ตอนที่ 4 สัดส่วนของความสุข

           วันรุ่งขึ้นเป็นเช้าวันเสาร์ ถิงถิงที่กว่าจะนอนหลับเมื่อคืนก็ดึกแล้ว ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงเคาะประตู

ถิงถิงงัวเงียค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมางุนงงอยู่ครู่หนึ่ง เธอขยี้ตาและลุกขึ้นนั่งแล้วพูดด้วยเสียงแหบห้าว “เขามาได้เลยค่ะ ประตูไม่ได้ล็อค” ในใจของถิงถิงคิดว่าน่าจะเป็นแม่ของเธอเฟ่ยหลิน แต่ถิงถิงก็คาดไม่ถึงว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาคือเฟ่ยหลิงเหอ

            ถิงถิงกะพริบตามองเฟ่ยหลิงเหอแบบงุนงง หลังจากสติคืนกลับมาเต็มที่ก็นึกดีใจที่เธอสวมชุดนอนแบบคลุมยาวเรียบร้อย

            หลังจากเฟ่ยหลิงเหอเข้ามา เขาก็วางหนังสือกองหนาไว้บนโต๊ะของถิงถิง และปรายตามองไดอารี่ของถิงถิงที่เปิดอยู่เล็กน้อย ก่อนจะหันหน้ามามองถิงถิงและพูดว่า “ขั้นตอนการโอนย้ายโรงเรียนของเธอเสร็จสมบูรณ์แล้ว เธอไปเรียนโรงเรียนเดียวกับฉันและหนังสือเหล่านี้ทางโรงเรียนให้มาทั้งหมด” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ

            ถิงถิงฟังที่เฟ่ยหลิงเหอพูดอย่างตั้งใจ ในใจเธอยังคงสงสัยว่าทำไมเฟ่ยหลิงเหอต้องมาแต่เช้าเพื่อเอาหนังสือเหล่านี้มาส่งด้วย วันนี้มันเป็นเช้าวันเสาร์? ในขณะที่เธอกำลังคิดอะไรในใจอยู่ ทำให้ท่าทางของเธอดูเหม่อลอย นานทีเดียวกว่าที่ถิงถิงจะเอ่ยปากพูด “ดีจัง ขอบคุณนะคะ”

            เฟ่ยหลิงเหอมองถิงถิงครู่หนึ่งกอ่นเดินออกจากห้องไป ถิงถิงนอนไม่หลับอีกต่อไปแต่ก็ยังไม่อยากจะลุกขึ้น ดังนั้นเธอจึงดึงผ้าห่มมาห่อตัวเองไว้แล้วล้มตัวนอนลงบนเตียงต่อไป

            เฟ่ยหลินเคาะประตูและเปิดประตูเข้ามาในห้องของถิงถิงโดยไม่รอให้ถิงถิงพูดอะไร  เธอมองเห็นถิง ถิงนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เฟ่ยหลินเหลือบมองไปที่หน้าต่าง จากนั้นค่อย ๆ เดินเข้ามาหาถิงถิงที่นอนอยู่บนเตียง

            เฟ่ยหลินมองถิงถิงที่นอนอยู่บนเตียงและเหมือนเห็นภาพในอดีตของถิงถิงทับซ้อนขึ้นมา ลูกสาวตัวน้อยของเธอคนนี้ในตอนนั้นเดินโซเซ ยังทรงตัวได้ไม่ดี เธอต้องคอยประคองเอาไว้เมื่อถิงถิงเซไปข้างหลังเสมอ

            เฟ่ยหลินรักลูกสาวคนนี้มาก แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นเพราะเธอไม่ชอบชีวิตแบบนั้นและเธอรักตัวเองมากกว่า ดังนั้นเฟ่ยหลินจึงเลือกที่จะไปจากถิงถิงอย่างโหดร้าย

            ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเฟ่ยหลินอยากไปรับถิงถิงมาอยู่ด้วยโดยตลอด แต่สามีแสดงความไม่พอใจมาโดยตลอดเช่นกัน จึงต้องขอให้แม่ของเธอดูแลถิงถิงต่อไป แต่ตอนนี้แม่ของเธอเสียชีวิตแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะกลัวสามี แต่ถิงถิงไม่มีใครแล้วจริง ๆ เธอจึงมีเหตุผลที่จะพูดกับเฟ่ยหมิง ถึงแม้ว่าเริ่มต้นด้วยการทะเลาะกันอย่างรุนแรง แต่ในที่สุดเขาก็ต้องยอม

ตอนนี้ถิงถิงอยู่ที่นี้แล้ว ลูกสาวของเธอกลับมาหาเธอแล้ว เฟ่ยหลินตั้งใจว่าจะใช้เวลากับถิงถิงให้มากขึ้น ชดเชยวันเวลาที่ผ่านมา

            ถิงถิงหันหน้าไปทางประตูเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอมักจะลังเลและรู้สึกไม่สบายใจที่จะเรียกเฟ่ยหลินว่า แม่ เพราะตั้งแต่จำความได้เธอมีแต่คุณยาย ถึงแม้คุณยายจะเล่าเรื่องของเธอกับแม่ให้ฟังบ้างแต่ถิงถิงก็ไม่มีความรู้สึกอบอุ่นซาบซึ้งกับความรักของแม่คนนี้เลย แม่ที่ทิ้งเธอไป

            “มีอะไรหรือคะ? ถิงถิงถามพร้อมกับยังคงซุกตัวเองใต้ผ้าห่มและจับผ้าห่มแน่น

            เฟ่ยหลินยิ้ม “อาหารเช้าพร้อมแล้วลงไปทานอาหารเช้าได้แล้ว”  เธอมองถิงถิงด้วยสายตารักใคร่ พลางคิดลูกสาวคนนี้น่ารักจังเลย

            “ตกลงค่ะ เดี๋ยวหนูรีบลงไป” ถิงถิงรีบลุกขึ้นทำตัวให้สดชื่นแล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อเธอลงมาชั้นล่าง ถิงถิงพบว่าทุกคนนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมแล้ว ยกเว้นเฟ่ยหมิง

            เฟ่ยหมิงเป็นเจ้าของบริษัทขนาดใหญ่ งานของเขายุ่งมากอยู่เสมอ เขาจึงไม่มีเวลาอยู่กับภรรยาและลูกเท่าไหร่นัก และแน่นอนว่าไม่ค่อยได้พบถิงถิง แต่ในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ทุกคนก็ดูมีความสุขดี ซึ่งถิงถิงก็รู้สึกดีที่เป็นแบบนี้

            ถิงถิงรู้ดีว่าเฟ่ยหมิงไม่ใช่คนที่เธอจะเข้ากันได้ดีกับเขา ดังนั้นดีที่สุดคือการได้พบเจอเขาน้อยลง

            เฟ่ยชิงชิงพูดมากและมักจะพูดไม่รู้จบเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในโรงเรียน ในระหว่างที่รับประทานอาหารกันบนโต๊ะอาหาร

เฟ่ยชิงชิงเป็นหญิงสาวหน้าตาดี เสียงหวาน สามารถทำให้ทุกคนมีความสุขได้ ในความคิดของ      ถิงถิง เฟ่ยชิงชิงนั้นสมบูรณ์แบบมาก ต่างจากเธอที่ไม่สามารถทำไห้ทุกคนมีความสุขได้ บางครั้งถิงถิงก็คิดสงสัยว่าถ้าหากเธอเป็นแบบเฟ่ยชิงชิง ทำให้ทุกคนในตระกูลเจียงในตอนนั้นมีความสุขได้ เธอกับคุณยายของเธอคงจะไม่ถูกไล่ออกจากบ้านตระกูลเจียง และคุณยายคงไม่ตายใช่หรือไม่?

