ตอนที่ 5 ห้าปีในบ้านตระกูลเฟ่ย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ถิงถิงหันไปมองตามเสียงเคาะประตูที่ดังอยู่ด้านนอก เสียงทะเลาะกันของเฟ่ยหลินและเฟ่ยหมิงยังคงดังลั่น

คงไม่ใช่เฟ่ยหลินมาเคาะประตู แล้วเป็นใครนะ?

          “เข้ามาได้” น้ำเสียงของถิงถิงอ่อนล้า

          เฟ่ยหลิงเหอเปิดประตูเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชา ในมือถือแก้วนมและเดินตรงไปยื่นแก้วนมให้ตรงหน้าถิงถิง “ดื่มนมนี่ซะ แล้วเข้านอนพรุ่งนี้ยังต้องไปอ่านหนังสือกัน”

          ถิงถิงได้ยินสิ่งที่เฟ่ยหลิงเหอพูดแล้วถึงกับทำหน้าไม่ถูกเล็กน้อย

          เสียงที่ดังลั่นอยู่ข้างนอกคือคนสองคนที่กำลังทะเลาะกันเพราะเรื่องเธอส่วนเฟ่ยหลิงเหอกับบอกให้เธอดื่มนมแล้วเข้านอนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น?

          ถิงถิงพูดอะไรไม่ออกจริง ๆ เธอทำได้เพียงพยักหน้า จากนั้นยื่นมือขึ้นแล้วพูดว่า “พี่หลิงเหอขาของฉันชา พี่ช่วยพยุงฉันลุกขึ้นหน่อยได้ไหม?”

          เฟ่ยหลิงเหอวางแก้วนมไว้บนโต๊ะ แล้วเดินเข้ามาช่วยพยุงถิงถิงให้ลุกขึ้น เขารู้จักนิสัยของถิงถิงดี หากเธอขอความช่วยเหลือนั่นหมายความว่าเธอไม่สามารถยืนขึ้นได้จริง ๆ

          ทันใดนั้นมีเสียงเหมือนแก้วหรือกระจกแตกที่ด้านนอกดังมาก จากนั้นเสียงทุกอย่างก็เงียบไป

          ถิงถิงตกตะลึง ยืนแข็งค้างอยู่กับที่ ก่อนที่ถิงถิงจะรู้สึกตัวและพูดอะไร เธอก็ได้ยินเสียงเฟ่ยหลิงเหอพูดขึ้นว่า “ดื่มนมซะ พวกเขาทะเลาะกันแบบนี้เป็นประจำ”

          “พวกเขาทะเลาะกันบ่อยหรือ?” เสียงของถิงถิงเบาเหมือนกระซิบ

          เฟ่ยหลิงเหอพยักหน้า

          ในความทรงจำที่เลือนรางกระจัดกระจายของถิงถิง พ่อของเธอและเฟ่ยหลินไม่เคยทะเลาะกัน พ่อยอมเฟ่ยหลินทุกอย่างเพราะรักเฟ่ยหลินมาก ดังนั้นไม่ว่าเฟ่ยหลินพูดอะไรพ่อจะเป็นฝ่ายปฏิบัติตามคำพูดของเฟ่ยหลิน และคอยปลอบประโลมไม่ให้เฟ่ยหลินโกรธ เพราะความสุขของพ่อคือเห็นเฟ่ยหลินมีความสุข

         การทะเลาะกันเสียงดังและรุนแรงแบบนี้ สามารถมองเป็นเรื่องปกติได้จริงหรือ?

          หลังจากถิงถิงดื่มนมแล้วเธอก็นั่งลงบนเตียงและล้มตัวลงนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม

          ตระกูลเจียงก็ไม่ต่างจากตระกูลเฟ่ย พวกเขาทั้งสองตระกูลร่ำรวยแต่โหดร้าย ขาดความเป็นมนุษย์อย่างมากในความคิดของถิงถิง

          ถิงถิงจำได้ว่าก่อนที่คุณตาเจียงจะจากไป คุณตาป่วยหนักไม่สามารถพูดได้ แต่คุณตาจับมือเธอและคุณยายแล้วร้องไห้ออกมา มีเพียงคุณตาเจียงที่รักและสงสารเธอจริง ๆ คุณตาคงจะรู้ว่าลูก ๆ ของคุณตาจะปฏิบัติต่อเธอและคุณยายอย่างไรหลังจากที่คุณตาจากไปแล้ว คุณตาคงจะรู้สึกเศร้าใจมากที่คุณตาไม่สามารถช่วยพวกเธอได้เลย...

