MasukShare
นั่นมันตัวประหลาดอันใดกัน 2
Tanggal publikasi:
2026-06-23 21:00:55เดินมาได้ราวเก้าห้องก็ถึงร้านของชำเล็ก ๆ ที่ดูอบอุ่น ชายสูงวัยท่าทางใจดีกำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงของหน้าร้าน เขาคือ ลุงหลี่ฉุนกัง อดีตอาจารย์สอนวิชาเกษตรที่แม้จะเกษียณแล้ว แต่ก็ยังชื่นชอบการเกษตรอยู่
"อ้าว กลับมาแล้วเหรอ มา ๆ ฉันรับเอง แล้วนั่นพ่อหนุ่มที่ไหนมาด้วยล่ะ?" ลุงหลี่เอ่ยถามภรรยา
"พ่อหนุ่มนี่ช่วยฉันตอนเดินกลับมาน่ะ พอดีถุงใบผักขาด เหล่าหลี่... คุณไปซื้อน้ำเต้าหู้กับซาลาเปามารึยัง?" ป้าหลี่ถามสามี
"ซื้อมาแล้ว ๆ มา ๆ นั่งก่อนหลานชาย นี่น้ำเต้าหู้ นี่ซาลาเปา กินรองท้องก่อนนะ" ลุงหลี่กวักมือเรียกต้าเหล่ยด้วยความเอ็นดู
ต้าเหลี่ยนั่งลงที่เก้าอี้พลาสติกอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เบื้องหน้าของเขาคือถ้วยแก้วใสบรรจุน้ำสีขาวขุ่นที่อัดแน่นไปด้วยธัญพืช ทั้งงา ลูกเดือย และถั่วแดง พร้อมกับซาลาเปาลูกใหญ่ที่ขาวผ่องยิ่งกว่าหิมะ
ลุงหลี่มองสภาพของต้าเหล่ยแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเดินหายเข้าไปหลังร้าน ขึ้นไปยังชั้นสองที่เป็นที่พัก เขาไปค้นตู้เสื้อผ้าเก่าของหลี่หลินเฟิง ลูกชายของเขาที่เปิดร้านรับซื้อของเก่าอยู่อีกถนนหนึ่ง เสื้อผ้าเหล่านั้นยังสภาพดีแต่เตรียมนำไปบริจาค ลุงหลี่คัดเสื้อยืดและกางเกงที่ดูพอดีตัวกับต้าเหล่ยมา 5 ชุดแล้วถือลงมาด้วย
ในขณะเดียวกัน ต้าเหล่ยประคองถ้วยน้ำเต้าหู้ด้วยมือที่สั่นเทา เขาลองจิบน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ เข้าไปคำแรก...
"อึก..."
รสชาติหวานละมุนและความอุ่นซ่านที่แผ่กระจายไปทั่วลำคอทำให้เขาถึงกับชะงัก รสของธัญพืชที่เคี้ยวหนึบหนับในปากมันช่างเป็นรสชาติที่สวรรค์ประทานชัด ๆ เขาหยิบซาลาเปาขึ้นมา กัดลงไปบนเนื้อแป้งที่นุ่มหยุ่นจนพบกับไส้หมูสับรสชาติเข้มข้นที่ชุ่มฉ่ำ
"อร่อย... อร่อยเหลือเกิน"
น้ำตาของถังต้าเหล่ยไหลซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาเคี้ยวซาลาเปาทั้งน้ำตา ทุกคำที่กลืนลงไปเขานึกถึงใบหน้าของหมิงจูกับโต้วโต้วที่ไม่ได้กินแม้แต่น้ำข้าวข้น ๆ ความรู้สึกผิดที่เคยเป็นคนไม่เอาถ่านบวกกับความเมตตาที่ได้รับจากคนแปลกหน้าในยุคนี้ ทำให้เขาสำลักความตื้นตันออกมา
ลุงหลี่กับป้าหลี่เห็นภาพนั้นแล้วก็ได้แต่สบตากันด้วยความสะท้อนใจ
"กินเถอะลูก กินเยอะ ๆ ไม่ต้องร้องนะ อ้าว! ทำไมไม่กินต่อล่ะ?"
