ตอนที่ 5 : ข้ามภพ? (4)

“ข้าก็แค่ ... เอ่อ ... อ่อ ... ข้าเห็นมันวางอยู่ ข้าก็เลยหยิบมันขึ้นมาก็เท่านั้นเอง” ซูลี่ตอบโกหกกลับไปทันที เพราะถ้าขืนพูดความจริงไปว่านางก็แค่ยกดาบออกจากแท่นที่งานนิทัศกาลโชว์ของโบราณในยุคปัจจุบัน แล้วจู่ ๆ ดาบนั้นก็พานางมายังที่นี่ เขาคงไม่มีทางเชื่อนางอย่างเด็ดขาด ดีไม่ดีเขาคงจะว่านางบ้าด้วยซ้ำ

“แต่ว่า ดาบนี้เป็นดาบที่ข้าเก็บไว้ข้างกายตลอด มันจะอยู่ที่พื้นได้อย่างไร?” ท่านแม่ทัพหลี่ยังคงถามสงสัยขึ้นต่อ

“ถ้าท่านเก็บดาบไว้ข้างกายตลอดเวลา แล้วมันจะหายได้อย่างไรล่ะ?” ซูลี่ถามขึ้นด้วยเสียงอันดังด้วยอาการร้อนตัวอีกครั้ง

“ก็เพราะว่ามันถูกขโมยไปข้าถึงได้ออกมาตามหามันอย่างไรล่ะ แล้วข้าก็มาเจอมันอยู่ที่เจ้า” ท่านแม่ทัพหลี่เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นต่อ “แล้วเจ้าก็มาอยู่ในจวนของข้าได้อย่างไรกัน?”

ซูลี่พูดกับตัวในใจขึ้นมาทันที “บ้าเอ๊ย! คำถามของเขาสมเหตุสมผลชะมัด แต่คำตอบของฉันนั้นไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย แล้วที่จะทำอย่างไงดีล่ะ ยัยโซ่”

เมื่อเห็นว่าแม่นางซูลี่เงียบไปพร้อมกับทำหน้าแปลก ๆ ท่านแม่ทัพจึงหยุดถามคำถาม แล้วพูดขึ้นทันที “เอาล่ะ เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน แล้ววันหน้าข้าจะมาหาหรือกับเจ้าใหม่”

พูดจบ ท่านแม่ทัพก็ลุกขึ้น และเดินออกจากศาลารับรองแขกไป โดยมีท่านลุงหวางเดินตามไปส่งเขา ในขณะที่ซูลี่ด่าเขาขึ้นตามหลังเบา ๆ “หาหรือบ้าบออะไรล่ะ! หาว่าข้าเป็นขโมยซะมากกว่า”

หลังจากที่ท่านแม่ทัพเดินทางกลับไปแล้ว ซูลี่ก็เดินสำรวจไปรอบ ๆ บริเวณจวนของท่านลุงหวาง พรางบ่นออกมากับตัวเองพึมพำ “นี่ฉันจะต้องกลายมาเป็นผู้สืบตระกูลหวางจริง ๆ หรอเนี่ย?”

“ใช่แล้วค่ะ คุณหนู” ตงตงที่เดินตามเงียบ ๆ อยู่ข้างหลัง เมื่อได้ยินคุณหนูของตนตั้งคำถาม นางก็ช่วยตอบให้ทันที

“แหะ ๆ” ซูลี่หัวเราะออกมาแห้ง ๆ เพราะไม่คิดว่าตงตงจะได้ยินสิ่งที่นางบ่นพึมพำกับตัวเอง

ทางด้านของท่านแม่ทัพหวางซูนข่านที่ยังคงนั่งอยู่ในศาลารับรองแขกก็มีสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลที่เห็นการกระทำของหญิงสาวต่างภพอย่างโซ่ หรือซูลี่ ไม่ค่อยชอบในท่านแม่ทัพมากนัก

“เฮ้อออออออออออออออออออออออออออออออ ข้านำพานางมาที่นี่ก็เพื่อให้นางได้มาพบกับแม่ทัพหลี่ หากนางกับแม่ทัพมิได้ครองคู่กัน คงจะมีเรื่องวุ่น ๆ ตามมาอย่างแน่นอน แถมพฤติกรรมของเจ้าก็ไม่เป็นที่ต้องตาต้องใจท่านแม่ทัพหลี่เท่าไหร่นัก มีหวังข้าต้องทำอะไรสักอย่างเสียแล้ว” ท่านแม่ทัพหวางซูนข่านบ่นขึ้นกับตัวเอง

