เหมืองฤทธิเทพ - 70%

รวินทร์พาทีมงานของเพชรไพลินมารับประทานอาหารทะเลที่ขึ้นชื่อที่สุดของภูเก็ต หลังจากบริกรนำเมนูมาวางไว้ให้ทุกคนแล้วเขาจึงพูดกับเพชรไพลินอย่างเป็นกันเอง

“อยากกินอะไรก็สั่งเลยนะ ร้านนี้อร่อยมาก”

เพชรไพลินยิ้มพราย หลุบตาลงมองเมนูตรงหน้าเพื่อปิดซ่อนความซุกซนในแววตาไว้เต็มที่ ดูเหมือนเขาจะพยายามสังเกตท่าทีของเธออยู่หลายครั้ง สายตาที่เขามองมาราวกับกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง แต่เธอไม่สนใจ เขาอยากสงสัยอะไรก็สงสัยไป อยากจับผิดตรงไหนก็ปล่อยให้เขาทำ เพราะเธอเชื่อว่าจบงานครั้งนี้เขาจะต้องจดจำอดีตคู่หมั้นอย่างเธอไปอีกนานแสนนาน ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องความประทับใจแต่เป็นความแสบสันที่เธอตั้งใจทำเพื่อเขาโดยเฉพาะ

“น้องคะ สั่งอาหารหน่อยค่ะ” เพชรไพลินกวักมือเรียกบริกรแล้วชี้ไปที่รายการอาหารที่ตัวเองเล็งไว้โดยไม่บอกชื่อ

“เอาอันนี้...อันนี้...แล้วก็อันนี้เท่าจำนวนคนค่ะ...ที่เหลือใครอยากกินอะไรก็สั่งเลยนะคะ วันนี้เรามีเจ้ามือ” พูดจบเธอก็ปรายตามองชายหนุ่มที่นั่งตรงข้าม เห็นเขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเธอก็ได้แต่หัวเราะอยู่ในใจ

ยิ้มไปเถอะ...รอให้อาหารมาเสิร์ฟเดี๋ยวก็รู้กัน!

“คิดยังไงถึงอยากทำงาน เมื่อก่อนเห็นบอกว่าไม่ชอบการบริหาร ทำการตลาดไม่เป็น” รวินทร์เป็นฝ่ายชวนคุยก่อน ตาก็มองหญิงสาวตรงหน้าแทบไม่กะพริบ วันนี้กัญญพัชรดูแปลกตาไปจากเมื่อก่อนมาก ปกติเธอเป็นคนสวยจัดอยู่แล้ว แต่พอบวกกับบุคลิกคล่องแคล่ว และท่าทางที่ดูมาดมั่นจึงทำให้เธอดูโดดเด่นขึ้นเป็นกอง

ก่อนเกิดอุบัติเหตุ กัญญพัชรเป็นผู้หญิงที่มีดีแค่สวย ถึงแม้จะเรียนเก่งแค่ไหน แต่กลับไม่รู้จักใช้มันสมองของตนให้เป็นประโยชน์ คิดแต่จะแต่งงานมีครอบครัวและมาเป็นแม่บ้านให้เขา ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการแม้แต่น้อย เขาต้องการคนที่สามารถมาช่วยดูแลธุรกิจและใช้ชีวิตให้เป็นประโยชน์มากกว่า ขณะที่เธอเป็นคุณหนูที่ทำอะไรแทบไม่เป็นนอกจากการใช้เงิน

แต่หลังจากเกิดอุบัติเหตุเฉียดตาย ดูเหมือนกัญญพัชรจะเปลี่ยนไปมากจนเขาแปลกใจ เพราะเธอเปลี่ยนไปแม้กระทั่งบุคลิก ลักษณะนิสัยรวมไปถึงแววตา

“วันๆ อยู่แต่ในบ้านก็เบื่อเป็นเหมือนกันนะคะ หางานทำดีกว่า พัชไม่อยากอยู่เฉยๆ อีกอย่าง พัชอยากให้ทุกคนลืมกัญญพัชรคนเก่าไป เพราะไหนๆ ก็ได้ชีวิตใหม่มาแล้ว พัชก็ควรใช้ให้เกิดประโยชน์ที่สุด”

หญิงสาวดื่มน้ำอึกใหญ่ก่อนพูดต่อ “พัชจะเริ่มต้นใหม่ค่ะ อะไรที่มันไม่ดี มันแย่ มันห่วย ตอนนี้พัชก็ละทิ้งไปหมดแล้ว จากนี้ไปพัชเชื่อว่าจะมีแต่สิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิตของพัชแน่นอน”

เธอพูดไปยิ้มไปพลางลูบนิ้วมือข้างที่เคยสวมแหวนหมั้นราวกับต้องการบอกเขากลายๆ ว่าสิ่งที่ไม่ดี แย่ และห่วยนั้นหมายรวมถึงอดีตคู่หมั้นอย่างเขาด้วย และดูเหมือนเขาเองก็รับรู้จากภาษากายที่เธอส่งให้เช่นกัน เพราะเมื่อเธอพูดจบเขาก็หน้าตึงขึ้นมาทันที

“ก็ดี แล้วทำไมถึงเปิดแบรนด์ใหม่ล่ะ ทำไมไม่ช่วยคุณพ่อทำอันเดิมไปก่อน” ชายหนุ่มสะกดอารมณ์ขุ่นมัวไว้ในอกแล้วพยายามปรับสีหน้าให้ราบเรียบดังเดิม แม้จะรู้เต็มอกว่ากัญญพัชรจงใจเหน็บแนม

“เฮ้อ...ไม่ไหวมั้งคะ ปัตถาเจมส์น่ะแบบมันอลังการเว่อร์วังมากเกินไป แถมยังเชยมากกก...สมัยนี้ไม่มีใครเขาใส่เครื่องประดับที่ดีไซน์เหมือนหลุดมาจากสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่สิบสี่หรอกนะคะ พัชว่าคงมีแต่พวกคุณป้าอายุห้าสิบกว่าๆ นั่นแหละมั้งที่ยังชอบอยู่ อีกอย่างราคามันแพงเกินไปค่ะ มนุษย์เงินเดือนทั่วไปไม่สามารถครอบครองได้แน่นอน พัชเลยคิดว่าทำแบรนด์เล็กๆ สำหรับเครื่องประดับชิ้นเล็กดีกว่า มันซื้อง่ายขายคล่องดี”

รวินทร์หน้าตึงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อถูกหญิงสาวพูดตอกหน้ากลับมาว่าดีไซน์ของเครื่องประดับเชยแสนเชย จะไม่ให้เขาหน้าชาได้อย่างไรในเมื่อจิวเวลรี่ดีไซเนอร์ที่ทำงานให้ปัตถาเจมส์นั้น เขาเป็นคนจัดหามาด้วยตัวเอง

ผู้หญิงคนนี้นอกจากจะเปลี่ยนบุคลิกราวกับเป็นคนละคนแล้ว ปากคอยังจัดจ้านขึ้นอีกด้วย!

“แล้วมาที่นี่ต้องการรู้อะไรบ้าง” รวินทร์เปลี่ยนมาคุยเรื่องงานที่กัญญพัชรต้องเดินทางมาถึงที่นี่

“พัชอยากมาดูเรื่องการคัดเลือกเพชรดิบค่ะ การเจียระไนเพชร แล้วก็ขั้นตอนการทำ เช่นว่ากว่าจะมาเป็นแหวนหนึ่งวงจะต้องผ่านขั้นตอนอะไรมาบ้าง พัชจะให้น้องเขาถ่ายวิดีโอไว้แล้วตัดต่อออกมาเป็นหนังโฆษณาความยาวประมาณนาทีกว่าๆ แต่ต้องได้รายละเอียดครบตามที่ต้องการทุกอย่าง”

หญิงสาวหยุดพูดครู่หนึ่งเพื่อทบทวนความฝันที่กัญญพัชรตัวจริงพยายามยัดเยียดเข้ามาในหัวตอนหลับ ในฝันนั้นเธอจำได้ว่ารวินทร์มีผู้ช่วยคนหนึ่ง ซึ่งเขาดูใจดีและเป็นมิตรมากกว่าผู้เป็นเจ้านายมากนัก

“ตอนที่พัชพาทีมงานไปถ่ายทำน่ะ พี่วินทร์ส่งคุณนาวามาก็ได้นะคะ ไม่ต้องมาเองหรอก พัชรู้ว่าเวลาของพี่เป็นเงินเป็นทอง คงไม่มีเวลามาเดินอธิบายเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้พัชฟังแน่ๆ”

“นาวาไม่อยู่ พี่ให้เขาไปทำธุระที่อื่น” รวินทร์โกหก เพราะความจริงแล้วนาวายังนั่งทำงานอยู่ที่เหมือง แต่เขากะไว้ว่าจะโทร. บอกให้นาวาเข้าไปที่ฟาร์มมุกของปานฤทัยเพื่อดูไข่มุกที่อีกฝ่ายต้องการเสนอขายให้เขา

แม้กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงอยากจับตาดูกัญญพัชรต่อไป แม้จะดีใจที่เธอยอมปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น แต่อีกใจนั้นเขายังไม่มั่นใจตัวเองนักว่าทำไมถึงปล่อยให้เธอคลาดสายตาไม่ได้

“อ้าว...สรุปว่าจะไม่มีคนมาคอยอธิบายอะไรให้พัชฟังเลยหรือคะ”

เพชรไพลินแสร้งทำหน้าเสียดาย เพราะความจริงแล้วเรื่องพวกนี้เธอสอบถามพูดคุยกับคนเก่าคนแก่ในนั้นได้ ซึ่งน่าจะให้คำตอบและคำอธิบายได้ดีไม่ต่างจากเจ้าของสถานที่อย่างรวินทร์

“พี่จะอยู่กับเราเอง อยากรู้อะไรก็ถามมาแล้วกัน” เขาพูดพลางมองรอยแผลตกสะเก็ดบนหน้าผากของหญิงสาว จากนั้นก็ลอบมองลำแขนเรียวภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนถึงข้อศอก ยังมีผ้าปิดแผลบนแขนข้างซ้าย ขณะที่ข้างขวาเอาผ้าปิดแผลออกแล้ว เหลือไว้เพียงแผลตกสะเก็ดขีดเป็นทางยาวหลายเซนติเมตร ดูแล้วน่าจะเจ็บไม่น้อย แต่กลับไม่เห็นเธอทำหน้านิ่วหรือโอดครวญว่าปวดแผลแม้แต่คำเดียว...หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงร้องโอดโอยพยายามให้เขาสงสารแล้ว

“แปลว่าตลอดสามสี่วันที่พัชอยู่ที่นี่ พี่วินทร์จะอยู่รับใช้ เอ๊ย! อยู่คอยให้คำแนะนำพัชตลอดเลยใช่ไหมคะ ขอบพระคุณเป็นอย่างสูงค่ะ...ดีจังเลยนะคะพี่สุ เจ้าของเหมืองมาคอยบริการเองเลยนะเนี่ย” ประโยคหลังหญิงสาวหันไปพูดกับสุวารี ซึ่งอีกฝ่ายได้แต่นั่งยิ้มแหยๆ เพราะรู้เรื่องการถอนหมั้นของคนทั้งคู่แล้วจากเจ้านายอย่างพัชระ

อาหารเริ่มทยอยมาเสิร์ฟโดยเริ่มจากเมนูเด็ดที่เพชรไพลินสั่งให้ทุกคนได้รับประทาน สุวารีเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่ต่างกับทีมงานช่างกล้องอีกสองคนที่นั่งถัดไป ขณะที่รวินทร์ขมวดคิ้ว พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่แสดงสีหน้าไม่พอใจออกไปเมื่อเห็นรายการอาหารที่ทยอยขึ้นโต๊ะ

คงมีเพียงคนเดียวที่ยิ้มร่าเริงอย่างไม่รู้สึกรู้สา ไม่สนแม้กระทั่งสายตาคาดโทษจากชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม

เมนูที่เพชรไพลินสั่งให้ทุกคน คนละหนึ่งจาน นั่นก็คือกุ้งล็อบสเตอร์อบเนยกระเทียมราดซอสเลมอน สนนราคาจานละหนึ่งพันแปดร้อยบาท หนึ่งจานมีแค่หนึ่งตัว และเธอสั่งเผื่อแผ่ให้ครบคนรวมทั้งหมดห้าจาน!

ไม่นับรวมเมนูแสนแพงระดับท็อปของทางร้านที่เธอสั่งมาอีกสองรายการ และอาหารทั่วไปที่ทีมงานสั่งมาสองอย่างนั่นอีก เท่ากับว่ามื้อนี้รวินทร์ต้องจ่ายไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นบาทแน่นอน

เพชรไพลินคลี่ยิ้มหวานหยด ก่อนจะใช้โทรศัพท์บรรจงถ่ายรูปล็อบสเตอร์ในจานของตัวเองเพื่ออัปขึ้นโซเชียลมีเดียในนามของกัญญพัชร

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะคะพี่วินทร์ แหม...เลี้ยงน้องทั้งทีจะให้น้อยกว่านี้ได้ยังไงล่ะคะ จริงไหม” พูดจบเธอก็กะพริบตาปริบๆ ใส่เขาอย่างมีจริตจะก้าน ทั้งที่ในใจอยากหัวเราะออกมาดังๆ เมื่อเห็นสีหน้าแววตาของเขาที่บ่งบอกอย่างไม่ปิดบังว่าอยากลุกขึ้นมาบีบคอเธอใจจะขาด