“หลิงเหอ เธอจะไปห้องสมุดหลังทานอาหารเสร็จงั้นหรือ?” เฟ่ยหลินถามขึ้นในขณะที่กำลังตักซุปแล้วยื่นให้ถิงถิง

            เฟ่ยหลิงเหอพยักหน้าและกล่าวว่า “ใช่ อีกไม่กี่วันจะมีการสอบแล้ว ผมจะไปห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือทบทวน”

            “พี่ชายทบทวนหนังสือที่บ้านก็ได้นะคะ”  เฟ่ยชิงชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานไพเราะ

            เฟ่ยหลิงเหอเหลือบมองเฟ่ยชิงชิง จากนั้นส่ายศรีษะ “เธอเสียงดังเกินไป” สิ้นเสียงของเฟ่ยหลิงเหอ เฟ่ยหลินหัวเราะออกมา ส่วนเฟ่ยชิงชิงมีท่าทีเขินอาย

            เฟ่ยหลิงเหออาศัยอยู่ที่นี่มาเป็นเวลานานแล้ว เฟ่ยหลินเลี้ยงดูเขาเหมือนลูกของเธอเองเช่นกัน เฟ่ย ชิงชิงชอบยึดติดกับเฟ่ยหลิงเหอมาก แต่เฟ่ยหลิงเหอไม่ชอบอยู่กับเฟ่ยชิงชิงมากนัก

            ถิงถิงหันไปมองเฟ่ยหลิงเหอสลับกับมองไปยังเฟ่ยชิงชิง ความสัมพันธ์นี้ค่อนข้างคล้ายกับเธอกับเจียงอวี่เซิง

          ในตอนแรกเจียงอวี่เซิงมักจะตามติดถิงถิง เขามักจะติดตามเธอไปทุกที่ที่เธอไป ในตอนแรกถิงถิงก็รู้สึกรำคาญ แต่เมื่อเวลาผ่านไปเธอก็ค่อย ๆ ชิน จนกระทั่งต่อมาเธอต้องเดินช้าลงเพราะกลัวว่าเจียงอวี่เซิงจะตามเธอมาไม่ทัน

            หลังจากอาหารเช้า ถิงถิงก็กลับขึ้นไปที่ห้องของเธอ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเธอก็เปลี่ยนเสื้อผ้าอีกครั้ง จากนั้นเดินออกจากห้องไปเคาะประตูหน้าห้องของเฟ่ยหลิงเหอ

            “มีเรื่องอะไรหรือ?” เฟ่ยหลิงเหอเปิดประตูและถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ห่างเหิน

            “ให้ฉันตามพี่ไปห้องสมุดด้วยได้ไหม ฉันจะไม่รบกวนพี่ ฉันแค่อยากอ่านหนังสือเพราะกลัวจะตามคนอื่น ๆ ในโรงเรียนไม่ทัน”

            ถิงถิงไม่ได้ไปโรงเรียนเลยหลังถูกไล่ออกจากตระกูลเจียง เธอเคยอยู่โรงเรียนเดียวกันกับเจียงอวี่เซิงมาก่อน หลังจากคุณตาเจียงเสียชีวิต ตระกูลเจียงไม่จ่ายค่าเล่าเรียนของเธออีกต่อไป และไม่ยอมให้เธอได้พบกับเจียงอวี่เซิงเลย และที่สำคัญถิงถิงต้องดูแลคุณยายทุกวัน เธอจะเอาเวลาที่ไหนไปโรงเรียน

            เฟ่ยหลิงเหอก้มศรีษะลงเพื่อติดกระดุมที่แขนเสื้อและกล่าวว่า “เธอไปรอฉันที่ชั้นล่าง”

            “ขอบคุณ”

            ถิงถิงไม่ได้รอเฟ่ยหลิงเหออยู่ในห้องโถงชั้นล่าง แต่เธอไปยืนรอเฟ่ยหลิงเหออยู่ข้างนอก คฤหาสน์ตระกูลเฟ่ยใหญ่โตพอ ๆ กับคฤหาสน์ตระกูลเจียง แต่มีลานกว้างด้านหน้าบ้านมากกว่า