คนอื่นมักมองว่าถิงถิงเฉยชา ไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นรอบตัว จนถึงขั้นคนนอกคงเข้าใจว่าถิงถิงเข้มแข็ง แต่จริง ๆ แล้วเธอในตอนนี้ดูอ่อนแอมาก

          “ทำไมเธอถึงเหม่อลอยล่ะ หลับตานอนได้แล้ว” เฟ่ยหลิงเหอกล่าวพร้อมโน้มตัวมาตบศรีษะของถิงถิงเบา ๆ

          ถิงถิงกลับมามีสติสัมปชัญญะอีกครั้ง หันหน้าไปมองเฟ่ยหลิงเหออย่างงุนงง พร้อมพึมพำ “ตบหัวฉันทำไมมันเจ็บนะ” น้ำเสียงของเธอเรียบเรื่อยหากไม่ตั้งใจฟังคงไม่ได้ยิน

          เฟ่ยหลิงเหอได้ยินก็ยิ้มเขาไม่ได้พูดอะไรซักคำ ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้อง ปิดประตูแล้วจากไป

          มันช่างเป็นค่ำคืนที่ยาวนานของถิงถิงก่อนที่เธอจะสามารถหลับตานอนลงได้

          หลังจากนั้นมา เฟ่ยชิงชิงก็ยืนกรานตามเฟ่ยหลิงเหอและถิงถิงไปยังห้องสมุด เธอหยิบหนังสือจากชั้นมานั่งอ่านตรงข้ามกับทั้งสองคน แต่สายตาของเฟ่ยชิงชิงกลับจ้องมองไปที่เฟ่ยหลิงเหออยู่ตลอดโดยไม่ได้ตั้งใจ และบางครั้งก็จะเหลือบมองไปถิงถิง

          เฟ่ยชิงชิงไม่พอใจความใกล้ชิดของเฟ่ยหลิงเหอที่มีต่อถิงถิง เธอจำได้ว่าตอนที่เธอตามเฟ่ยหลิงเหอมาห้องสมุดเป็นครั้งแรก เขาพูดแค่สองสามคำกับเธอจากนั้นก็นั่งอ่านหนังสือไปเงียบ ๆ แต่ทำไมตอนนี้ เขาถึงให้คำแนะนำมากมายกับถิงถิง

          เฟ่ยชิงชิงรู้สึกว่าเธอชอบและหวงลูกพี่ลูกน้องของเธอมาก และกลัวคนอื่นจะพรากเขาไปจากเธอ

          “เธอทำข้อนี้ผิดอีกแล้ว” เสียงของเฟ่ยหลิงเหอดังขึ้น เขาชี้ไปที่หนังสือของถิงถิง

          ถิงถิงรู้สึกว่าตัวเองโง่มากเมื่ออยู่กับเฟ่ยหลิงเหอ ทั้ง ๆ ที่เธอเคยเรียนเก่งติดท็อปเท็นของโรงเรียน แต่ตอนนี้...

          “ฉันก็ว่าฉันรอบคอบและคำนวณอย่างดีแล้วนะ...”

          “แล้วทำไมยังผิด!?”