ป้าหลี่ลูบหลังเขาเบา ๆ แต่ก็ต้องงุนงงกับสิ่งที่เขาทำ ต้าเหล่ยหยิบซาลาเปาที่เหลืออีก 2 ชิ้นใส่ถุงหิ้วใบเดิม ถึงของตรงหน้าจะอร่อยแค่ไหน แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่รออยู่ข้างหลับเขาก็ไม่สามารถจะเห็นแก่ตัวได้
"ข้า... ข้าจะเอากลับไปฝากคนที่เรือนขอรับ หากเมียกับลูกของข้าได้กินแบบนี้บ้าง... พวกนางคงจะมีความสุขมาก"
สองสามีภรรยาได้ยินแบบนั้นก็ไม่พูดต่อ ลุงหลี่วางกองเสื้อผ้าลงข้างตัวเขา พร้อมกับชี้ทางไปที่ห้องน้ำด้านหลังร้าน
"เสื้อผ้าพวกนี้เอาไปเปลี่ยนซะนะ ใส่ชุดเดิมมันจะดูแปลกตาไปหน่อย แม้แต่การพูดจาก็ยังต้องปรับเปลี่ยน ค่อย ๆ เรียนรู้กันไป ตามมาเถอะ ลุงจะบอกวิธีเปิดปิดลงกลอนประตูห้องน้ำ"
ต้าเหล่ยเงยหน้าขึ้นมองสองสามีภรรยาด้วยความซึ้งใจ ในใจของเขาเริ่มมีความหวังที่โชติช่วงขึ้นมา เขาช่างโชคดีที่ข้ามภพมาแล้วได้เจอคนที่จิตใจดีมีเมตตา จากนั้นต้าเหล่ยก็ลุกเดินตามลุงหลี่ไปทางห้องน้ำ
"ขอรับท่านลุง"
ลุงหลี่เดินนำหน้าพลางสอนสิ่งที่จำเป็นให้ต้าเหล่ยรู้พอสังเขป ทั้งเรื่องเข้าห้องน้ำสาธารณะที่ต้องแยกระหว่างชายหญิงอย่างชัดเจน วิธีเปิดปิดไฟ แม้แต่วิธีสวมใส่เสื้อผ้าที่แปลกใหม่สำหรับเขาด้วย
"ที่นี่ไม่ต้องพูดว่าขอรับ เข้าใจไหม? ใช้แค่คำว่าครับ ครับ สั้น ๆ แทนคำว่าขอรับเท่านั้น ถ้ามีเรื่องที่ไม่เข้าใจก็ถามลุงได้ เวลาเรียกลุงกับป้า ไม่ต้องใช้คำว่าท่าน สามารถเรียกว่าลุงหรือป้าได้เลย หรือถ้าเป็นทางการหน่อยจะเรียกว่าคุณลุง คุณป้า แบบนี้ก็ได้ กรณีนี้ใช้กับคนสูงอายุที่เราไม่รู้จักหรือไม่สนิทในเชิงให้เกียรติได้"
ถ้อยคำของชายสูงวัยเปี่ยมไปด้วยความหวังดี ในตาของเขายามมองต้าเหล่ย กลับสะท้อนเงาของลูกศิษย์ที่ด้อยโอกาสมากมายที่เขาได้พบมาตลอดหลายสิบปี แต่ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มตรงหน้านี้จะมีบางอย่างที่ต่างออกไป
"ขอรับ!...เอ่อ ครับคุณลุง"
Bab terbaru
ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ จบบริบูรณ์
ตึก ๆ ๆ ๆ!ระหว่างนั้นเอง เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ วิ่งกระหืดกระหอบดังมาจากด้านหลัง "ท่านอาสี่! ท่านอาสี่ขอรับ!" จื่อเซวียน วิ่งหน้าตั้งมาหยุดอยู่หน้าแคร่ไม้ ใบหน้าแดงก่ำและหอบหายใจแฮ่กเพราะวิ่งมาไกล "ท่านย่าให้ข้ามาตามขอรับ! หัวมันเทศเผาในกองไฟสุกได้ที่หมดแล้วขอรับ!"