            เฟ่ยหลินให้คนสวนปลูกดอกไม้และต้นไม้ไว้มากมายในลานกว้าง ในฐานะของภรรยามหาเศรษฐี เฟ่ยหลินไม่จำเป็นต้องทำงาน เธอแค่นั่ง ๆ นอนๆ กินดื่มและสนุกสนานกับกิจกรรมของชนชั้นสูงได้ทุกวัน การเดินชมดอกไม้ก็เป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่ทำเพียงเพื่อฆ่าเวลา

            ในขณะที่ถิงถิงกำลังสูดกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ลอยมาตามสายลมอย่างรู้สึกสบายใจ ทันใดนั้นก็มีจักรยานมาหยุดอยู่ใกล้ ๆ เธอ

            “ขึ้นมา”  เสียงของเฟ่ยหลิงเหอดังขึ้น

            ถิงถิงหันไปมองเขาด้วยความงุนงง จักรยาน? เฟ่ยหลิงเหอหลานชายสุดที่รักของมหาเศรษฐีเฟ่ยหมิง เขาสามารถมีคนขับรถพาเขาไปส่งได้ทุก ๆ ที่ที่เขาต้องการจะไป แต่จริง ๆ แล้วเขาไปห้องสมุดด้วยการปั่นจักรยานไปเอง?  ถิงถิงไม่ได้ไม่ชอบเพียงแต่เธอแปลกใจเล็กน้อย

            “พี่หลิงเหอจะพาฉันไปห้องสมุดด้วยจักรยานนี้งั้นหรือ?

            “ฉันไม่ชอบให้ใครคอยติดตามฉัน ฉันปั่นจักรยานไปเองสะดวกกว่า ทำไม? เธอกลัวว่าฉันจะพาเธอไปล้มงั้นหรือ?” เฟ่ยหลิงเหออธิบายพร้อมหยอกล้อถิงถิง

            “พะ...พี่เคยปั่นจักรยานพาคนอื่นไปห้องสมุดมาแล้วใช่ไหม?” ถิงถิงถามตะกุกตะกักลิ้นพันกัน เธอรู้สึกกังวลไม่สบายใจเล็กน้อย

            เมื่อเห็นสีหน้าของถิงถิง เฟ่ยหลิงเหอก็หัวเราะออกมา เขาเอื้อมมือไปตบเบาะหลังแล้วพูดว่า “เอาน่า ฉันไม่เคยปั่นจักรยานพาใครซ้อนท้ายไปด้วยมาก่อน แต่ฉันปั่นจักรยานเก่งมาก มั่นใจได้ฉันไม่พาเธอไปล้มแน่นอน”

            ดังนั้นเฟ่ยหลิงเหอจึงเป็นคนแรกที่ถิงถิงกอดเพราะเธอกลัวจะตกจากจักรยาน และถิงถิงก็เป็นคนเดียวในชีวิตของเฟ่ยหลิงเหอที่เขาให้นั่งซ้อนท้ายจักรยานของเขา

เช้าวันนี้อากาศแสนสบายแสงแดดอบอุ่น

แสงแดดรอดผ่านต้นไม้ใบไม้มากระทบใบหน้าของถิงถิง เธอต้องยื่นมือขึ้นมาเพื่อบังแสงแดดเอาไว้ ถิงถิงเงยหน้ามองไปยังแผ่นหลังของเฟ่ยหลิงเหอ จากนั้นก็สังเกตเห็นว่า เฟ่ยหลิงเหอหรี่ตาของเขาลงเพื่อบังแสงแดดที่ส่องเข้าตา

ถิงถิงเม้มริมฝีปากครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นเธอก็เปลี่ยนท่าทางโดยคุกเข่าขึ้นที่เบาะหลัง แล้ววางมือเล็ก ๆ ของเธอไว้บนหน้าผากของเฟ่ยหลิงเหอเพื่อบังแสงแดดให้เขา แล้วเอ่ยว่า “ปั่นดีดี ระวังถนน”

ในบรรดาความสุขไม่กี่อย่างที่ถิงถิงมีในช่วงชีวิตนี้ของเธอ นั่นก็คือเฟ่ยหลิงเหอ ที่เมื่อคิดเป็นสัดส่วนของความสุขแล้วก็ถือว่ามากอยู่ เขาไม่ได้ทำให้เธอหัวเราะตลอดเวลาแต่เมื่อถิงถิงเห็นเฟ่ยหลิงเหอ ถิงถิงก็รู้สึกสบายใจมากจริง ๆ