          “.....” ถิงถิง

          “พวกพี่ทั้งสองคนอยากดื่มอะไรไหม?” เฟ่ยชิงชิงขัดจังหวะทั้งสองคน

          เฟ่ยหลิงเหอทำหน้าไม่พอใจหงุดหงิดเล็กน้อย

          เขารู้ว่าการที่เฟ่ยชิงชิงมาที่นี่ด้วยจะทำให้เสียสมาธิ แต่คุณลุงเขารักเฟ่ยชิงชิงมาก ดังนั้นจึงต้องยอมตามใจเธอ เขาเลยต้องพาเธอมาด้วยในวันนี้และแน่นอนว่าคนขับรถที่บ้านขับมาส่งพวกเขาที่นี่

          “เธออยากดื่มอะไรก็ไปเลือกซื้อได้เลยตามเห็นสมควรแต่อย่าออกไปไกลเกินไป”

เฟ่ยหลิงเหอพูดโดยไม่ได้ละสายตาจากหนังสือของถิงถิง

          “ได้ค่ะ” เสียงเจือความไม่พอใจของเฟ่ยชิงชิงดังขึ้น เธอลุกขึ้นพร้อมกับกระทืบเท้า

          ถิงถิงมองตามแผ่นหลังของเฟ่ยชิงชิง แล้วพูดเบา ๆ ว่า “พี่หลิงเหอไม่เหนื่อยบ้างหรือคะ?”

          “มีบางสิ่งและคนบางคนที่เราต้องอดทน เธอต้องเข้าใจว่าถึงแม้ว่าเธอจะไม่ชอบโลกนี้มากนัก แต่เธอก็ยังต้องอยู่บนโลกนี้ต่อไป ไม่สามารถทำอะไรได้” เฟ่ยหลิงเหอพูดโดยยังคงก้มหน้าพลิกหน้าหนังสือของถิงถิงไปมา

          “ใช่” ถิงถิงตอบรับเสียงเบา

โลกใบนี้ให้อะไรกับเธอมากมายและก็พรากสิ่งต่างๆ มากมายไปจากเธอเช่นกัน แต่ถึงจะเป็นอย่างนี้เธอก็ยังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปบนโลกใบนี้

          วันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ

ฤดูหนาวมาถึงอีกครั้ง ยามดึกลมแรงผสมกับเกล็ดหิมะกระทบหน้าต่างกระจกบานเล็ก

ถิงถิงมองหิมะที่ตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย เธอขมวดคิ้ว รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ไม่อยากลืมตาตื่นนอนตอนนี้เลย แต่อย่างไรก็ตามถิงถิงลุกขึ้นจากเตียง

          ห้าปีแล้วที่ถิงถิงอาศัยอยู่ในบ้านตระกูลเฟ่ย เธอเติบโตขึ้นมากโดยเฉพาะส่วนสูงของเธอ แม้แต่เฟ่ยชิงชิงยังต้องเงยหน้าขึ้นมองเธอและพูดคุยกับเธอ

          คฤหาสน์ตระกูลเฟ่ยใหญ่โตสะดวกสบายก็จริง แต่ถิงถิงรู้สึกว่าหัวใจของเธอยังคงคิดถึงวันเวลาที่อยู่บ้านเก่าทรุดโทรมกับคุณยายของเธอเมื่อตอนที่เธอยังเด็ก

          ถิงถิงรู้ว่าตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตที่ชอบกลางคืนที่มืดมิดมากกว่าตอนกลางวันที่มีแสงแดด แตกต่างจากที่คนอื่น ๆ เขามักจะชอบกัน

          ถิงถิงเดินไปนั่งบนโต๊ะและเปิดไดอารี่ขึ้นมาอ่านดูข้อความที่เธอเขียนไว้ก่อนเข้านอน เธอขมวดคิ้ว พลางคิดหรือเธอใกล้จะใช้ชีวิตเหมือนแวมไพร์ที่มักจะตื่นขึ้นมาตอนกลางคืนและหายตัวไปหลบแสงแดดเมื่อเห็นดวงอาทิตย์

          เธอยังไม่สามารถอยู่รอดด้วยตัวเองได้ เธอยังมีด้านที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้ คงต้องรอเวลาต่อไป...

