7

ตลอดเวลาเกือบเดือนที่ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกับเตยหอมทำให้เขาทรมานและอดทนมากเหลือเกิน ทรมานกับความโกรธและเนื้อตัวของหล่อนเบียดแนบกับเขา ส่วนนุ่มนิ่มของร่างก็แนบถูไปกับเนื้อตัวของเขา และที่สำคัญหล่อนทำให้เขาขาดความเป็นส่วนตัวมากขึ้นทุกวัน และเช้านี้ก็เป็นเหมือนทุกวันที่ตื่นมามีหญิงสาวนอนเกยทับอยู่บนตัวของเขา

“ยัยบ้าเอ๊ย!” ตื่นมาเจอกับภาพแบบนี้ทุกๆ วันเหมือนจะชิน แต่ดินไม่เคยชินสักครั้ง เขาผลักเตยหอมออกจากตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปอาบน้ำ ส่วนเตยหอมก็ขยับพลิกตัวนอนต่อไม่สนใจว่าอีกคนจะรังเกียจตัวเองแค่ไหน

“คนเลว! คุณใจร้ายกับฉันมากเกินไปแล้วนะคุณดิน” เธอว่าเขาเมื่อนอนต่อไม่ได้แล้ว เพราะทุกๆ วันเธอต้องเจอภาพของเขากับหลินและทั้งคู่ก็หายเข้าไปในกระท่อมด้วยกันทุกวัน กับคนอื่นเขาแสนดี อ่อนโยน สุภาพ แต่กับเธอ เขาปฏิบัติตัวแตกต่างกับทุกคน 

 “คนอย่างเตยหอมไม่มีทางยอมแพ้หรอก รังเกียจกันนักใช่ไหม ได้! ยิ่งรังเกียจฉันมากเท่าไหร่ ฉันยิ่งจะอยู่ให้คุณเกลียด เกลียดจนตายจากกันไปเลยคุณดิน” บอกกับตัวเองด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวรออาบน้ำต่อจากสามีในนามของตนเอง และไม่นานเขาก็อาบเสร็จออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าบึ้งตึงอย่างที่เห็นเป็นประจำทุกวัน

ดินมองหน้าภรรยาแล้วถอนหายใจดังเฮือกแล้วเดินผ่านหน้าเธอไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อผ้าใส่ ส่วนเตยหอมก็เดินสวนเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ และเป็นแบบนี้ตั้งแต่แต่งงานกันมา หล่อนคิดจะยอมแพ้และยกเลิกข้อตกลงทุกอย่าง แต่เมื่อคิดถึงพ่อกับแม่แล้วเธอไม่สามารถทำให้ท่านลำบากได้จึงกัดฟันกลืนก้อนน้ำตาอยู่ที่ไร่สตรอว์เบอร์รีให้ดินเกลียดต่อไป

                “เมื่อไหร่หนูจะใช้ยานั้นสักที เนี่ยก็เกือบเดือนแล้วหนูก็ยังทำให้เจ้าดินเป็นของหนูไม่ได้เลยนะ” มณีเอ่ยอย่างร้อนใจเมื่อมาหาลูกสะใภ้ในวันนี้ นางมาคนเดียวส่วนสามีกับลมมีงานด่วนที่โรงเลื่อยเลยมาด้วยไม่ได้

                “คือหนูขอเวลาอีกสักนิดนะคะคุณแม่”

                “แล้วมันเมื่อไหร่ล่ะ หนูอย่าลืมนะว่าหนูมีเวลาจำกัด หนึ่งปีเดินเร็วจะตายไป เผลอแป๊บเดียวก็หนึ่งปีนะลูก อีกอย่างหนูระวังเถอะ ระวังยัยหลินนั้นจะคว้าตาดินไปอยู่ด้วยแบบถาวร” 

นางล่ะขัดใจเหลือเกิน ลูกสะใภ้เอาลูกชายไม่อยู่ไม่พอ แถมยังห้ามและกีดกันหลินออกจากลูกชายของนางไม่ได้สักที เพราะคนงานในไร่ต่างก็พูดนินทากันว่าหลินมาหาลูกชายนางทุกวัน และกลับเย็นทุกๆ วัน จะมีอะไรอีกล่ะ ถ้าไม่มีฟ้าผ่ากันตอนกลางวันแสกๆ ส่วนลูกสะใภ้นางน่ะเหรอ เอาแต่อยู่บ้านและออกไปช่วยงานที่บ้านของเธอ พอกลับมาบ้านสาวใช้ก็บอกว่าเอาแต่ทะเลาะกับสามีและบางวันก็ไม่พูดไม่จากันสักคำก็มี

                “หนูขอทำใจก่อนนะคะแม่” 

                “กี่วัน กี่อาทิตย์ กี่เดือน หรือหนึ่งปีล่ะหนูเตยหอม แม่อยากให้หนูรีบๆ ใช้ยานั้น แม่เชื่อว่าคนชอบเซ็กส์แบบตาดินต้องหลงหนูแน่ แต่ที่มันยากตอนนี้คือตาดินไม่ยอมแตะต้องหรือเฉียดตัวเข้าใกล้หนูเลยสักครั้ง”

                “งั้นคืนนี้ค่ะ หนูจะใช้ยาที่แม่ให้เตยหอมมา แต่ไม่รู้ว่าคุณดินจะกินยานั้นไหมนะคะ เพราะเขาไม่ค่อยกลับมาทานข้าวเย็นที่บ้าน”

                “เรื่องนั้นแม่จัดการเอง แม่จะอยู่ทานมื้อเย็นกับลูกทั้งสองในเย็นนี้ อีกอย่างหนูจำให้ดีล่ะ ว่าอันไหนใส่ยาให้ตาดินและอันไหนไม่มียา”

                “ค่ะแม่” 

                “จะกลับบ้านไม่ใช่เหรอ ไปเถอะ แม่จะนอนพักผ่อนสักหน่อย อาหารเริ่มย่อยหนังตาเริ่มหย่อนแล้วแหละ”

                “ค่ะ งั้นหนูไปก่อนนะคะแม่”

                “จ้า เอารถไปเองหรือให้คนงานไปส่งล่ะ”

                “ขับไปเองค่ะ ช่วงนี้คนงานที่ไร่ยุ่ง หนูไม่อยากรบกวนค่ะ”

                “ขับดีๆ ล่ะลูก ฝากความคิดถึงถึงคุณลันกับคุณฉลองด้วยนะ เดี๋ยวว่างๆ แม่กับพ่อจะไปทานข้าวด้วย”

                “ค่ะแม่ หนูไปนะคะ” และก่อนไปเตยหอมก็ยกมือไหว้แม่สามี ก่อนจะลุกเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปยังชั้นสองของบ้านเพื่อเอากระเป๋าสะพายของตนเองก่อนที่เตรียมไว้เมื่อตอนเช้า

                ดินรู้สึกมีลางสังหรณ์แปลกๆ ทั้งวัน ทำงานก็ของตกใส่และเดินตกร่องน้ำในไร่ และตอนนี้ก็ยิ่งมั่นใจว่าลางสังหรณ์ของตัวเองไม่มีผิดเมื่อผู้เป็นแม่สั่งให้กลับบ้านเร็ว กลับมาทานข้าวมื้อเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากัน เขาเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นท่านดูสาวใช้ตั้งโต๊ะอาหารเย็นและมีภรรยาที่ไม่ปรารถนาช่วยอีกคน

                “มีเรื่องอะไรสำคัญรึเปล่าครับแม่” ถามเสียงห้วนออกมา ยิ่งเห็นหน้าของแม่ก็ยิ่งทำให้เกลียดคนที่แม่ยัดเยียดให้เป็นสองเท่า

                “ทำไมถามแม่แบบนั้นตาดิน แม่ก็แค่คิดถึงอยากมาเยี่ยมลูกชายก็เท่านั้นเอง”

                “เอาความจริงเถอะครับ แม่ต้องการอะไรอีกถึงได้มาที่นี่ ดินบอกแม่แล้วใช่ไหมจะไม่มีการตามใจแม่กับพ่ออีกแล้ว แค่แต่งงานตามคำขู่ก็มากพอแล้ว” พูดจบก็เดินเร็วๆ ออกจากห้องรับประทานอาหารไปทันที โดยไม่สนใจคำพูดของผู้เป็นแม่

                “ตาดินทำไมดื้อด้านแบบนี้ลูก ทำไมชอบทำให้เรื่องมันยาก กลับมาเดี๋ยวนี้นะตาดิน” นางตะโกนสั่งด้วยเสียงเกรี้ยวกราด 

                ดินได้ยินน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของผู้เป็นแม่ เขาหยุดแล้วเอี้ยวหน้าหันมายิ้มให้ท่านเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปต่อโดยไม่สนใจว่าท่านจะโกรธตนเองมากแค่ไหน

