All Chapters of ถักทอรักไว้ที่ปลายฟ้า (P.S. I miss you very much ): Chapter 1 - Chapter 10

คุณตาเจียงจากไปแล้ว ถิงถิงสวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์เพื่อไว้ทุกข์ แต่ถิงถิงไม่ได้รับอนุญาตจากลุงใหญ่เจียงอวี้ให้คุกเข่าในงานพิธีศพของคุณตาด้วยเหตุผลที่ว่า เธอไม่คู่ควรประโยคนี้ยังคงดังก้องอยู่ในหูของถิงถิงไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าใด ถิงถิงจะไม่มีวันลืมความรู้สึกเกลียดชังลุงใหญ่เจียงอวี้ค่อย ๆ แข็งแกร่งมากขึ้นและฝังลึกอยู่ในหัวใจเธอถิงถิงคุกเข่าอยู่ด้านนอกห้องพิธีด้วยความเศร้า ในบางครั้งเธอเงยหน้ามองไปที่หน้าแท่นพิธีมองเจียงอวี่เซิงร้องไห้และเรียกคุณตาเจียงด้วยเสียงอันดัง แต่ถิงถิงร้องไห้น้อยมาก เมื่อคนตระกูลเจียงเห็นถิงถิงไม่ร้องไห้ พวกเขาต่างก็ประณามว่าถิงถิงอกตัญญู เนรคุณหลังจากงานศพคุณตาเจียงเสร็จสิ้น คุณยายมาล้มป่วยติดเตียง ไม่สามารถลุกขึ้นได้เช่นเดียวกับคุณตาเจียงก่อนหน้านี้แต่สิ่งที่แตกต่างคือไม่มีใครใส่ใจและเข้ามาดูแลคุณยายมาเลยถิงถิงทำซุปไก่ดำและนำมาป้อนคุณยายมาเหมือนที่เคยดูแลคุณตาเจียง จากนั้นก็รีบไปทำงานบ้าน ทำให้เธอไม่ได้ไปโรงเรียน“ยายแก่ รีบออกไปจากตระกูลเจียงซะ!” เจียงอวี้ คุณชายใหญ่ตระกูลเจียงเตะประตูห้องของยายมาเสียงดังถิงถิงตกใจและสับสน เธอเงยหน้าขึ้นมองยายที่ใ

วันรุ่งขึ้นเป็นเช้าวันเสาร์ ถิงถิงที่กว่าจะนอนหลับเมื่อคืนก็ดึกแล้ว ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงเคาะประตูถิงถิงงัวเงียค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมางุนงงอยู่ครู่หนึ่ง เธอขยี้ตาและลุกขึ้นนั่งแล้วพูดด้วยเสียงแหบห้าว “เขามาได้เลยค่ะ ประตูไม่ได้ล็อค” ในใจของถิงถิงคิดว่าน่าจะเป็นแม่ของเธอเฟ่ยหลิน แต่ถิงถิงก็คาดไม่ถึงว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาคือเฟ่ยหลิงเหอ ถิงถิงกะพริบตามองเฟ่ยหลิงเหอแบบงุนงง หลังจากสติคืนกลับมาเต็มที่ก็นึกดีใจที่เธอสวมชุดนอนแบบคลุมยาวเรียบร้อย หลังจากเฟ่ยหลิงเหอเข้ามา เขาก็วางหนังสือกองหนาไว้บนโต๊ะของถิงถิง และปรายตามองไดอารี่ของถิงถิงที่เปิดอยู่เล็กน้อย ก่อนจะหันหน้ามามองถิงถิงและพูดว่า “ขั้นตอนการโอนย้ายโรงเรียนของเธอเสร็จสมบูรณ์แล้ว เธอไปเรียนโรงเรียนเดียวกับฉันและหนังสือเหล่านี้ทางโรงเรียนให้มาทั้งหมด” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ถิงถิงฟังที่เฟ่ยหลิงเหอพูดอย่างตั้งใจ ในใจเธอยังคงสงสัยว่าทำไมเฟ่ยหลิงเหอต้องมาแต่เช้าเพื่อเอาหนังสือเหล่านี้มาส่งด้วย วันนี้มันเป็นเช้าวันเสาร์? ในขณะที่เธอกำลังคิดอะไรในใจอยู่ ทำให้ท่าทางของเธอดูเหม่อลอย นานทีเดียวกว่

ถิงถิงอยากนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ แต่ตรงนี้มีเสียงดังเหลือเกิน เฟ่ยชิงชิงนั่งอยู่ข้างเฟ่ยหลินและพูดคุยอย่างมีความสุข เธอขอให้เฟ่ยหลินทาเล็บให้ ในขณะเดียวกันก็คอยหันมามองถิงถิงพร้อมรอยยิ้มบ่อยครั้ง ถิงถิงตัดสินใจปิดหนังสือลงแล้วหยิบแก้วน้ำเพื่อนำไปเก็บในห้องครัว และถือโอกาสนี้เดินขึ้นไปชั้นบน ถิงถิงไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เฟ่ยชิงชิงชอบอวดสิ่งของและสิ่งที่ทำต่อหน้าเธอ โดยเฉพาะความใกล้ชิดของเฟ่ยชิงชิงกับเฟ่ยหลิน ในขณะที่ถิงถิงกำลังเดินอยู่บนทางเดินชั้นบน จู่ ๆ เฟ่ยหลิงเหอก็ยื่นมือออกมาขวางเส้นทางของถิงถิง เธอหยุดและหันหน้าไปมองเขา เฟ่ยหลิงเหอในสายตาของถิงถิงดูไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนระหว่างเขาเมื่อห้าปีที่แล้วกับเขาในอีกห้าปีต่อมา เขาแค่ผอมลงและสูงขึ้น ส่วนใบหน้าของเขายังคงเย็นชาและไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกทางสีหน้าเมื่อมองคนอื่น “เมื่อวานเธอไม่ได้ไปห้องสมุดเหรอ?” เฟ่ยหลิงเหอถาม ทันใดนั้นเฟ่ยชิงชิงกับเฟ่ยหลินที่ขึ้นมาชั้นบนเช่นกันก็หยุดชะงักมองพวกเขาสองคน ถิงถิงถอยหลังเล็กน้อยเพ

เจียงอวี่เซิงยิ้มและเดินมานั่งข้างถิงถิง เฟ่ยหลิงเหอสับสนเล็กน้อย เขารู้ว่าปกติถิงถิงไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้เธอ และเขาก็ไม่รู้จักชายหนุ่มคนนี้มาก่อน ดูเหมือนว่าถิงถิงทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ ถิงถิงชี้ไปที่เจียงอวี่เซิงแล้วเอ่ยว่า “เขาคือ เจียงอวี่เซิง” เจียงอวี่เซิง... เฟ่ยหลิงเหอเคยได้ยินเรื่องราวชีวิตของถิงถิงมาบ้าง เขาไม่เคยจะถามเรื่องส่วนตัวของผู้อื่นเพราะเป็นการกระทำที่เสียมารยาท แต่ทุกครั้งที่ลุงและป้าของเขาทะเลาะกัน เสียงของพวกเขาดังมาก เขาจึงได้ยินเรื่องราวในอดีตของถิงถิงมาบ้าง เขาปะติดปะต่อเรื่องราวชีวิตของถิงถิงมาเป็นระยะ ๆ ถิงถิงต้องเจอเรื่องแย่ ๆ ในชีวิตตลอดหลายปีที่ผ่านมา ซึ่งส่งผลต่อการกระทำของเขาต่อถิงถิงในเวลาต่อมา เด็กผู้หญิงคนนี้ต้องผ่านความทุกข์ทรมานมาตั้งแต่เด็ก ชายหนุ่มคนนี้คงเป็นลูกชายของตระกูลเจียงที่ถิงถิงเคยอาศัยอยู่ด้วย “ถิงถิง ทำไมวันนั้นเธอถึงวิ่งหนีฉัน?” เจียงอวี่เซิงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมจ้องมองถิงถิงเพื่อรอคำตอบ ถิงถิงอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้เล

“ถิงถิง ฉันจะปกป้องเธอ และฉันจะรักเธอตลอดไป” นี่คือสิ่งที่เจียงอวี่เซิงพูดข้างหูของถิงถิงในชั้นเรียนที่มีแค่เขากับเธอ โดยมีชานมรสสตรอเบอรี่ของเฟ่ยหลิงเหอที่มีกลิ่นหอมหวานเป็นพยาน ถิงถิงนึกถึงสีหน้าที่จริงจังมากของเจียงอวี่เซิงขณะที่พูดประโยคนั้น มันทำให้เธอตกใจกลัวและเกือบจะวิ่งหนี และหลังจากนั้นเธอก็เดินรอบสวนสาธารณะหลายรอบท่ามกลางหิมะ จนร่างกายเธอเกือบกลายเป็นน้ำแข็ง คุณยายหนูควรทำอย่างไรดี? ถิงถิงคิดถึงคุณยายเหลือเกินและเธอก็เผลอหลับไปบนพรมที่พื้นห้อง แล้วเริ่มฝัน ในตอนต้นของความฝัน เป็นภาพตอนคุณยายพาเธอเข้าสู่ตระกูลเจียง ถิงถิงที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ตะโกนห้ามคุณยายและถิงถิงตัวน้อยที่สวมชุดกระโปรงแดงไม่หยุดว่า อย่าเข้าไป! อย่าเข้าไป! แต่คุณยายไม่ได้ยินเสียงเธอ คุณยายมากับคุณตาเจียงยังคงจูงมือเด็กหญิงถิงถิงเข้าบ้านตระกูลเจียง เด็กหญิงถิงถิงในชุดกระโปรงแดงหันกลับมามองเธอและยิ้มให้ ทันใดนั้นภาพในฝันเปลี่ยนไปเป็นคุณยายไอไม่หยุด มีเด็กหญิงถิงถิงร่างเล็ก ๆ กำลังนั่งเฝ้าซุปไก่ของคุณยายอยู่ข้างเตา ในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพร