ตอนที่ 7 สองเทพบุตรของมหาวิทยาลัย

            เฟ่ยหลินตกตะลึง หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอยังคงยิ้มเมื่อเผชิญหน้ากับถิงถิงที่หน้าตาดูคล้ายเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ ความรู้สึกผิดของเธอเพิ่มมากขึ้น เมื่อนึกถึงวันที่เธอจากถิงถิงไปอย่างโหดร้าย เธอเป็นต้นเหตุให้ถิงถิงมีบุคลิกเช่นนี้

            “ลูกดื่มนมแล้ว นอนหลับให้สบายนะ”

            “ค่ะ คุณก็รีบเข้านอนนะคะ”

            ในที่สุดเฟ่ยหลินก็ออกจากห้องของถิงถิงไป ในขณะที่ถิงถิงกำลังจะกลับไปนั่งลงบนพรมที่พื้นเหมือนเดิม เฟ่ยหลิงเหอก็เปิดประตูและเดินเข้ามา

            ถิงถิงมองเฟ่ยหลิงเหออย่างงุนงงและมีความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เธออยากจะนั่งใช้ความคิดเงียบ ๆ ทำไมถึงมีคนเข้ามาขัดจังหวะครั้งแล้วครั้งเล่า หน้าของถิงถิงจึงบึ้งตึงระคนไม่พอใจ ทำให้สายตาที่เธอมองไปที่เฟ่ยหลิงเหอจึงดูไม่ดีนัก “มีอะไรเหรอคะ?” น้ำเสียงของถิงถิงเฉยชา

            เฟ่ยหลิงเหอโบกมือเป็นการบอกว่าไม่มีอะไรแล้วโยนขวดสเปรย์แก้ฟกช้ำให้ถิงถิง

            “ใช้ยานี้ฉีดซะ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ข้อเท้าเธอจะต้องเจ็บปวดยิ่งกว่าวันนี้” หลังพูดจบเฟ่ยหลิงเหอก็หันหลังและเดินออกไปจากห้องทันที

            ถิงถิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก้มหน้ามองขวดสเปรย์ยาแก้ฟกช้ำที่รับมาไว้ในอ้อมแขน ความเย็นของขวดสเปรย์ยาแก้ฟกช้ำที่สัมผัสกับผิวหนังที่แขนของถิงถิงทำให้เธอขนลุก

            “พี่หลิงเหอ ขอบคุณค่ะ!” ถิงถิงตะโกนเสียงดัง จากนั้นเธอก็มองขวดสเปรย์ยาแก้ฟกช้ำและยิ้มกว้างด้วยความซาบซึ้งใจ

            ถิงถิงตั้งใจจะห่างเหินจากทุกคน ปฏิบัติต่อทุกคนอย่างไม่แยแสเพราะเธอกลัวว่าหากเธอยอมให้ใครเข้าใกล้เธอ เธอจะเริ่มซึมซับความอบอุ่นและไม่ยอมห่างจากคนคนนั้น เฉกเช่นเดียวกับคนที่ป่วยหนักหายใจไม่ได้หากไม่มีถังออ๊กซิเจน  เธอไม่อยากผูกพันกับใคร ไม่ต้องการให้ใครมาเป็นห่วงยางของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะต้องจมน้ำก็ตาม...

            มหาวิทยาลัยที่ถิงถิงเรียนอยู่เป็นมหาวิทยาลัยขนาดใหญ่มีชื่อเสียง มีนักศึกษาจำนวนมาก

            เฟ่ยหลิงเหอในตอนนี้เข้ารับตำแหน่งประธานสหภาพนักศึกษาและเขากลายเป็นประธานสหภาพนักศึกษาที่อายุน้อยที่สุด นักศึกษาคนอื่น ๆ มักจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาเป็นผู้ชายที่หล่อสุด ๆ และแต่งตัวเนี๊ยบมาก เขาจะติดกระดุมเสื้อของเขาจนถึงบนสุดเสมอ มีความพิถีพิถันมาก แต่เขาไม่ชอบยิ้ม

