหยี ด้รับความไว้เนื้อเชื่อใจจากครอบครัวของโซ่เป็นอย่างมาก

“ข่าวดีอะไรหรอแก?” โซ่วางหนังสือเล่มโปรดลงบนเตียง พร้อมกับถามเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอขึ้นทันที

“เขาจะมีการจัดแสดงโชว์ของโบราณที่ในตัวจังหวัดวันพรุ่งนี้ เห็นว่าจะมีของโบราณจากทั่วทั้งเอเชียถูกยกมาจัดแสดงที่นี่ แถมยังมีของโบราณจากสมัยรัชกาลที่ 5 มาจัดแสดงโชว์ที่นี่ด้วยนะ ไม่แน่แกอาจจะได้พบกับคุณหลวงของแกก็ได้”

เมื่อได้ยินแบบนั้น โซ่ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

โซ่เป็นหญิงสาวที่คลั่งไคล้ในนิยายย้อนอดีตไปหาคุณหลวงเป็นอย่างมาก เธออ่านมันจบทุกเล่ม ไม่มีนิยายย้อนอดีตเรื่องไหนที่จะรอดพ้นสายตาของเธอไปได้ และเมื่อไหร่ก็ตามที่มีแหล่งข่าวว่ามีสถานที่โบราณลี้ลับที่จะทำให้เธอย้อนอดีตไปหาคุณหลวงได้ เธอก็เที่ยวตะเวนไปมาหมดทุกที่ ก็ไม่มีที่ไหนที่ทำให้เธอสามารถย้อนอดีตไปได้เหมือนในนิยายอย่างที่เธออ่านสักที แต่โซ่ก็ยังเชื่อเสมอว่ามันจะต้องมีช่องโหว่สักทางที่จะทำให้เธอไปพบกับคุณหลวงของเธออย่างแน่นอน และยาหยี เพื่อนรักของโซ่ก็คอยสนับสนุนความฝันของเพื่อนมาตลอด ไม่ว่าจะได้ข้อมูลมาจากที่ไหน เธอก็รีบนำมาบอกเพื่อนของเธอทันที โดยที่ยาหยีเองก็ไม่สนใจว่าใครจะว่าเธอกับเพื่อนรักเป็นจอมเพ้อเจ้อก็ตาม

“งั้นเราไปหาชุดไทยมาใส่กันเถอะ เพื่อบังเอิญได้ย้อนอดีตไปหาคุณหลวงขึ้นมาล่ะก้อ ฉันอยากให้คุณหลวงประทับใจฉันตั้งแต่แรกพบ” โซ่ พูดขึ้นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวัง

“ได้สิแก” และยาหยีก็ไม่ปฏิเสธเลย

แม้มันจะดูเหมือนเรื่องราวอันเพ้อเจ้อที่สองเพื่อนรักคอยช่วยกันตามหาสิ่งที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ใครจะรู้ล่ะว่า สิ่งที่กำลังรอโซ่อยู่ข้างนั้น จะนำพาให้เธอได้พบกับสิ่งที่เธอคลาดไม่ถึงมาก่อนอย่างแน่นอน

ในเย็นวันถัดไป

โซ่ และยาหยี ก็ใส่ชุดไทยขับรถมุ่งหน้าเข้าไปยังตัวเมืองของจังหวัดเพื่อนเข้าร่วมงานเทศกาลแสดงโชว์ของโบราณนานาชาติ

เมื่อมาถึงยังหน้างาน โซ่ก็เห็นว่าไม่ใช่เพียงแค่เธอกับยาหยีเท่านั้นที่แต่งชุดไทยมาในงานนี้ แต่ยังมีคนมากมายแต่งชุดไทยมาเต็มไปหมดเลย

โซ่ตัดสินใจแยกออกไปดูคนละทางกับยาหยี เพราะยาหยีไปค่อยชอบของโบราณแบบนี้เท่าไหร่นัก ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนช่วยเพื่อนรักหาข้อมูลในการตามหาคุณหลวงก็ตาม แต่เมื่อได้เข้าใกล้ของโบราณแบบนี้ก็ทำให้ยาหยีรู้สึกเวียนหัวด้วยความกลัวในความโบราณขึ้นมาทันที ดังนั้นยาหยีจึงปล่อยให้โซ่เข้าไปเดินชมของโบราณเพียงลำพัง ส่วนเธอนั้นก็ขอนั่งรออยู่ข้างนอกงานอย่างห่าง ๆ ดีกว่า

ด้านในของงานเทศกาลแสดงโชว์ของโบราณนานาชาติ โซ่ หญิงสาวผิวขาว น่าตาน่ารัก ที่กำลังอยู่ในชุดไทยสีทองพร้อมกับเครื่องประดับที่คุณย่าให้มา กำลังเดินชมของโบราณไปรอบ ๆ งาน เพื่อตามหาข้อมูลถึง   การย้อนอดีตไปเจอคุณหลวงเหมือนในนิยาย และในขณะที่เธอกำลังเดินไปรอบ ๆ อยู่นั้น สายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับดาบโบราณชิ้นหนึ่งที่วางอยู่ในมุมมืด โซ่จึงค่อย ๆ ย่างก้าวเข้าไปราวกับว่าดาบโบราณนั้นกำลังเรียกร้องหาเธอแต่เพียงผู้เดียว