สิ้นคำของพี่ชาย โต้วโต้วรีบกระโดดลงจากแคร่ไม้ทันที "หัวมันเผา! หัวมันเผามาแล้ว!" เด็กน้อยวิ่งนำหน้าไปก่อนเพื่อน ทำให้ทุกคนในที่นั้นต่างพากันหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู ต้าเหล่ยส่ายหน้าขำ ก่อนจะยื่นมือไปประคองหมิงจูให้ลุกขึ้นช้า ๆ"ไปกันเถอะฮูหยิน""เจ้าค่ะ ท่านเจี่ยหยวน" หมิงจูส่งยิ้มหวาน "อย่าล้อเลียนข้าเลยน่า" ต้าเหล่ยเย้ากลับ ทั้งสองเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันมุ่งหน้าไปยังลานกว้างหน้าโรงนาใหญ่กลางทุ่งในค่ำคืนนี้ ลานกว้างขวางถูกแต่งแต้มไปด้วยแสงไฟสีส้มอบอุ่นจากกองฟืนหลายกอง กลิ่นหอมหวานตลบอบอวลของมันเทศเนื้อน้ำผึ้งเผาไฟลอยฟุ้ง ปะปนไปกับกลิ่นหอมซ่านของน้ำขิงต้มเดือดพล่าน ไอน้ำสีขาวลอยกรุ่นขึ้นสู่ฟากฟ้าราตรี พ่อถังกำลังนั่งหัวเราะร่าเสียงดังคุยอยู่กับคนงานข้างกองไฟ ส่วนแม่ถังและแม่อันช่วยกันตักมันต้มน้ำขิงในหม้อใบใหญ่แจกจ่า
ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ ตอนจบ 3
"คนอื่นจะเป็นอย่างไร พ่อไม่รู้... แต่สำหรับพ่อแล้ว วันที่เจ้าลืมตาดูโลก พ่อก็เพิ่งเคยเป็นพ่อคนครั้งแรกในชีวิต เจ้าคือคนที่สอนให้พ่อรู้ว่าครอบครัวและหน้าที่ของคนเป็นมันยิ่งใหญ่เพียงใด ในยามที่พ่อยังไม่มีสิ่งใดติดตัว เจ้ากับแม่ยังไม่ทิ้งพ่อ... ดังนั้น ต่อให้ในวันหน้าพ่อจะมีลูกอีกสักกี่คน ก็ไม่มีผู้ใดมาสั่นคลอนหรือแทนที่ตำแหน่งของเจ้าในใจพ่อได้"ดวงตากลมโตของโต้วโต้วเริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอแดงระเรื่อ "จริงหรือเจ้าคะ""จริงแท้แน่นอนสิ ยิ่งบ้านเรามีสมาชิกมากขึ้น พ่อก็ยิ่งรักและภูมิใจในตัวเจ้ามากขึ้น เจ้าคือพี่สาวใหญ่ เจ้าเป็นลูกสาวคนแรกในชีวิตของพ่อ เจ้าหน้าเหม็นเล่อเล่อนั่นจะนับเป็นอะไรได้" ต้าเหล่ยยิ้มกว้าง พลางใช้นิ้วโป้งคอยเช็ดซับหยาดน้ำตาให้นางอย่างทะนุถนอม คำพูดที่เรียบง่ายทว่าหนักแน่นนั้น ทำให้น้ำตาของเด็กน้อยไหลรินออกมาด้วยความโล่งอก นางตระหนักรู้ว่าตนเองสำคัญที่สุดในใจบิดา "เช่นนั้นเล่อเล่อก็น่าสงสารนัก เห็นทีลูกต้องดูแลน้องให้ดี ท่านพ่อไม่ต้องรักลูกหมดใจก็ได้เจ้าค่ะ เหลือที่ไว้ให้เล่อเล่อครึ่งหนึ่งก็ได้"ต้าเหล่ยได้ยินคำพูดของลูกสาวก็ยิ้มออกมา"แล้วลูกไม่กลัวพ่อจะรักน้องมากกว่าหรือ
ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ ตอนจบ 2
ขณะที่พ่ออันคอยดูแลและฝึกซ้อมกลุ่มคนคุ้มกัน แม่อันวิ่งวุ่นทำเต้าฮวยหมูสับสูตรเด็ดส่งขาย และมีอันโม่คอยช่วยงานบัญชีกับวั่งไฉอย่างหัวไวในยามบ่ายแก่ยามเซินของฤดูเก็บเกี่ยว ลมเย็นยามวสันต์พัดโชยหอบเอาไอแดดและกลิ่นรวงข้าวสีทองสุกปลั่ง แปลงนาข้าวเนื้อที่ 1,700 หมู่กว้างใหญ่สุดสายตาราวกับผืนพรมทองคำทอประกายล้อไปกับแสงแดดที่เริ่มคล้อยต่ำคนงานต่างแยกย้ายกันทำงานในหน้าที่ด้วยความขันแข็ง ต้าเหล่ยนั่งอยู่บนม้านั่งยาวในศาลาไม้หลังย่อมกึ่งกลางระหว่างแปลงนาและแปลงผักในอ้อมแขนอุ้มเล่อเล่อ บุตรชายวัยหนึ่งขวบเศษหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูด้านข้างศาลามีลำคลองสายเล็กน้ำใสสะอาดจนเห็นฝูงปลาแหวกว่าย