            หากมีคำถามว่าเฟ่ยหลิงเหอตกหลุมรักถิงถิงได้อย่างไรในอนาคต อาจจะเป็นตอนนี้ ความปราถนาของเฟ่ยหลิงเหอที่อยากจะเข้าใจถิงถิงเพิ่มขึ้นทีละน้อย ๆ

เมื่อยังเยาว์วัยและโง่เขลา ใครจะรู้ว่ารักหรือไม่รัก?

ห้องสมุดที่ใหญ่ที่สุดในเมืองแห่งนี้มีผู้คนหนาแน่นมาก  นี่เป็นครั้งที่สองที่ถิงถิง มาที่ห้องสมุดแห่งนี้ ครั้งแรกเธอมากับเจียงอวี่เซิง ในตอนนั้นเจียงอวี่เซิงต้องการซื้อหนังสือเล่มหนึ่ง แต่หาในร้านหนังสือเท่าไหร่ก็หาไม่พบ จึงต้องมาที่ห้องสมุดที่ใหญ่ที่สุดในเมืองแห่งนี้

ถิงถิงกับเฟ่ยหลิงเหอต่างคนต่างก็ไปหยิบหนังสือสองสามเล่มที่ต้องการและหาที่นั่งลงโดยอ่านหนังสือกันไปเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไร

ห้องสมุดอันกว้างใหญ่นี้เงียบสงบมาก ถิงถิงรู้สึกได้ถึงเพียงเสียงฝีเท้าและลมหายใจของผู้คนเท่านั้น อาจเพราะถิงถิงไม่ได้ไปโรงเรียนมานานแล้ว ทำให้อ่านหนังสือแล้วรู้สึกว่าจำไม่ได้เลย ถิงถิงทุกข์ใจมาก หากเธออ่านหนังสือไม่เข้าใจ เธอคงต้องรบกวนขอความช่วยเหลือจากเฟ่ยหลินอย่างนั้นหรือ..

“อ่านเล่มนี้ อย่าอ่านเล่มนั้น”  เสียงของเฟ่ยหลิงเหอเรียบเรื่อย เขาดึงหนังสือในมือของถิงถิงออกและแทนที่ด้วยอีกเล่มหนึ่ง

ถิงถิงตกใจเล็กน้อยและงุนงง เธอค่อย ๆ ก้มหน้าลงมองดูหนังสือในมือ มันเป็นรวมบันทึกของเฟ่ยหลิงเหอที่เขาจดสรุปเนื้อหาหนังสือเรียนเอาไว้ ถิงถิงพลิกเปิดออกดู “บันทึกของพี่หนากว่าหนังสืออีก ขอบคุณค่ะ”

            ทั้งคู่อ่านหนังสือจนลืมเวลา จนกระทั่งทั้งสองคนเริ่มรู้สึกหิวมาก ถิงถิงเหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนังก็พบว่าเป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว

            ถิงถิงก้มศรีษะลงเอามือลูบท้อง เฟ่ยหลิงเหอสังเกตเห็นอาการของถิงถิง ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า “กลับไปกินข้าวกันเถอะ”

            วันนี้เป็นวันเสาร์ การออกไปข้างนอกด้วยกันของถิงถิงและเฟ่ยหลิงเหอนั้นทำให้เฟ่ยชิงชิงโกรธเป็นอย่างมาก เธออาละวาดที่บ้านตลอดทั้งวัน และทั้งคู่ก็ไม่มีโทรศัพท์มือถือ เฟ่ยหลินจึงไม่สามารถติดต่อพวกเขาได้เลย เฟ่ยหลินจึงทำได้เพียงปลอบโยนลูกสาวตัวน้อยให้สงบอารมณ์ลง จนกระทั่งถิงถิงและเฟ่ยหลิงเหอกลับมาถึงบ้าน

            เฟ่ยชิงชิงสังเกตว่าถิงถิงยิ้มและมีดวงตาเป็นประกาย เฟ่ยชิงชิงหน้าบูดบึ้งทันที

            “ทำไมพี่ไม่พาฉันไปห้องสมุดด้วย?”