                “เดี๋ยวหนูขึ้นไปตามคุณดินนะคะแม่” เตยหอมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าตอนนี้สถานการณ์ไม่ดีเอาเสียเลย มื้อเย็นที่ตั้งใจพังไม่เป็นท่า

                “ไม่ต้องหรอกหนูเตยหอม ตาดินไม่ชอบหนูแค่ไหนหนูเองก็รู้ วันนี้แม่กลับก่อนนะ อย่าลืมหาโอกาสใช้ยาให้ได้ล่ะ แม่รอข่าวดีจากหนูอยู่นะ” 

                 ไหนๆ ก็แผนพังแล้วนางจะอยู่ทำไมล่ะ กลับบ้านไปตั้งหลักและคิดแผนใหม่ที่ดีกว่าเดิมแล้วค่อยกลับมายังไม่สาย นางไม่เคยเอาชนะลูกชายของนางได้เลยสักครั้ง ครั้งนี้ดินก็ไหวตัวทัน และตัวนางเองก็พ่ายแพ้ถอยกลับไปเอง

                “ค่ะแม่ เดี๋ยวหนูไปส่งนะคะ” 

                “ไม่ต้องหรอก อยู่จัดการตรงนี้เถอะ คิดหาวิธีจัดการกับลูกชายดื้อด้านของแม่ให้ได้เถอะ” นางยกมือห้ามไว้เมื่อเห็นว่าเตยหอมจะเดินไปส่งตนหน้าบ้าน

                “ค่ะ งั้นหนูไหว้นะคะแม่”

                “ไหว้พระเถอะลูก ขอให้ทำสำเร็จนะ แม่รออุ้มหลาน เดี๋ยวตาลมคงใกล้มาถึงแล้วแหละ แม่จะออกไปนั่งรอลมที่ห้องนั่งเล่น ส่วนหนูเก็บโต๊ะอาหารเถอะ แม่ไม่หิวแล้วจะกลับไปกินข้าวที่บ้านกับพ่อและตาลม”

                “ค่ะแม่ งั้นหนูขอตัวนะคะ”

                “จ้า” 

ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป มณีไปนั่งรอลูกชายคนเล็กมารับ เพราะเมื่อตอนหัวค่ำนางได้โทรหาลมแล้ว และคาดว่าไม่นานคงมาถึง ส่วนเตยหอมก็ขึ้นไปบนห้องเพื่อเอายาปลุกเซ็กส์ที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าส่วนตัวลงมายังห้องรับประทานอาหาร และตอนขึ้นไปบนห้องเธอก็ไม่เห็นเขาที่ห้อง แต่ได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำไหล เขาคงกำลังอาบน้ำอยู่

เตยหอมมองซองยาในมือแล้วก็จัดการเทยาใส่ในขวดน้ำในตู้เย็นทุกขวด พร้อมกับเหยือกน้ำในตู้เย็น ก่อนจะช่วยสาวใช้เก็บอาหารมากมายเต็มโต๊ะ พร้อมกำชับทุกคนห้ามดื่มน้ำในตู้เย็น ให้ดินดื่มได้คนเดียว และทุกคนก็รับทราบเรื่องนี้ เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ และสาวใช้แยกย้ายกันไปพักผ่อน ส่วนตัวเธอเหนื่อยคอแห้งกระหายจึงเปิดเอาน้ำในตู้เย็นออกมาดื่ม แต่แล้วก็เบิกตากว้างตกใจเมื่อตัวเองเผลอกินน้ำที่ใส่ยาปลุกเซ็กส์ไป ก่อนจะวิ่งไปล้วงคออาเจียนออก แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะล้วงคอยังไงก็ไม่อาเจียน เธอจึงรีบขึ้นไปบนห้องเพื่ออาบน้ำนอน และระหว่างวิ่งขึ้นบันไดก็วิ่งสวนทางกับดินที่เดินใส่กางเกงนอนเปลือยอกลงมาชั้นล่าง

ดินสวนทางกับคนตัวเล็กที่วิ่งไปอย่างเร่งรีบก็แปลกใจว่าหล่อนเป็นอะไร แต่ก็ไม่สนใจรีบเดินไปยังห้องครัวเพื่อหาน้ำเย็นๆ ดื่มแก้กระหาย พอได้น้ำและดื่มไปเกือบหมดขวดแล้วก็มองไปยังอาหารที่ถูกเก็บฟรีซไว้ในตู้เย็น ก่อนจะปิดตู้เย็นแล้วถือขวดน้ำอีกขวดติดมือขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองด้วย