ตอนที่ 6 วิ่งหนี

            ถิงถิงอยากนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ แต่ตรงนี้มีเสียงดังเหลือเกิน

            เฟ่ยชิงชิงนั่งอยู่ข้างเฟ่ยหลินและพูดคุยอย่างมีความสุข เธอขอให้เฟ่ยหลินทาเล็บให้ ในขณะเดียวกันก็คอยหันมามองถิงถิงพร้อมรอยยิ้มบ่อยครั้ง

            ถิงถิงตัดสินใจปิดหนังสือลงแล้วหยิบแก้วน้ำเพื่อนำไปเก็บในห้องครัว และถือโอกาสนี้เดินขึ้นไปชั้นบน

            ถิงถิงไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เฟ่ยชิงชิงชอบอวดสิ่งของและสิ่งที่ทำต่อหน้าเธอ โดยเฉพาะความใกล้ชิดของเฟ่ยชิงชิงกับเฟ่ยหลิน

            ในขณะที่ถิงถิงกำลังเดินอยู่บนทางเดินชั้นบน จู่ ๆ เฟ่ยหลิงเหอก็ยื่นมือออกมาขวางเส้นทางของถิงถิง เธอหยุดและหันหน้าไปมองเขา

            เฟ่ยหลิงเหอในสายตาของถิงถิงดูไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนระหว่างเขาเมื่อห้าปีที่แล้วกับเขาในอีกห้าปีต่อมา เขาแค่ผอมลงและสูงขึ้น ส่วนใบหน้าของเขายังคงเย็นชาและไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกทางสีหน้าเมื่อมองคนอื่น

            “เมื่อวานเธอไม่ได้ไปห้องสมุดเหรอ?” เฟ่ยหลิงเหอถาม

            ทันใดนั้นเฟ่ยชิงชิงกับเฟ่ยหลินที่ขึ้นมาชั้นบนเช่นกันก็หยุดชะงักมองพวกเขาสองคน

            ถิงถิงถอยหลังเล็กน้อยเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองอยู่ใกล้เฟ่ยหลิงเหอมากเกินไป จากนั้นก็พยักหน้า “ไม่ได้ไป พอดีฉันมีแบบฝึกหัดที่ต้องทำให้เสร็จ แต่ว่าถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเวลาทำเลย”

            “เธอควรจะบอกฉัน  ฉันจะสอนเธอเอง” เฟ่ยหลิงเหอพูดแล้วชักมือออกจากเบื้องหน้าถิงถิง

            เฟ่ยหลินรู้สึกดีใจที่ยินว่าเฟ่ยหลิงเหอจะช่วยถิงถิงทำแบบฝึกหัด เธอมีความสุขมากที่เห็นว่าเด็ก ๆ ในบ้านเข้ากันได้ดีทุกคน เธอมักรู้สึกว่าเธอติดหนี้ถิงถิงอยากจะชดเชยความสุขให้ถิงถิงให้ดีที่สุด

            “ได้ ตกลง” ถิงถิงตอบเฟ่ยหลิงเหอเสียงเบา

            เป็นเวลาหลายปีตั้งแต่นั้นมาเฟ่ยหลิงเหอรอคอยให้ถิงถิงมาหาเขาเมื่อเธอต้องการความช่วยเหลือแต่ เขาก็ไม่เคยได้ยินคำขอร้องจากถิงถิงเลย บางทีในหัวใจของถิงถิง หน้าตาที่บึ้งตึงเย็นชาของเฟ่ยหลิงเหอที่ดูน่ารังเกียจอยู่เสมอคือสิ่งที่เหมาะสมกับเธอที่สุด

เขากับเธอเหมือนกันมาก

            เมื่อกลับมาถึงห้อง ถิงถิงเริ่มปวดศรีษะ อาจจะเป็นเพราะท่านั่งอ่านหนังสือของเธอที่มักจะก้มศรีษะลงมากเสมอเมื่อก้มอ่านหนังสือหรือทำการบ้าน เมื่อเวลาผ่านไปกระดูกส่วนคอของเธอและไหล่ก็เริ่มมีอาการเจ็บปวด ถิงถิงจะเริ่มรู้สึกไม่สบายตัวทุกครั้งเมื่ออากาศเย็นลง ตอนนี้เธอรู้สึกเวียนศรีษะมาก

            ถิงถิงเปิดไดอารี่ ตั้งใจว่าจะเขียนบางสิ่งในความทรงจำลงไป แต่แล้วก็เปลี่ยนใจเข้านอน เธอเหลือบตามองข้อความสุดท้ายที่เธอเขียนไว้เมื่อคืนก่อน

            [..ชีวิตที่ไม่สามารถลืมความเกลียดชังในตอนเด็กได้ทำให้ยังไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองได้...ความทรงจำในวัยเด็กของเธอ ยิ่งเธอต้องการลืมมากเท่าใด มันกลับยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น]

            ถิงถิงสอบเข้าเรียนได้ในมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเฟ่ยหลิงเหอ แต่ต่อมาเฟ่ยชิงชิงก็ตามเข้ามาอยู่ในมหาวิทยาลัยนี้ด้วย  แม้จะอยู่คนละคณะแต่ทั้งหมดมักจะมามหาวิทยาลัยพร้อมกัน 

            หลังจากเข้ามหาวิทยาลัย เฟ่ยหลิงเหอเข้าร่วมสหภาพนักศึกษาได้สำเร็จ เขาเป็นคนที่โดดเด่นและในอนาคตคงจะได้ขึ้นสู่ตำแหน่งประธานสหภาพนักศึกษาอย่างแน่นอน ในขณะที่ถิงถิงไม่สนใจจะเข้าร่วม เธอแค่ต้องการเรียนอย่างเดียวเท่านั้น ปกติถิงถิงเรียนเสร็จแล้วจะรอเขาและเฟ่ยชิงชิงอยู่ในห้องสมุด

            ถิงถิงเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงต้องรอ

วันนี้ ในขณะที่ถิงถิงกำลังจะเดินตรงไปยังตึกเรียน จู่ ๆ เธอหยุดชะงักฝีเท้าทันที เธอจำเขาได้ทันที เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหน้าตึกคือ เจียงอวี่เซิง ถิงถิงรีบหันหลังกลับทันที ภาวนาขอให้เขาไม่เห็นเธอหรือจำเธอไม่ได้ยิ่งดี เธอต้องรีบไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

            แต่โลกนี้สิ่งต่าง ๆ มักไม่เป็นไปตามที่คิดไว้ เจียงอวี่เซิงวิ่งเข้ามาคว้าข้อมือของถิงถิงไว้ และดึงให้หันหน้ามาหาเขา เขาจับข้อมือของถิงถิงไว้แน่นมากเหมือนกลัวว่าเธอจะหลุดมือไป

            “ถิงถิง!” นี่เป็นครั้งแรกในเวลาหลายปีที่เธอไม่ได้ยินเสียงของเจียงอวี่เซิงเรียกชื่อของเธอ

            ถิงถิงรู้สึกตื่นตระหนกและงุนงง เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าเจียงอวี่เซิงยังจำเธอได้อย่างไร เวลาผ่านไปหลายปีแล้วรูปร่างหน้าตาของเธอเปลี่ยนแปลงไปจากตอนที่อาศัยอยู่ที่ตระกูลเจียงอย่างมาก

            ถิงถิงจำเป็นต้องหันมาเผชิญหน้ากับเจียงอวี่เซิงเพราะต้านแรงดึงข้อมือของเจียงอวี่เซิงไม่ไหว เธอเอียงศรีษะเพื่อให้ผมยาวที่กำลังปิดดวงตาของเธอออกให้พ้นตา

            “เจียงอวี่เซิง คุณทำให้ฉันเจ็บ ปล่อย!”  น้ำเสียงที่เคร่งขรึมของถิงถิงทำให้เจียงอวี่เซิงปล่อยข้อมือของถิงถิงให้เป็นอิสระ บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ดูอึดอัดเล็กน้อย

            เฟ่ยหลิงเหอเรียนเสร็จในช่วงบ่าย เขาไม่พบถิงถิงในห้องสมุดจึงเดินมาหาถิงถิงที่คณะของเธอ เขามองไปรอบ ๆ ห้อง ไม่มีนักศึกษาคนอื่นอยู่แล้ว แต่ถิงถิงยังคงนั่งอย่างมึนงง เหม่อลอย เขาไม่รู้ว่าเธอกำลังมองอะไรอยู่

            เฟ่ยหลิงเหอยืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลานานแต่ถิงถิงก็ยังไม่รู้ตัว เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปเคาะโต๊ะเรียนของเธอ

            “ถิงถิง เธอกำลังคิดอะไรอยู่”  เฟ่ยหลิงเหอถาม

            เมื่อได้ยินเสียงของเฟ่ยหลิงเหอ ถิงถิงก็ค่อย ๆ หันหน้ามามองเฟ่ยหลิงเหอด้วยสายตาว่างเปล่า เธอเปิดปากขึ้นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เหมือนจะเพิ่งจำเฟ่ยหลิงเหอได้ เธอตั้งสติทันที

            “ทำไมพี่มาที่นี่เร็วจัง” ถิงถิงถามในขณะที่มือก็หยิบหนังสือเก็บใส่กระเป๋า แล้วลุกขึ้นยืน เฟ่ยหลิงเหอสังเกตว่าเธอยืนได้ไม่มั่นคง เขาขมวดคิ้วและคุกเข่าลงเพื่อดูข้อเท้าของถิงถิง เขาพบว่ามีรอยแดงและบวมที่ข้อเท้าของถิงถิง

            “ข้อเท้าเธอแพลง ทำไมไม่ไปห้องพยาบาลของคณะล่ะ?”