เหมือนมีอะไรบ้างอย่างกำลังเรียกเธอให้เข้าไปหาดาบเล่มนั้น เหมือนกับว่าเจ้าของของมันกำลังรอเธออยู่ที่ไหนสักแห่ง

และในที่สุดโซ่ก็เดินมาถึงดาบโบราณเล่มนั้น เธอหยุดยืนอ่านป้ายที่แปะอยู่หน้าดาบนั้นด้วยเสียงเบา ๆ

“ดาบของท่านแม่หลี่จือหลิน”

แล้วจู่ ๆ เหมือนมีอะไรมาดลใจให้ โซ่ คว้าดาบขึ้นมาจากที่ตั้งโชว์อย่างไม่สามารถหักห้ามใจได้ แล้วเธอก็ชักดาบออกจากฝักในเวลาอันรวดเร็ว

ฟึบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

แสงสีขาวสะท้อนบาดตาขึ้นในช่วงขณะที่โซ่ชักดาบออกมาจากฝัก และด้วยความตกใจจึงทำให้ร่างของเธอร่วงหล่นลงกับพื้น พร้อมกับดวงตาเล็ก ๆ ที่ปิดลงและสลบไปทันที

ในช่วงเวลาอันรวดเร็ว ทำให้โซ่มึนงงไปหมด เธอไม่รู้ว่าจู่ ๆ เธอก็เกิดบ้าอะไรขึ้นมาถึงไปคว้าของโบราณขึ้นมาแบบนั้น แถมเธอยังกล้าชักด้ามออกจากฝักอีกด้วย เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ที่กล้าไปทำแบบนั้นกับของโบราณ

เมื่อรู้สึกตัวอีกที โซ่ก็ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วเธอก็พบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนอนอยู่กลางสนามหญ้าแห่งหนึ่งพร้อมกับแดดที่ร้อนแสบผิวไปหมด แถมในมือของเธอก็ยังมีดาบโบราณของท่านแม่ทัพหลี่ติดอยู่ในมืออีกด้วย

โซ่พยุงตัวของตัวเองลุกขึ้นนั่ง เธอมองไปรอบ ๆ บริเวณด้วยอาการมึนงง เธอก็สังเกตเห็นว่าตอนนี้ตัวเธอเองกำลังนั่งงงอยู่กลางสนามหญ้าที่ไหนสักแห่งที่ดูเหมือนในบ้านของใครสักคน

และในขณะที่โซ่กำลังนั่งงง ๆ อยู่บนสนามหญ้านั้น จู่ ๆ ก็มีชาย 3 คนในชุดจีนโบราณกำลังวิ่งมาทางเธอพร้อมกับตะโกนขึ้นเป็นภาษาจีน “ขโมย ขโมยอยู่ทางนั้น”

โชคดีของโซ่ที่ถูกแม่บังคับให้เรียนภาษาจีนมาตั้งแต่ยังเล็ก เพราะแม่ของเธอคิดว่าหากโตขึ้นมาภาษาจีนจะสามารถเป็นภาษาที่สามที่ช่วยให้โซ่หางานได้ง่ายขึ้น ถึงแม้จะต้องเรียนโดยไม่เต็มใจ แต่โซ่ก็พอจะสื่อสารได้โดยระดับหนึ่ง

และเมื่อเห็นว่าชาย 3 คนนั้นวิ่งเข้ามาใกล้เธอ    เรื่อย ๆ โซ่ก็เดาออกทันทีเลยว่า “ขโมย” ที่พวกเขาหมายถึงนั้นต้องเป็นเธออย่างแน่นอน

“บ้าเอ้ย!” โซ่สบถออกมา พร้อมกับหยิบดาบโบราณนั้นขึ้นมาอย่างไม่ทันรู้ตัว แล้วเธอก็ลุกขึ้นพรวดอย่างรวดเร็วและสับขาออกวิ่งทันที

โซ่วิ่งสุดตีนโดยไม่หันหลังไปมอง เพราะเธอนึกถึงอาจารย์วิชาพละที่เคยสอนไว้ว่า ถ้าเราหันหลังไปมองตอนวิ่งจะทำให้เราวิ่งได้ช้าลง และในระยะเวลาคับขันแบบนี้ โซ่จึงต้องติดเกียร์ตีนผีวิ่งไปให้พ้นจากทหารโบราณนั้นให้ไวที่สุด ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีคำถามมากมายเต็มหัวเธอ ว่าที่นี่คือที่ไหน? แล้วเธอมาที่ไหนได้อย่างไร? แต่เธอก็ต้องทิ้งความสงสัยนั้นไว้ก่อน เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือเธอต้องหนีทหารโบราณนั้นให้พ้นให้ได้

และในขณะที่โซ่กำลังวิ่งสุดตีนอยู่นั้น จู่ ๆ ร่างของโซ่ก็ปะทะกับร่างใหญ่ในชุดเกาะที่มายืนขว้างเธอไว้ทันที

ฟุบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

ร่างของโซ่ร่วงหล่นลงกับพื้น เธอจึงตั้งสติแล้ว   ค่อย ๆ เงยหน้ามองร่างใหญ่ในชุดเกาะที่อยู่ข้างหน้าเธออย่างช้า ๆ

______________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^