            อย่างไรก็ตามในสายตาของนักศึกษารุ่นพี่ส่วนใหญ่ในมหาวิทยาลัย เฟ่ยหลิงเหอเป็นคนที่สมบูรณ์แบบสุด ๆ  แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ได้มีประโยชน์เลยสำหรับถิงถิง เธอจึงไม่สนใจ

            ถิงถิงอายุน้อยกว่าเฟ่ยหลิงเหอหนึ่งปี เธอเข้ามหาวิทยาลัยในตอนที่เขาเป็นนักศึกษาปีที่สอง ในวันแรกที่เธอเข้ามหาวิทยาลัยเธอหาห้องเรียนไม่เจอ จึงต้องโทรหาเฟ่ยหลิงเหอและบอกเขาว่าเธอหลงทาง เขาไม่ได้พูดอะไรกับเธอเลยเพียงวางสายแล้วเดินมารับเธอเพื่อพาไปส่งถึงประตูห้องเรียน

            นักศึกษาคนอื่น ๆ เห็นภาพนี้ก็เริ่มแพร่ข่าวลือว่าสาวน้อยคนนี้คงเป็นแฟนสาวของเฟ่ยหลิงเหอ หลังจากนั้นมีนักศึกษาหญิงตามหาเธอ อาจจะแค่อยากมาดูหน้าถิงถิงเพราะพวกเขาไม่ได้ถามอะไรถิงถิงเลย  ถิงถิงเองก็เพิกเฉยต่อพวกเขาทั้งหมดเช่นกัน

มหาวิทยาลัยที่กว้างใหญ่มากเช่นนี้ แต่แปลกเราสามารถได้พบใครบางคนที่เราไม่ต้องการจะพบได้ตลอดเวลาท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย

            เจียงอวี่เซิงปรากฏตัวอีกครั้งต่อสายตาของเธอโดยบังเอิญ เธอมองเห็นเขาผ่านทางหน้าต่างห้องเรียน

            ใบหน้าของเจียงอวี่เซิงอ่อนโยนและรอยยิ้มของเขายังคงเปล่งประกายเช่นเคย เขาโดดเด่นดั่งดวงตะวันในหมู่คนวัยเดียวกัน ทุกคนสามารถมองเห็นเขาท่ามกลางฝูงชนได้เป็นคนแรก

“เธอรู้จักชายหนุ่มรูปหล่อคนนี้งั้นหรือ?” จ้าวเซียวเพื่อนร่วมชั้นของถิงถิงถาม

            หนุ่มหล่อ?

            ถิงถิงมองเจียงอวี่เซิงอย่างพินิจพิจารณา เจียงอวี่เซิงสืบทอดรูปลักษณ์ที่ดีของคนตระกูลเจียง เขารับแต่ส่วนดีของตระกูลเจียงมา เขาไม่เคยทำอะไรรุนแรงกับเธอและคุณยายแตกต่างจากพ่อแม่ของเขา นี่คือสาเหตุที่ถิงถิงแม้จะเกลียดตระกูลเจียงเข้ากระดูก แต่เธอก็ไม่สามารถเกลียดเจียงอวี่เซิงได้

            จ้าวเซียวมักจะนั่งข้างเธอเวลาเรียน และเป็นเพื่อนร่วมชั้นคนเดียวที่ยินดีจะพูดคุยกับถิงถิงตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ามาในมหาวิทยาลัย

            ในช่วงแรก ถิงถิงไม่ได้พูดคุยกับจ้าวเซียวมากนัก ออกจะเฉยชาด้วยซ้ำ แต่จ้าวเซียวทำให้ถิงถิงรู้สึกสงสัยว่าทำไมคน ๆ หนึ่งถึงสามารถพูดกับเธอได้มากมายทุกวัน ดังนั้นเมื่อเวลาผ่านไปถิงถิงจึงค่อย ๆ พูดกับจ้าวเซียวมากขึ้นเรื่อย ๆ

            จ้าวเซียวชี้ไปที่เจียงอวี่เซิง ผ่านทางหน้าต่างแล้วพูดว่า “หนุ่มหล่อคนนั้นยืนจ้องมองเธอมานานแล้วนะ เธอรู้จักเขาไหม?”