          ถิงถิงปิดไดอารี่ลง จากนั้นตัดสินใจว่าจะไปห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือในพรุ่งนี้ ส่วนตอนนี้เธออยากกลับไปนอนบนเตียงซุกตัวใต้ห่มผ้าอุ่น ๆ ต่อ ทันใดนั้นเธอได้ยินเสียงฝีเท้าที่บริเวณทางเดินด้านนอกห้อง

          ถิงถิงตัดสินใจเดินเท้าเปล่าไปที่ประตูเพื่อส่องตรงช่องว่างเล็ก ๆ บนประตูและมองออกไป เธอประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นเฟ่ยหลิงเหอ เธอรีบเปิดประตูแล้วถามด้วยความงุนงง

          “ทำไมพี่หลิงเหอยังไม่นอน?” น้ำเสียงของถิงถิงค่อนข้างสุภาพและสั่นเพราะความหนาว

          เฟ่ยหลิงเหอยืนถือแก้วนมไว้ในมือนิ่ง ราวกับว่าเขาตกใจกับการเปิดประตูอย่างกะทันหันของถิงถิง จากนั้นเขาก็กะพริบตาและพูดว่า “ลมแรงเลยนอนไม่หลับ...ไม่มีอะไรหรอกเธอไปนอนเถอะ” พูดจบเขาก็หันหลังแล้วเดินไปตามทางเดินเพื่อกลับห้องของเขา

          ถิงถิงมองตามแผ่นหลังของเฟ่ยหลิงเหอไป จนเห็นเขาเข้าห้องปิดประตู

          ความเงียบแพร่กระจายไปทั่วบริเวณ

          ถิงถิงรู้ว่าหลายปีที่ผ่านมา ชีวิตในบ้านตระกูลเฟ่ยของเธอกับเฟ่ยหลิงเหอได้สร้างความรู้สึกที่คล้าย ๆ กันขึ้นมา นั้นก็คือ พวกเขารู้ว่าพวกเขาอาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านของคนอื่น เธอกับเฟ่ยหลิงเหอต่างก็สุภาพและห่างเหินกับเฟ่ยหมิงและเฟ่ยหลิน ราวกับพวกเขามีชั้นบาง ๆ กั้นเฟ่ยหมิงกับเฟ่ยหลินไว้ ไม่สามารถเข้ากับพวกเขาได้อย่างสนิทใจ

          เฟ่ยหลิงเหอใช้เวลาอยู่ในห้องโถงรับแขกน้อยมาก เว้นแต่เฟ่ยชิงชิงจะขอให้เขาอยู่เป็นเพื่อน เขาชอบไปอยู่ในห้องหรือไม่ก็ไปห้องสมุดมากกว่า

          ห้าปีมานี้ ถิงถิงรู้ว่าเฟ่ยชิงชิงพยายามเข้าหาเธอมากขึ้น และถิงถิงก็ยอมให้เฟ่ยชิงชิงทำสำเร็จแต่เธอก็รู้ดีว่ามันเป็นการแสดง เพราะจุดประสงค์ที่แท้จริงคือเฟ่ยชิงชิงอยากใกล้ชิดกับเฟ่ยหลิงเหอ

          ถิงถิงสามารถบอกได้ว่าอะไรคือความจริงและความเท็จได้

          “พี่สาวค่ะ พี่ว่าสีนี้ดูดีไหม?” เฟ่ยชิงชิงซื้อยาทาเล็บใหม่เป็นสีชมพูที่ดูดีมากเข้ากับเฟ่ยชิงชิงได้ดี

          “ดูดีมากเหมาะกับเธอ” ถิงถิงพยักหน้าแล้วยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมาจิบ

          ถิงถิงเป็นคนค่อนข้างเงียบขรึมอยู่เสมอ เฟ่ยชิงชิงคุ้นเคยกับการถามคำตอบคำของถิงถิงดี แต่เฟ่ยหมิงไม่เคยอารมณ์ดีหรือพอใจที่เห็นถิงถิง ผู้ที่มักมีสีหน้าไม่แยแสอยู่เสมอ

          เวลาที่เฟ่ยหมิงเมาเหล้ากลับมาบ้านทุกครั้ง เขามักจะอ้างเรื่องถิงถิงขึ้นมาเสมอเพื่อทะเลาะกับเฟ่ยหลิน

          ผ่านมาห้าปีแล้วทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แต่ไม่เป็นไรพื้นที่ของคฤหาสน์ตระกูลเฟ่ยกว้างมาก ยังไงพวกเขาทะเลาะกัน เสียงก็ไม่มีทางไปรบกวนเพื่อนบ้านอยู่แล้ว