เหมืองฤทธิเทพ - 35%

เพชรไพลินนั่งจัดกระเป๋าอยู่ในห้องนอนเพียงลำพัง หญิงสาวเลือกชุดที่ทะมัดทะแมงอย่างกางเกงยีนกับเสื้อยืดแขนยาวที่ใส่แล้วไม่ร้อนมากนัก เพราะไม่รู้ว่าอากาศภาคใต้จะร้อนอบอ้าวมากแค่ไหน เธอจัดไปหลายชุดเผื่อไว้ว่าอาจต้องอยู่ที่นั่นหลายวัน เพื่อศึกษาและทำความเข้าใจเกี่ยวกับเพชรให้มากยิ่งขึ้น

หญิงสาวหยิบปฏิทินตั้งโต๊ะขึ้นมาเขียนกำหนดการคร่าวๆ ลงไป หากวันจันทร์หน้ามีคนมาสัมภาษณ์งานเธอก็ไม่อาจอยู่ที่พังงาหลายวันได้ แต่กระนั้นก็ต้องลงบันทึกเอาไว้ก่อน เพราะการรับสมัครจิวเวลรี่ดีไซเนอร์เป็นเรื่องจำเป็นอย่างเร่งด่วน เนื่องจากหากไม่มีแบบก็จะไม่มีสินค้าชิ้นแรกของแบรนด์ใหม่อย่างที่เธอต้องการ

ที่เหลือก็รอให้ออฟฟิศเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นกว่านี้ ซึ่งตอนนี้บิดาก็กำลังจ้างให้คนเข้าไปตกแต่งออฟฟิศเพื่อให้เป็นสำนักงานของแบรนด์ใหม่ที่เธอต้องรับผิดชอบ

เสียงโทรศัพท์มือถือทำให้เพชรไพลินมองหาที่มาของเสียง ครั้นเห็นมันวางอยู่ใต้กองผ้าที่เธอรื้อมาพับใส่กระเป๋าจึงหยิบขึ้นมาแล้วแบะปากเมื่อเห็นว่าคนที่โทร. เข้าคือรวินทร์

“ค่ะพี่วินทร์”

“ตกลงพรุ่งนี้จะมาถึงภูเก็ตกี่โมง พี่จะได้ขับรถไปรับ” เสียงห้าวทุ้มของเขาดังขึ้นทันทีที่เธอพูดจบ

“เครื่องลงตอนสิบเอ็ดโมงครึ่งค่ะ” หญิงสาวคิดว่าเขาน่าจะรู้จากเลขานุการของบิดาเธอแล้วว่าทีมงานของเธอจะไปถึงกี่โมง จึงไม่เข้าใจว่าเขาจะโทร. มาถามทำไมอีก แต่กระนั้นก็ยังตอบเขาเพราะไม่อยากตั้งแง่กับชายหนุ่มจนเกินไปนัก ไม่อย่างนั้นการทำงานที่โน่นอาจจะมีปัญหาได้

“โอเค พรุ่งนี้สิบเอ็ดโมงพี่จะไปรับ”

“ถ้าไม่สะดวกมาเองก็ให้คนอื่นมารับก็ได้นะคะ พัชไม่อยากรบกวนเวลาของพี่นัก” เธออดที่จะแขวะเขาไม่ได้ จะว่าไปแล้วแค่เรื่องมารับทีมงานที่สนามบินเขาใช้ให้ลูกน้องมารับก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมาเอง เธอก็ไม่อยากเจอหน้าเขาเท่าไร

“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้พี่ว่างพอดี...เอาเป็นว่าเจอกันพรุ่งนี้”

“โอเคค่ะ ถ้าอย่างนั้นแค่นี้นะคะ สวัสดีค่ะ” หญิงสาวกดวางสายแล้วจัดเตรียมสิ่งของที่จำเป็นลงกระเป๋าต่อ โชคดีที่กัญญพัชรมีเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นอย่างแว่นกันแดดและหมวกแก๊ปมากมายจนนับไม่ถ้วน เธอจึงไม่ต้องไปหาซื้ออะไรมาเพิ่มเติมอีก เว้นก็แต่เครื่องประทินผิวที่ขาดไม่ได้เท่านั้น

หลังจากรูดซิปปิดกระเป๋าเรียบร้อยเธอก็ลากมาไว้ข้างประตูเพื่อให้คนมายกลงไปพรุ่งนี้ จากนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วเปิดน้ำอุ่นไว้ค่อนอ่าง หยดน้ำมันหอมระเหยลงไป ก่อนจะลงไปนั่งแช่ทั้งตัวเพื่อผ่อนคลายร่างกายและสมอง

หญิงสาวหลับตาลง ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปหาอดีตคู่หมั้นอย่างภูมิบดินทร์ อยากรู้ว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้างและกำลังทำอะไรอยู่ อยากเจอเขาเหลือเกิน

ขณะเดียวกัน คนที่เพชรไพลินคิดถึงตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในผับซึ่งเป็นร้านประจำของเขากับสมิทธ เพื่อนสนิท ภูมิบดินทร์ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า จนเพื่อนที่นั่งอยู่ตรงข้ามต้องคอยปราม

“เบาหน่อยเถอะไอ้ภูมิ เดี๋ยวก็ขับรถกลับไม่ไหวหรอก” สมิทธคว้าขวดสุรามาไว้ให้อยู่ห่างจากมือเพื่อน

คนถูกปรามปรายตามองเพื่อนแล้วแค่นยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขากวาดตามองไปรอบๆ โดยไม่เจาะจงว่ามองไปทางไหน ไม่สนใจแม้กระทั่งโทรศัพท์มือถือที่ร้องเตือนว่ามีคนโทร. เข้า แต่เพราะเสียงเพลงในผับค่อนข้างดังจึงไม่ได้ยิน เห็นเพียงแสงไฟที่กะพริบ ทว่าชายหนุ่มก็ไม่คิดจะหยิบขึ้นมากดรับ

“ไม่รับสายหน่อยวะ เห็นโทร. มาหลายครั้งแล้ว” สมิทธพยักหน้าไปทางโทรศัพท์ แต่ภูมิบดินทร์กลับส่ายหน้า

“ปล่อยไว้อย่างนั้นแหละ โทร. มาอยู่ได้ เริ่มรำคาญแล้ว”

ภูมิบดินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แต่ก็ไม่คิดจะปิดโทรศัพท์เพราะเขายังต้องใช้ประโยชน์จากมันอยู่

“เบื่อแล้วสิมึง หรือว่าจะลดละเลิกแล้ว...ไม่น่าเชื่อ”

ภูมิบดินทร์เป็นคนอย่างไร สมิทธเป็นเพื่อนสนิทย่อมรู้ดีที่สุด ตอนที่อีกฝ่ายมาบอกว่ากำลังคบหาดูใจกับหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเป็นนักธุรกิจในวงการเครื่องสำอางระดับแถวหน้าของประเทศไทย เขายังคิดว่าเพื่อนพูดเล่น ทว่าหลังจากผ่านมาเกือบปี เพื่อนของเขาคนนี้ก็มาบอกว่าจะแต่งงานกับสาวเจ้า เขาก็ได้แต่ตกใจด้วยไม่คิดว่าคนอย่างภูมิบดินทร์จะยอมรามือจากวงการเสือผู้หญิง

แม้ว่าเพื่อนของเขาจะหาเศษหาเลยควงสาวอื่นไปแอบกินลับหลังคู่หมั้นบ้าง แต่เขาก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายยกย่องให้เพชรไพลินเป็นอันดับหนึ่งในใจ มิเช่นนั้นเพื่อนไม่ยอมตกร่องปล่องชิ้นด้วยแน่นอน

แต่ขึ้นชื่อว่าเสือ อย่างไรก็เป็นเสืออยู่วันยังค่ำ...

คู่หมั้นเพิ่งเสียชีวิตไปได้ไม่เท่าไร ภูมิบดินทร์ก็ดูเหมือนจะกลับไปเป็นหนุ่มนักรักเหมือนเดิมแล้ว แม้ว่าจะเสียอกเสียใจจนต้องโทร. ตามให้เขามานั่งดื่มเป็นเพื่อน แต่ยังไม่ทันไรอีกฝ่ายก็เหมือนจะเริ่มมองหาเหยื่อเสียแล้ว

สมิทธมองตามสายตาหว่านเสน่ห์ของภูมิบดินทร์ไปก็เห็นสาวสวยรูปร่างเย้ายวนคนหนึ่งกำลังส่งยิ้มมาให้ราวกับต้องการหยิบยื่นน้ำใจให้อย่างเปิดเผย และเมื่อเขาหันกลับมามองเพื่อนอีกทีก็เห็นอีกฝ่ายลุกขึ้นยืนแล้ว

“เดี๋ยวกูมา” ภูมิบดินทร์ยักคิ้วให้เพื่อนหนึ่งที ก่อนเดินไปหาหญิงสาวคนนั้น

หลังจากนั้นไม่นานสมิทธก็เห็นสองคนนั้นคลอเคลียแนบชิดจนร่างกายแทบไม่มีส่วนไหนแยกจากกัน

เพชรไพลินตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อออกกำลังกายเล็กๆ น้อยๆ อย่างที่เคยทำเป็นประจำทุกวันเมื่อครั้งที่ยังอยู่ในร่างเดิม หลังจากนั้นจึงอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมเดินทางไปสนามบิน

ทีมงานที่ไปด้วยกันทั้งหมดมีสี่คนรวมตัวเธอเองด้วย มีชายหนุ่มสองคนอายุประมาณยี่สิบปลาย เป็นช่างกล้องวิดีโอและช่างภาพอย่างละหนึ่งคน ส่วนอีกคนคือสุวารี เลขานุการของบิดาซึ่งท่านสั่งให้ติดตามเธอไปด้วยเพื่อคอยอำนวยความสะดวกในเรื่องต่างๆ ให้ เพราะเลขาฯ คนนี้ทำงานคล่องแคล่วว่องไวและมีประสิทธิภาพมากที่สุด

หญิงสาวนัดเจอทีมงานที่สนามบินโดยมีสุวารีเป็นคนจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินให้ตั้งแต่วันที่ประชุมในบริษัท บิดามารดาตามมาส่งบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนถึงสนามบิน เพราะแต่ไหนแต่ไรมากัญญพัชรไม่เคยเดินทางคนเดียว แต่เพราะครั้งนี้บุตรสาวยืนกรานว่าจะไปเองโดยไม่ต้องมีผู้ติดตามนอกจากทีมงานเท่านั้น ท่านทั้งสองจึงต้องยอมตามใจ

“พัชไปก่อนนะคะ แล้วจะซื้อขนมอร่อยๆ มาฝากค่ะ” เพชรไพลินหันไปกอดท่านทั้งสองอย่างเต็มรัก ตอนนี้เธอกล้ากอดบิดาแล้วเพราะเริ่มคุ้นเคยกันมากขึ้น อีกทั้งเธอเองก็รู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ท่านทั้งสองมอบความรักความห่วงใยให้อย่างไม่มีข้อแม้ ถึงแม้จะรู้ดีว่าตนเองก็แค่คนสวมรอยเป็นบุตรสาวของท่าน แต่กระนั้นเธอก็ยังละโมบเก็บเกี่ยวความรักนั้นไว้กับตัว

“เดินทางปลอดภัยนะลูก แล้วถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกพี่วินทร์เขานะ หรือบอกคุณสุเขาก็ได้...ผมฝากลูกสาวด้วยนะคุณสุ” พัชระหันไปกำชับกำชาเลขานุการคนสนิท อีกฝ่ายจึงรับคำอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ

รวินทร์มองร่างอรชรของกัญญพัชรที่กำลังเดินลากกระเป๋าใบใหญ่มาพร้อมกับทีมงานอีกสามคนด้วยสายตาคาดไม่ถึง วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกกับกางเกงยีนแบบสกินนีและรองเท้าผ้าใบ ดูแล้วอ่อนเยาว์ลงราวกับเป็นนักศึกษาฝึกงาน คราแรกเขานึกว่าเธอจะแต่งตัวมาเต็มยศราวกับจะไปเที่ยวทะเลเหมือนครั้งนั้นเสียอีก ทว่าพอได้เจอหญิงสาวในลุคแบบนี้ก็ทำให้เขาอดแปลกใจไม่ได้

นับว่ากัญญพัชรเปลี่ยนไปมากจริงๆ

ชายหนุ่มยื่นมือไปรับกระเป๋าเดินทางของหญิงสาวมาถือไว้เสียเอง ซึ่งเพชรไพลินก็ไม่ปฏิเสธที่จะให้เขาถือ เพราะเธอคิดว่าอะไรที่ทำให้นายหัวแห่งเหมืองฤทธิเทพมาบริการเธอได้ เธอยินดีทำทั้งนั้น

“ก่อนเข้าเหมือง พี่วินทร์พาพวกเราไปกินกลางวันก่อนได้ไหมคะ พัชรู้สึกหิวมากเลยค่ะ นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วด้วย”

รวินทร์หันมองคนพูดพลางเลิกคิ้วถาม “อยากกินอะไรล่ะ”

เพชรไพลินคลี่ยิ้มหวานส่งให้ “แหม...มาถามอะไรพัชล่ะคะ พัชจะรู้ได้ยังไงว่าจะกินอะไรดี คงต้องให้เจ้าถิ่นอย่างพี่แนะนำแล้วละ อาหารขึ้นชื่อของที่นี่ ร้านไหนดีร้านไหนดังก็ไปร้านนั้นแล้วกันค่ะ”

“ได้” รวินทร์กระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนเดินนำทุกคนไปที่ลานจอดรถ โดยหารู้ไม่ว่าการมาถึงของเพชรไพลินในครั้งนี้ เธอตั้งใจไว้เต็มที่ว่าจะสร้างเรื่องปวดหัวให้เขาเพื่อเอาคืนแทนกัญญพัชรที่ถูกอีกฝ่ายทำร้ายจิตใจมาตลอด