            ถิงถิงหันกลับไปมองเจียงอวี่เซิง เธอเองก็รู้สึกว่าเขาดูเหมือนจะยืนตรงนั้นมาเป็นเวลานาน อากาศหนาวเย็นด้านนอกทำให้จมูกและปากของเขาแดง

            เจียงอวี่เซิงเมื่อเห็นถิงถิงหันกลับมามองเขา เขาก็ดูมีความสุขมาก เขาขยับมือเท้าเหมือนเต้นรำจากนั้นก็โบกมือให้ถิงถิงและวิ่งจากไป

            ถิงถิงงุนงง เธอไม่เคยเห็นเจียงอวี่เซิงเป็นแบบนี้มาก่อนและไม่เคยคิดว่าเมื่อเขาโตขึ้นแล้วจะเป็นแบบนี้ ทันใดนั้นอาจารย์ประจำวิชาเข้ามาในห้องเรียนเพื่อเริ่มสอนแล้ว

            ถิงถิงสะบัดเจียงอวี่เซิงออกจากความคิดและตั้งสมาธิเพื่อตั้งใจเรียน

            เสียงอ๊อดหมดเวลาเรียนดังขึ้น เฟ่ยหลิงเหอที่นั่งรออยู่ที่ระเบียงทางเดินก็เห็นถิงถิงเดินออกจากห้องเรียนมาพร้อมกับจ้าวเซียว

            หากเฟ่ยหลิงเหอไม่ยุ่งกับงานในสหภาพนักศึกษา เขามักจะมารอถิงถิงเลิกเรียนเพื่อกลับบ้านพร้อมกัน ดังนั้นข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจึงมากขึ้น แต่ดูเหมือนคนที่ถูกพูดถึงทั้งสองจะไม่รู้สึกอะไรเลยเพราะทั้งถิงถิงและเฟ่ยหลิงเหอไม่ได้ดำเนินการใด ๆ พวกเขาเดินไปด้วยกันแต่ก็มักไม่ได้พูดอะไรกันเลย แม้แต่จ้าวเซียวผู้ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของถิงถิงก็ยังรู้สึกงุนงง

            จ้าวเซียวแอบถามถิงถิงว่า “เธอเดินเคียงข้างกับรุ่นพี่หลิงเหอทุกวันแต่ไม่พูดคุยกันเลยไม่เบื่อหรือ?”

            ถิงถิงมองหน้าจ้าวเซียว และรู้สึกประหลาดใจ เธอควรตอบจ้าวเซียวว่าอะไรดี 

            เธอกับเฟ่ยหลิงเหอไม่ได้อยู่คณะเดียวกัน และไม่ได้อยู่ปีเดียวกัน ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วเธอกับเขาจึงไม่มีอะไรที่เรียนเหมือนกัน พวกเขามามหาวิทยาลัยด้วยกันแต่ก็แยกย้ายกันไปเรียน และหลังจากกลับบ้านแล้วพวกเขาก็แยกย้ายกันเข้าห้องนอนของตัวเอง และหากพวกเขาต้องการจะพบกันก็ต้องมีการจัดสรรเวลาล่วงหน้า

            ถิงถิงสายศรีษะแล้วพูดว่า “อากาศหนาวมากฉันไม่อยากอ้าปากพูด นอกจากนี้เธอจะให้ฉันพูดอะไรกับเขาล่ะ ให้หารือเกี่ยวกับเรื่องการบริหารสหภาพนักศึกษากับเขาเหรอ?”