ห่างออกไปริมคลองใหญ่ภายนอกมีกังหันน้ำขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลไกตักน้ำขึ้นมาเทใส่รางไม้ไผ่พาดผ่านเป็นระบบชลประทานอัจฉริยะคอยส่งน้ำไปรดพืชผักในแปลงโดยไม่ต้องใช้แรงคน ผักที่ต้องการน้ำมากก็เจาะรูรางไม้ไผ่ให้ใหญ่ ผักที่ต้องการน้ำน้อยก็เจาะรูให้เล็ก เมื่อรดเสร็จสิ้นก็เพียงยกรางไม้ออก ระบบทุ่นแรงนี้ถูกสร้างขึ้นหลายจุดทั่วที่ดิน ช่วยให้คนงานมีเวลาเหลือเฟือในการใส่ปุ๋ย พรวนดิน และใส่ใจรายละเอียดของพืชพรรณได้อย่างเต็มที่
ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ ตอนจบ 1
กาลเวลาเคลื่อนคล้อยผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียว 2 ปีก็ผันผ่านไปหลังจากการสอบเซี่ยงซื่ออันเป็นตำนานสั่นสะเทือนเมืองเป่ยหนานแผ่นดินที่เคยแห้งแล้งแตกระแหง บัดนี้กลับพลิกฟื้นคืนชีวิตด้วยความเพียรและสติปัญญาอันล้ำเลิศ ที่ดินจำนวน 1,700 หมู่ของสกุลถังถูกยกระดับขึ้นเป็น เรือนต้นแบบเกษตรวิถีรวม ภายใต้การสนับสนุนจากราชสำนักโดยตรงองค์จักรพรรดิหนุ่มทรงประทับตราอนุญาตให้ขยายผลแนวคิดนี้จัดตั้งเป็นศูนย์การเรียนรู้ทุกหัวเมืองทั่วแคว้น เพื่อเปิดโอกาสให้ราษฎรเข้ามาศึกษาทุกขั้นตอนอย่างละเอียดตั้งแต่การเตรียมดิน การเพาะกล้า การปรุงปุ๋ยหมักชีวภาพ ไปจนถึงระบบเรือนเพาะปลูกป้องกันภัยหนาวที่ทำให้สภาวะขาดแคลนอาหารมลายหายไปสิ้นทุกครัวเรือนต่างมีเสบียงเพียงพอข้ามปีและมีเงินเก็บออมเพิ่มขึ้นตามไปด้วย ภาพหมู่บ้านสกุลถังในยามนี้คล้ายภาพวาดมงคลอันงดงาม บนท้องฟ้ามีควันไฟอบอุ่นลอยโชยจากทุกหลังคาเรือนบ่งบอกถึงความอิ่มหนำสำราญเด็ก ๆ สวมใส่รองเท้าผ้าป่านเนื้อหนาวิ่งเล่นร่าเริง ปราศจากภาพคนยากไร้ที่ต้องขายลูกเมียหนีแล้ง ตามแนวลาดชันของภูเขาเต็มไปด้วยทุ่งมันเทศ ข้าวไร่ และพืชหมุนเวียนเขียวขจีสุดสายตาในโรงเรือน
ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ จุดอ่อนของท่านพ่อก็คือท่านแม่ 2
ได้ยินคำขู่ของยัยหนูตัวดี ต้าเหล่ยถึงกับสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง ใบหน้าถอดสีรีบเอ่ยห้ามเสียงหลง"ลูกสาวตัวแค่นี้ย่อมต้องอยากนอนกับท่านแม่อยู่แล้ว... ดูท่านพ่อเถอะ ตัวโตกว่าลูกตั้งเยอะยังต้องนอนกอดท่านแม่ทุกวัน" โต้วโต้วกอดอก เอียงคออมยิ้มกริ่มราวกับกำลังล้อเลียนบิดา"ลูกรัก.... เห็นใจพ่อเถิด""ลูกจะนอนคนเดียวได้หรือไม่... ก็ขึ้นอยู่กับปริมาณของไอศกรีมแล้วแหละเจ้าค่ะ"ต้าเหล่ยได้แต่ยอมจำนนต่อหน้าลูกสาวอย่างหมดรูป เขาเดินเลี่ยงเข้าไปในมุมมืดของเรือน ก่อนจะหยิบเอาไอศกรีมรสโปรดของลูกสาวออกมาจากมิติถึงสี่กล่องใหญ่ แล้วเดินกลับมาส่งให้หนูน้อยแล้วกระซิบถาม"เอาล่ะ... ไอศกรีมสี่กล่องใหญ่นี่ เพียงพอที่จะทำให้เจ้ากล้านอนคนเดียวในคืนนี้ได้หรือไม่?"