เมื่อหลายปี ท่านแม่ทัพหวางซูนข่านผู้เป็นอาจารย์และญาติห่าง ๆ ของท่านแม่ทัพหลี่จือหลิน ได้ออกรบร่วมกันที่หัวเมืองทางตอนใต้ และระหว่างการรบนั้น ท่านแม่ทัพหลี่จือหลินเกิดโดนธนูยิงเข้าที่ร่างกายจนเกิดหลายบาดแผล ทำให้ท่านแม่หวางซูนข่านต้องแบกร่างที่เหลือลมหายใจอันน้อยนิดของท่านแม่ทัพหลี่ผู้เป็นศิษย์ไปรักษาตัวกับหมอชาวบ้านที่อยู่กลางป่า ในช่วงของการรักษาตัว หมอชาวบ้านผู้นั้นมิใช่เป็นเพียงหมอเช้าธรรมดา แต่เป็นหมอที่มีความรู้ด้านวิชาอาคม หลังจากที่ได้รักษาอาการของท่านแม่ทัพหลี่แล้ว หมอชาวบ้านผู้นั้นได้แจ้งกับท่านแม่ทัพหวางเกี่ยวกับท่านแม่ทัพหลี่ว่า

“ท่านแม่ทัพหลี่ผู้นี้มีวาสนาสูงส่งนัก อนาคตของเขาจะได้เป็นใหญ่เป็นโตในภายภาคหน้า และจะทำให้บ้านเมืองสงบสุข แต่มีข้อแม้ที่ว่า หากท่านแม่ทัพหลี่ผู้นี้มิได้ครองคู่กับเนื้อคู่ของตน ชีวิตของเขาจะพลิกผันเป็นอีกทาง เขาจะตกอับ บ้านเมืองจะต้องเดือดร้อนเพราะไม่มีเขาคอยปกป้อง”

เมื่อท่านแม่ทัพหวางได้รับรู้ถึงอนาคตที่เลวร้ายของลูกศิษย์และหลานห่าง ๆ ของตนเช่นนั้น เขาก็เกิดความเป็นห่วง จึงถามหมอชาวบ้านคนนั้นต่อทันที “แล้วข้าจะไปหาเนื้อคู่ของแม่ทัพหลี่ได้จากที่ไหนกัน?”

“นางอยู่ห่างออกไปไกลคนละภพ ห่างเจ้าไม่สามารถทำให้ท่านแม่ทัพหลี่และนางมาเจอกันได้ อนาคตของศิษย์รักของเจ้าจะต้องล้มจม และแผ่นดีนี้จะไม่สงบสุขเพราะขาดผู้ปกป้อง”

ท่านแม่ทัพหวางถึงกลับไม่เข้าใจในสิ่งที่ตนเองได้ยิน คำว่า นางอยู่ออกไปไกลคนภพ นั้นคืออะไรกัน “หากนางอยู่ออกไปไกลคนละภพ แล้วข้าจะหานางเจอได้เช่นไรกัน?”

“อีกไม่กี่ปีต่อจากนี้ ฮ่องเต้จะประทานดาบเล่มหนึ่งให้กับท่านแม่ทัพหลี่ ซึ่งดาบเล่มนั้นจะกลายเป็นสิ่งสำคัญของมนุษย์ในยุคต่อ ๆ ไป ดังนั้น เมื่อท่านแม่ทัพหลี่ได้รับดาบเล่มนั้นมาแล้ว ให้เจ้าขโมยดาบเล่มนั้นมา และโยนมันลงไปในบ่อน้ำของจวนแม่ทัพหลี่ และดาบนี้จะนำทางนางผู้นั้นมาหาท่านแม่ทัพหลี่เอง”

หากเป็นคนอื่นทั่วไปได้ฟังก็คงไม่เชื่อ แต่เมื่อนี้เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวกับอนาคตของศิษย์รักของเขา ท่านแม่ทัพหวางจึงพร้อมทำทุกทางไม่ว่าเรื่องราวเล่านี้จะเป็นจริงหรือไม่ก็ตาม

“ข้าจะทำตามที่ท่านบอก ขอบใจท่านมาก” ท่านแม่ทัพหวางทำความเคารพหมอชาวบ้านหนึ่งที

“แต่ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น เจ้าต้องทำให้คนทั้งสองรักกัน เพราะนางผู้นี้มิได้เกิดมากุมชะตาท่านแม่ทัพ  หลี่แต่เพียงผู้เดียว แต่นางยังเกิดมาเพื่อกุมชะตาของคนอีกผู้หนึ่งไว้ด้วย หากนางและเขาผู้นั้นมีใจให้กัน ท่านแม่ทัพหลี่ก็จะมิได้ครองคู่และรักใคร่กับนาง ทำให้เส้นแห่งกาลเวลาทุกอย่างจะกลับตาลปัตรจนเกิดความหายนะแก่บ้านเมืองเช่นกัน เจ้าจงระวังในข้อนี้ให้ดี” หมอชาวบ้าน     ผู้นั้นพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลจนเห็นได้ชัด แล้วเขาก็เดินออกไป

ท่านแม่ทัพหวางมองไปทางลูกศิษย์รักอย่างท่านแม่ทัพหลี่ที่กำลังนอนหลับสนิท พรางนึกในใจ “เหตุใดวีรบุรุษอย่างเจ้าถึงได้เกิดมาพร้อมกับโชคชะตาที่ยากและโหดร้ายเช่นนี้ ใครจะไปคิดล่ะว่า อนาคตของท่านทัพหลี่และอนาคตของแผ่นดินนี้จะขึ้นอยู่กับผู้หญิงที่มาจากต่างภพเพียงผู้เดียว”

___________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^