ถิงถิงเหลือบมองเฟ่ยชิงชิงแต่เธอไม่รู้จะพูดอะไร  เป็นเฟ่ยหลิงเหอพูดว่า “น้องไม่ชอบไปห้องสมุดนี่ และถ้าน้องไปก็นั่งเฉย ๆ ไม่ได้”  เฟ่ยชิงชิงมองเฟ่ยหลิงเหอด้วยดวงตาแดงก่ำ

ถิงถิงรู้สึกว่าในหัวใจของเฟ่ยชิงชิงมีความรู้สึกพิเศษให้กับเฟ่ยหลิงเหอ แม้ว่าเธอกับเขาจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกันก็ตาม

ขณะที่พวกเรารับประทานอาหารเย็นกันอยู่ เฟ่ยหมิงก็กลับมา ดูเหมือนเขาจะเมามาก เพราะพอมาถึงเขาก็ล้มตัวลงบนโซฟาแล้วลุกขึ้นไม่ได้ เฟ่ยหลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางตะเกียบลงแล้วลุกขึ้น เดินไปเตรียมชาสร่างเมาเพื่อนำไปให้เฟ่ยหมิงดื่ม

ถิงถิงเฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ แต่ดูเหมือนว่าเฟ่ยหลิงเหอและเฟ่ยชิงชิงจะคุ้นเคยกับอาการเมาของเฟ่ยหมิงเป็นอย่างดี คนหนึ่งเพียงเอ่ยทักว่า คุณลุง และอีกคนหนึ่งเอ่ยทักว่า คุณพ่อ จากนั้นก็ไม่มีคำพูดใดอีก

หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว คนรับใช้ก็เริ่มเก็บจาน

เฟ่ยชิงชิงและเฟ่ยหลิงเหอกำลังคุยกันและหัวเราะอยู่ข้าง ๆ ถิงถิง ส่วนถิงถิงนั่งดื่มน้ำส้มและมองไปยังเฟ่ยหลิน

            เฟ่ยหมิงดื่มมาหนักและอาเจียนหลายครั้ง เฟ่ยหลินจึงต้องสั่งให้คนมาทำความสะอาดหลายครั้ง เธอลูบหลังให้เฟ่ยหมิงและให้คนรับใช้นำน้ำชาและน้ำสะอาดมาเพิ่ม

            ถิงถิงไม่เข้าใจว่าชีวิตแบบนี้ทำให้เฟ่ยหลินมีความสุขจริงหรือ? สำหรับเฟ่ยหลินแล้วผู้ชายที่ร่ำรวยมีความสำคัญกว่าลูกสาววัยสองขวบของเธอจริง ๆ หรือ? มันคุ้มค่าไหมสำหรับเฟ่ยหลินที่ติดตามเขามาตั้งไกลขนาดนี้?

ถิงถิงไม่ต้องการดูปฏิสัมพันธ์ระหว่างเฟ่ยหลินกับเฟ่ยหมิงที่เมาไม่รู้เรื่อง เธอวางแก้วน้ำส้มลงแล้วขึ้นไปชั้นบน

ในตอนกลางคืนมีเสียงทะเลาะกันอย่างรุนแรงระหว่างเฟ่ยหลินกับเฟ่ยหมิง ถิงถิงได้ยินเสียงเฟ่ยหลินร้องไห้และพูดว่า “แล้วฉันจะทำอย่างไรได้ล่ะ เธอเป็นลูกสาวของฉัน...”

ลูกสาว!?  ปรากฏว่าพวกเขากำลังทะเลาะกันเพราะเธอ

ถิงถิงทิ้งตัวนั่งบนพื้น กอดเข่าตัวเองไว้และเอนศรีษะพิงเตียง สายตาของเธอมองไปยังความมืดที่อยู่นอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย