ตอนที่ 4 : ข้ามภพ? (3)

“โฮ้ นี่มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนั้นเลยหรอ แค่ข้าไม่อยากเจอคนคนหนึ่งเนี่ย!” ซูลี่พูดขึ้นด้วยสีหน้าเซ็งสุดขีด

“ใช่แล้วค่ะ แล้วตอนนี้คุณหนูเป็นถึงผู้สืบทอดตระกูลหวางแต่เพียงผู้เดียว ทุกการกระทำและกริยามารยาทของคุณหนูต้องยิ่งระวังเป็นอย่างมากเลยค่ะ”

“เฮ้อออออออออออออออออ ผู้สืบทอดตระกูลหวาง” ซูลี่ถอนหายใจออกมาอย่างยาวเยียด พรางนึกใจ “จู่ ๆ ฉันต้องรับภาระใหญ่หลวง งือออออออออออ กดดันนะเว้ยยยย ฉันอยากกลับไปหาคุณหลวง ถ้ามีทางเข้ามาที่นี่ มันก็ต้องมีทางออกไปได้สิ อย่างน้อย ๆ ถ้าไม่ไปหาคุณหลวงก็พาฉันกลับบ้านที งืออออออออออออออออออ”

ท่านแม่ทัพหวางที่กำลังจะมาตามซูลี่ด้วยตัวเอง เพราะเห็นว่าตงตงหายไปนานแล้ว แต่เมื่อเดินเข้ามาใกล้หอนอนของนาง เขาจึงยืนแอบดูนางที่กำลังยืนสนทนากับตงตงอยู่หน้าประตูหอนอน ท่านแม่ทัพหวางได้ยินทุกคำพูดและการกระทำของนางกับตงตง ทำให้ท่านแม่ทัพหวางรู้สึกหนักใจไม่น้อย เพราะนางดูไม่ค่อยรู้จักธรรมเนียม และชีวิตการเป็นอยู่ที่มากนัก ห่างปล่อยไว้แบบนี้มีหวังนางได้ทำให้ตระกูลหวางเดือดร้อนแล้ว ในเมื่อเขาเป็นคนเรียกนางมายังที่แห่งนี้ เขาก็ต้องรับผิดชอบในการกระทำทุกอย่างของนาง 

“ข้าคงต้องหาคนมาช่วยสอนกริยามารยาท กฎธรรมเนียม และการใช้ชีวิตอยู่ ณ ที่แห่งนี้ให้เจ้าแล้วสินะ”

มีเพียงแต่ท่านแม่ทัพหวางเท่านั้นที่รู้ว่าเหตุใดนางถึงถูกนำพามายังที่ไกลแสนไกลขนาดนี้

“อ่า อ่า ข้าไปก็ได้” ซูลี่ที่กำลังจะเดินนำหน้าของ ตงตงไปยังศาลารับรองแขก นางก็ต้องหยุดชะงักขาไว้ก่อนทันที “เอ๊ะ! ข้าไม่รู้นี่น่าว่าศาลารับรองแขกอยู่ที่ไหน งั้นเจ้าเดินนำข้าไปที”

“ข้าลืมไปว่าคุณหนูจะไปแบบนี้ไม่ได้ค่ะ” ตงตงพูดขึ้นแปลก ๆ จนทำให้ซูลี่นึกสงสัย ว่าทีตอนแรกอยากให้นางรีบไปนักหนา แต่พอมาตอนนี้ตงตงกลับบอกว่านางยังไปไม่ได้

“อ้าว! ทำไมล่ะ” 

“คุณหนูต้องเปลี่ยนชุดประหลาดนี้อีกก่อนค่ะ” ตงตงพูดขึ้นพร้อมกับมองไปที่ชุดไทยโบราณสีทองที่ซูลี่กำลังสวมใส่อยู่

“เอ่อ จริงด้วย” 

           

ตงตงพาซูลี่เข้าไปเปลี่ยนเป็นชุดจีนโบราณที่เรียกว่าชุด ฮั่นฝู ซึ่งเป็นชุดที่นิยมใส่ช่วงยุคของราชวงศ์ฮั่น ซึ่งก็คือในยุคที่ซูลี่กำลังอยู่ตอนนี้นี่เอง

หลังจากที่เปลี่ยนจากชุดไทยมาเป็นชุดฮั่นฝูเรียบร้อยแล้ว ซูลี่ก็หยิบชุดไทยพร้อมกับเครื่องประดับไทยขึ้นมากอดไว้ ก่อนที่ยื่นไปให้กับตงตง แล้วพูดขึ้น “ตงตง เจ้าช่วยเก็บรักษาชุดนี้ให้ดีนะ ชุดนี้เป็นชุดที่สำคัญสำหรับข้ามาก เพราะมันเป็นสิ่งเดียวในที่แห่งนี้ที่บ่งบอกถึงความเป็นตัวตนของข้า ขอให้เจ้าเก็บรักษามันไว้ใกล้ตัวของข้าที่สุด ให้ข้าได้มองเห็นมันทุก ๆ วัน”

ตงตงรับชุดไทยโบราณสีทองมาไว้ในมือ พร้อมกับผงกหัวรับคำสั่งจากคุณหนูของตน

ร่างของซูลี่ปรากฏขึ้น ณ ศาลารับรองแขกด้วยชุดฮั่นฝูที่รุงรังไปหมด ทำให้ซูลี่เดินเกเกกังกังเพราะนางเพิ่งเคยจะใส่ชุดนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต

ซูลี่พรางคิดในใจ “ถึงจะข้ามพบมาเป็นซูลี่ของตระกูลหวาง แต่ถึงอย่างไงฉันตัวตนที่แท้จริงของฉันก็เป็นยัยโซ่สาวไทยจากดินแดนยิ้มสยามอยู่เหมือนเดิมนั่นแหละน่า ต่อให้มาจับฉันใส่ชุดจีนโบราณขนาดไหน ฉันก็คงไม่ชินอย่างแน่นอน งือออออออออออออออ คิดถึงชุดไทยสะบัดสไบของฉันจังเลย”

ท่านแม่ทัพแม่หลี่ที่เห็นแม่นางซูลี่เดินขึ้นมาบนศาลารับรองแขกด้วยอาการเกเกกังกัง ก็ทำให้เขาแอบหัวเราะออกมาเล็กน้อย จนทำซูลี่ที่เหลือบมาเห็นถึงกับรู้สึกอายขึ้นมาทันที

“รีบเข้ามานั่งเถิด ท่านแม่ทัพหลี่มารอพบเจ้านานแล้วนะ” ท่านลุงพูดขึ้น พร้อมกับเร่งหลานสาวจาก       แดนไกลให้รีบนั่งลง

ฟึบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

ซูลี่ทิ้งนั่งลงอย่างแรงโดยไม่มีความเป็นกุลสตรีสมกับที่มาจากชาติตระกูลสูงศักดิ์อย่างตระกูลหวางเสียเลยทำให้ท่านลุงรู้สึกอับอายไม่นอน

“เฮ้อ! นี่ข้าคงต้องรีบจัดเตรียมคนมาสอนเรื่องมารยาทกับนางให้ไวที่สุด มีหวังอายคนเขาไปทั่วแน่” ท่านลุงหวางบนพึมพำออกมาเบา ๆ ที่มีแค่เขาเท่านั้นที่ได้ยิน

ท่านแม่ทัพหลี่แอบหัวเราะออกมาเล็กน้อยกับท่าทางกระโดกกระเดกของนาง ทำให้เขานึกถึงภาพครั้งแรกที่ได้เจอนางในชุดแปลกประหลาดสีเหลืองทอง ตอนนั้นนางช่างดูสวยสะดุดตา แต่กริยาของนางนั้นไม่ค่อยน่ามองเอาซะเท่าไหร่เลย

“เอาล่ะ ข้ามาวันนี้ก็เพื่อจะมาสอบถามว่า เจ้าไปได้ดาบนี้มาจากไหน?” ท่านแม่ทัพหลี่เปิดประเด็นขึ้นมาทันที

“ข้าไม่ได้ขโมยนะ” แต่ซูลี่ก็ร้อนตัวขึ้นมาเสียก่อน

“ข้าไม่ได้จะว่าเจ้าเป็นขโมย ข้าแค่ถามว่าเจ้าได้มันมาจากไหน เพราะดาบนี้เป็นดาบที่ฮ่องเต้พระราชทานให้กับข้า นอกจากข้าแล้วก็ไม่มีใครสามารถจับต้องมันได้” ท่านแม่ทัพอธิบายให้นางฟังอย่างช้า เพื่อที่ว่านางจะยอมเปิดปากว่านางได้ดาบนี้มาจากที่ไหน

___________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^