หนูน้อยมองกล่องขนมหวานแช่เย็นที่วางอยู่ตรงหน้า แกล้งทำท่าทางครุ่นคิดประเมินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแผ่ยิ้มกว้างจนตาปิด ยื่นนิ้วก้อยน้อย ๆ ออกไปหาบิดา"เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ! เกี่ยวก้อยสัญญาเลย คืนนี้ท่านแม่เป็นของท่านพ่อแน่นอนเจ้าค่ะ!"ต้าเหล่ยหลุดหัวเราะออกมาอย่างโล่งอกพลางเกี่ยวก้อยกับลูกสาวอย่างเอ็นดู ก่อนจะปล่อยให้เด็ก ๆ ได้แบ่งปันไอศกรีมกินร่วมกันอย่างครื้
ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ จุดอ่อนของท่านพ่อก็คือท่านแม่ 1
"พี่เฉิน คณะผู้อัญเชิญราชโองการเดินทางมาไกล ทุกคนคงเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย ยามนี้ที่จวนของข้ายังมีเรือนพักว่างอยู่หลายหลัง หากไม่รังเกียจข้าอยากเชิญทุกท่านพักผ่อนที่นี่เสียเลย เรื่องข้าวปลาอาหารและสิ่งอำนวยความสะดวก ข้าจะให้คนจัดการดูแลอย่างดีที่สุดเองขอรับ" ต้าเหล่ยเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น เฉินซือฉีได้ยินเช่นนั้นก็ดวงตาเป็นประกาย รีบพยักหน้ารับคำอย่างไม่คิดจะรักษากิริยา"ดี! ดีมาก! เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจเจ้าแล้ว"ในใจของเขารู้ดีกว่าใคร ว่าอาหารรสเลิศและของกินแปลกใหม่ที่จวนสกุลถังแห่งนี้ ต่อให้เป็นห้องเครื่องในวังหลวงก็ยังมิอาจเทียบเคียงได้ มีโอกาสได้กินได้นอนที่นี่นับเป็นวาสนาโดยแท้ จากนั้น ต้าซาน ต้าเหอ และต้าเจียง จึงรีบเข้ามาต้อนรับ คอยนำทางคณะผู้ติดตามจากเมืองหลวงไปยังเรือนพักรับรองอย่างกระตือรือร้น บรรดาทหารและเจ้าหน้าที่ต่างพากันผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเครื่องเกราะอันหนักอึ้งออก นุ่งห่มชุดลำลองสบาย ๆ แล้วรีบเดินกลับมาร่วมงานเลี้ยงกลางลานอย่างรวดเร็วบรรยากาศยามบ่ายแก่ทวีความครึกครื้นขึ้นเป็นเท่าตัว บรรดาบุรุษทั้งหลาย นำโดยท่านเจ้าเมืองฟ่านเจี้ยน นายท่านเวิน คหบดีหยู เฉินซื
Anda juga akan menyukai
บันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.9K Dibacaสามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.7K Dibacaลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม219.0K Dibacaชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง68.2K Dibacaเนตรอัปมงคล
หิมะที่ปลิดปลิว831 Dibacaนิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ
Tastsu99 Dibacaเชลยเสน่หา
อักษรามณี308 Dibacaเล่ห์ร้าย รักต้องห้าม
กัวซืออวี่121 Dibaca