            จ้าวเซียวหันมามองหน้าถิงถิง “เฮ้อ นี่เธอเดินเคียงข้างเทพบุตรในสายตาคนอื่น ๆ อยู่นะ หากเป็นฉันล่ะก็...” จ้าวเซียวเชิดปลายคางขึ้น ยืดตัวตรง “ฉันจะเชิดเชิด ประมาณนี้” พูดจบจ้าวเซียวก็ปิดปากหัวเราะคิก

            ในมุมมองของถิงถิง เธอกับเฟ่ยหลิงเหอน่าจะเปรียบได้กับน้ำเต้าสองลูกที่สามารถหันหน้ามองกันได้ก็จริง แต่เธอกับเขาคงไม่สามารถพูดคุยกันได้มาก ๆ หรอกในชีวิตนี้..ทำไมนักศึกษาคนอื่น ๆ ถึงได้มองว่าเธอกับเขาเป็นคู่รักกันได้นะ? ...เราจะกลายเป็นคู่รักได้อย่างไร?...น่าเบื่อจริง ๆ

            ถิงถิงไม่รู้ว่าในอนาคตเฟ่ยหลิงเหอก็จะมีลักษณะเช่นนี้ไปตลอดชีวิตของเขาหรือไม่ แล้วตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าในอนาคตชีวิตเธอจะไปหยุดอยู่ที่ไหน? ทำงานอะไร? และเธอจะเปลี่ยนไปไหม?

            เฟ่ยหลิงเหอหยุดเดิน ถิงถิงจึงหยุดคิดอะไรในหัวแล้วมองไปข้างหน้าก็ตระหนักว่าเฟ่ยหลิงเหอพาเธอมาหอสมุดกลางของมหาวิทยาลัย

            “ฉันรู้ว่าข้อมูลที่เธอกำลังหาอยู่ที่ไหน เราเข้าไปข้างในเถอะ” เฟ่ยหลิงเหอพูดเสียงราบเรียบ แล้วเดินนำเข้าไปในห้องสมุดทันที

            ทั้งหมดขึ้นไปชั้นสามของหอสมุด เฟ่ยหลิงเหอให้ถิงถิงนั่งรอที่โต๊ะว่างกับจ้าวเซียว แล้วเขาก็เดินตรงไปยังชั้นหนังสือด้านใน

            “ถิงถิงข้อมูลอะไรเหรอ อย่าบอกนะว่าข้อมูลสำหรับทำรายงานวิเคราะห์สถิติตลาดน้ำผลไม้? พี่หลิงเหอสุดยอด เขาช่างเป็นเทพบุตรเดินดิน ใจดีมีเมตตาต่อเธอมาก” จ้าวเซียวพูดเสียงสูงปรี๊ด

            ถิงถิงไม่สนใจคำพูดหยอกล้อของจ้าวเซียว แต่เธอรู้สึกดีมากทีเดียวที่ได้รับการใส่ใจจากเฟ่ยหลิงเหอ

            ผ่านไปประมาณสิบห้านาที เฟ่ยหลิงเหอก็เดินกลับมาพร้อมกองเอกสาร “นี่”  เขาวางกองเอกสารไว้บนโต๊ะให้ถิงถิง

            ถิงถิงเหล่ตามองกองเอกสาร เธอเคยมาค้นหาแล้วและเธอก็มั่นใจว่าเธอไม่พบเอกสารพวกนี้ในหอสมุดเลย ในขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยถามเฟ่ยหลิงเหอว่าเขาหาพวกมันเจอได้อย่างไร เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นก็ต้องชะงัก จ้าวเซียวเองก็ตกตะลึงและพึมพำว่า “สองเทพบุตร”

            เจียงอวี่เซิงปรากฏตัวอยู่ข้างเฟ่ยหลิงเหอ