            ถิงถิงยิ้มบาง ๆ ให้เฟ่ยหลิงเหอแล้วดึงให้เขาลุกขึ้นมา “ไม่เป็นไร ฉันแค่ประมาทล้ม เดี๋ยวกลับไปกินยาที่บ้านคืนนี้ รีบไปกันเถอะเดี๋ยวคุณลุงจะโกรธ หากกลับช้า”

            เฟ่ยหมิงมักจะอารมณ์เสียทุกครั้งที่เธอกลับบ้านช้า เพราะหมายความว่าเขาต้องรอรับประทานอาหารเย็นพร้อมหน้ากัน ทั้ง ๆ ที่กลับช้าสามคน แต่เฟ่ยหมิงก็เจาะจงโกรธและหงุดหงิดใส่เธอเพียงคนเดียว

อันที่จริงถิงถิงอยากจะบอกเฟ่ยหมิงว่า คุณสามารถกินข้าวได้เลยไม่ต้องรอ เธออยากจะกินข้าวคนเดียวยังดีกว่าต้องเจอเขา  แต่เธอไม่ได้พูดออกไป เพื่อลดปัญหา

            “ชิงชิงทำเธอหกล้มหรือเปล่า”  เฟ่ยหลิงเหอถามขึ้น

            “เปล่า ฉันประมาทเอง” ถิงถิงตอบเสียงเบา

            ถิงถิงรู้ว่าเฟ่ยหลิงเหอก็สังเกตเห็นเช่นเดียวกับเธอว่า เฟ่ยชิงชิงมักจะเข้ามายุ่งกับกิจกรรมของถิงถิงทุกเรื่องและบ่อยครั้งที่จะทำให้ถิงถิงมีบาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ เกิดขึ้นและเพราะถิงถิงเป็นคนไม่ถือสาเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ ดังนั้นเธอจึงเพิกเฉยต่อการกระทำของเฟ่ยชิงชิง จึงยิ่งทำให้เฟ่ยชิงชิงได้ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

            มีครั้งหนึ่งเฟ่ยชิงชิงเกือบทำให้ถิงถิงตกบันไดในมหาวิทยาลัย หากเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเธอไม่ช่วยเธอไว้ ถิงถิงคงต้องเข้าโรงพยาบาล ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเฟ่ยชิงชิงมักทำให้ถิงถิงรู้สึกเครียดและขนลุกอยู่เสมอ

            ถิงถิงปิดผนึกหัวใจของเธอไว้อย่างแน่นหนาเสมอ เธอจึงไม่เล่าเรื่องอะไรให้ใครฟังแม้กระทั่งเฟ่ยหลิน และแน่นอนว่าเรื่องที่วันนี้เธอได้พบกับ เจียงอวี่เซิง เธอก็จะไม่บอกใคร

            ในตระกูลเฟ่ยไม่มีใครรู้เกี่ยวกับชีวิตหลายปีก่อนหน้านี้ของถิงถิงในตระกูลเจียง และก็ไม่เคยมีใครถามเธอเลยซักคน

            หลังจากที่ถิงถิงอาบน้ำ เธอก็นั่งลงบนพรมในห้องนอน กอดเข่า นี่เป็นท่าทางที่ทำให้ถิงถิงรู้สึกปลอดภัยที่สุด การนั่งแบบนี้มันเหมือนกับทำให้เธอสบายใจขึ้น ดังนั้นไม่ว่าฤดูกาลไหนก็จะนั่งแบบนี้คนเดียวเป็นประจำ

            ทำไมวันนี้เธอถึงอยากหนีจากเขา?

            หลังจากเจียงอวี่เซิงปล่อยมือออกจากข้อมือเธอ เธอก็วิ่งหนีเขาทันที วิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเพื่อให้หลุดพ้นจากเขา เจียงอวี่เซิงตามเธอไม่ทัน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้อเท้าเธอแพลงตอนไหน

            ถิงถิงรู้สึกปวดศรีษะอย่างมากจนต้องใช้นิ้วกดนวดหว่างคิ้วตัวเอง

            ทันใดนั้นมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

            “เข้ามาได้” ถิงถิงพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้น

            เฟ่ยหลินเปิดประตู ในมือถือแก้วนมมาด้วย เมื่อเห็นถิงถิงนั่งอยู่บนพรมก็รีบเดินเข้ามาหาทันที “ทำไมนั่งที่พื้น รีบลุกขึ้นมาเร็วเข้า” เฟ่ยหลินพูดพลางดึงถิงถิงให้ลุกขึ้น

            ถิงถิงไม่อยากลุกขึ้นเลยแต่เธอก็ไม่สามารถขัดได้ มีปัญหาให้น้อยที่สุดคือสิ่งที่ดีที่สุด

            ถิงถิงลุกขึ้นและรับแก้วนมจากเฟ่ยหลิน

            “ทำไมลูกถึงนั่งบนพื้น อากาศเย็นมาก ลูกจะป่วยได้นะ”

            ถิงถิงวางแก้วนมบนโต๊ะ แล้วหันมาพูดกับเฟ่ยหลินว่า “หนูเคยนั่งบนพื้นในบ้านที่เก่าทรุดโทรมกับคุณยาย หนูไม่ป่วยง่าย ๆ หรอก”

            เฟ่ยหลินถึงกับชะงักไปทันทีที่ได้ยิน หัวใจของเธอเจ็บปวด

            เธอจะใช้หนี้ลูกสาวคนนี้อย่างไรดี