ตอนที่ 8: เศษเสี้ยวความหวังจอมปลอม

ความร้อนรุมเร้าอยู่ภายในกายราวกับมีเปลวไฟซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง ผ่านมาหลายวันแล้วนับจากเหตุการณ์ในห้องสมุด บาดแผลที่ขมับแม้จะเริ่มแห้ง แต่กลับทิ้งความเจ็บปวดรวดร้าวที่แผ่ซ่านไปทั่วศีรษะและลามลงมาจนถึงต้นคอ.... ลัลนลินลืมตาขึ้นมาในแสงสลัวของยามเช้า ภาพเพดานห้องนอนพร่าเลือนอยู่เบื้องหน้า ทุกการเคลื่อนไหวเชื่องช้าและหนักอึ้งราวกับไม่ใช่ร่างกายของตนเอง

เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก โลกทั้งใบหมุนคว้างจนต้องยกมือกุมศีรษะไว้ เสียงหัวใจเต้นดังตุบๆ อยู่ในหู หญิงสาวกัดริมฝีปากซีดเผือดของตนเองเพื่อข่มความรู้สึกคลื่นไส้ เธอรู้ดีว่านี่คืออาการของไข้ขึ้นสูง แต่ในคฤหาสน์หลังนี้ ความเจ็บป่วยไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับการละเลยหน้าที่ ‘ภรรยาทาส’ ที่เขาตีตราไว้ให้เธอ เป็นตำแหน่งที่ไม่มีวันหยุดพัก ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง และไม่มีแม้แต่ความเห็นใจ

ลัลนลินก้าวลงจากเตียง ขาสั่นเทาจนแทบจะยืนไม่อยู่ เธอใช้ผนังห้องเย็นเฉียบเป็นที่ยึดเกาะ เดินไปยังตู้เสื้อผ้าขนาดมหึมาที่กินพื้นที่ผนังไปทั้งด้าน ที่นี่ไม่มีเสื้อผ้าของเธออยู่เลยแม้แต่ชิ้นเดียว มันคืออาณาจักรของอคินทร์โดยสมบูรณ์.... หน้าที่ของเธอในทุกเช้าคือการเลือกสูท เชิ้ต และเครื่องประดับทุกชิ้นสำหรับเขา จัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อมก่อนที่เขาจะตื่นนอน

นิ้วที่ยังคงสั่นน้อยๆ ไล่ไปตามราวแขวนสูทแบรนด์เนมที่เรียงรายกันเป็นตับ กลิ่นหอมสะอาดของน้ำยาซักแห้งและกลิ่นโคโลญจน์จางๆ ของเขาลอยอวลอยู่ทำให้หัวสมองที่หนักอึ้งยิ่งมึนงงกว่าเดิม.... เธอเลือกสูทสีเทาเข้มตัวหนึ่งที่เขาต้องใช้สำหรับประชุมสำคัญในวันนี้ พร้อมกับเชิ้ตสีขาวและเนคไทผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างประณีตบนแขนของเธอที่แทบจะรับน้ำหนักไม่ไหว

เธอก้าวออกจากห้องแต่งตัว เดินอย่างเชื่องช้าไปตามทางเดินยาวเหยียดของชั้นสอง แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานสูงที่ปลายทางเดินสว่างจ้าจนแสบตา ทำให้ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวยิ่งขึ้น ลัลนลินต้องหรี่ตาลง พยายามเพ่งสมาธิไปที่บานประตูห้องนอนของเขาซึ่งอยู่ห่างออกไป

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าย่ำหนักก็ดังขึ้นจากปลายทางเดินด้านนั้น ร่างสูงสง่าของอคินทร์ปรากฏขึ้นในชุดคลุมอาบน้ำ เขาเดินตรงมาทางนี้ด้วยจังหวะที่มั่นคงและสม่ำเสมอ ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉยเย็นชาเหมือนทุกครั้ง แววตาคมกริบไม่ได้มองมาที่เธอด้วยซ้ำ แต่จับจ้องไปที่อะไรบางอย่างซึ่งอยู่เลยผ่านตัวเธอไป

หัวใจของลัลนลินกระหน่ำรัว เธอรีบเบี่ยงตัวหลบ พยายามจะยืนชิดผนังให้มากที่สุดเพื่อเปิดทางให้เขา แต่ร่างกายที่อ่อนแอไม่เป็นใจเอาเสียเลย ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งเหมือนมีโซ่ตรวนล่ามไว้ ความร้อนในกายปะทุขึ้นจนเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นตามไรผม

เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีความคิดที่จะชะลอฝีเท้าหรือเบี่ยงหลบแม้แต่น้อย ราวกับว่าเธอเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไร้ตัวตนในทางเดินของเขา

“หลีก” เสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาสั้นๆ ห้วนและไร้ความรู้สึก

ลัลนลินพยายามจะขยับตัวอีกครั้ง แต่แล้วโลกก็หมุนติ้วอย่างรุนแรง ภาพทุกอย่างเอนวูบไปด้านข้าง ร่างของเธอเสียหลักโงนเงนไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้

โครม!

ร่างของเธอปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง ความแข็งแกร่งราวกับกำแพงหินทำให้เธอเจ็บจนจุก ก่อนที่แรงปะทะจะส่งผลให้ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงอยู่แล้วของเธอล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นไม้ขัดมันอย่างหมดท่า ชุดสูทราคาแพงหลุดจากอ้อมแขนร่วงกระจัดกระจายอยู่ข้างกาย

ความเจ็บแปลบแล่นจากหัวเข่าที่กระแทกพื้นขึ้นมาถึงสมอง แต่ที่เจ็บปวดกว่าคือความเงียบที่ตามมา เธอนอนขดตัวอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขาที่ยืนค้ำหัวอยู่

เขาไม่ได้ยื่นมือมาช่วย ไม่ได้เอ่ยถามสักคำว่าเป็นอะไรหรือไม่ แววตาของเขาที่มองลงมาคงเต็มไปด้วยความรำคาญใจและสมเพชเวทนา

เธอได้ยินเสียงเขาถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนที่เงาดำของรองเท้าหนังสำหรับใส่ในบ้านจะก้าวเข้ามาในขอบสายตา

แล้วเขาก็ก้าวข้ามร่างของเธอไป....

เหมือนเธอมิใช่มนุษย์ แต่เป็นเพียงสิ่งกีดขวางที่น่ารังเกียจชิ้นหนึ่งบนพื้นเท่านั้น เสียงฝีเท้าของเขาเดินห่างออกไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งให้เธอนอนจมอยู่กับความอัปยศอดสูและความเจ็บปวดทั้งทางกายและทางใจแต่เพียงลำพังบนทางเดินที่เงียบเชียบและหนาวเหน็บ

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากหางตาลงบนพื้นไม้ มันร้อนผ่าวเหมือนกับไข้ที่กำลังแผดเผาเรือนร่างของเธออยู่ตอนนี้ ลัลนลินข่มความเจ็บปวด พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อเก็บเสื้อผ้าของเขาขึ้นมาอีกครั้ง มือที่สั่นเทาหยิบเนคไทขึ้นมาก่อน แล้วจึงเป็นเชิ้ตสีขาวที่ตอนนี้มีรอยยับเล็กน้อย สุดท้ายคือเสื้อสูทที่หนักอึ้ง

เธอลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล รู้สึกเหมือนกระดูกทุกชิ้นในร่างกายจะแตกสลาย เธอเดินโซเซไปที่หน้าห้องของเขา แขวนชุดสูทไว้บนที่แขวนพิเศษหน้าประตูอย่างที่ทำเป็นประจำทุกวัน จากนั้นจึงหันหลังกลับ เดินไปยังห้องของตัวเองที่เปรียบเสมือนห้องขัง ร่างของเธอทรุดลงบนเตียงทันทีที่ไปถึง สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง ความมืดดำค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในห้วงสำนึก

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ที่เธอรู้สึกตัวอีกครั้งเพราะมีเสียงเคาะประตูเบาๆ ตามมาด้วยร่างท้วมของป้านวลที่เดินเข้ามาพร้อมกับถาดใบเล็กในมือ หญิงสูงวัยมีสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“คุณผู้หญิงคะ เป็นยังไงบ้าง”

ป้านวลวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง ในถาดนั้นมียาเม็ดสีขาวสองเม็ดกับแก้วน้ำวางอยู่

ลัลนลินพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่ก็ทำได้เพียงแค่ขยับเล็กน้อย

“ปวดหัว....ตัวร้อนนิดหน่อยค่ะป้า” เธอตอบเสียงแหบพร่า

ป้านวลรีบเข้ามาประคองให้เธอลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ใช้หลังมืออังหน้าผากของหญิงสาว

“ตายจริง! ตัวร้อนจี๋เลยนะคะ ทานยานี่เสียหน่อยเถอะค่ะ จะได้ทุเลาลง”

“ขอบคุณค่ะป้า” เธอมองยาในถาดด้วยความรู้สึกซาบซึ้งในความเมตตาของหญิงชรา

ขณะที่ลัลนลินกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบยา ป้านวลก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าปกติเล็กน้อย

“เอ่อ.....คือว่า.....คุณอคินทร์ท่านสั่งให้ป้าเอายามาให้ค่ะ ท่านเห็นว่าคุณผู้หญิงดูท่าทางไม่ค่อยสบาย”

คำพูดนั้นทำให้มือของลัลนลินชะงักค้างกลางอากาศ เธอเงยหน้าขึ้นมองหญิงรับใช้คนสนิท ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

อคินทร์น่ะเหรอ....คนที่เพิ่งจะเดินข้ามร่างเธอไปเมื่อครู่นี้....เป็นห่วงเธอ?

“คุณอคินทร์....เหรอคะ”

เธอถามย้ำเสียงสั่น เหมือนคนกำลังหลงทางในทะเลทรายแล้วมองเห็นโอเอซิสอยู่ไกลๆ

“ค่ะ” ป้านวลพยักหน้า ยืนยันด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย “ท่านบอกว่าให้คุณผู้หญิงทานยาแล้วนอนพัก ไม่ต้องลงไปทำอาหารเช้าก็ได้ค่ะ”

โลกที่มืดมิดของลัลนลินพลันมีแสงสว่างวาบขึ้นมาหนึ่งสาย แม้จะเป็นเพียงแสงริบหรี่ แต่ก็มากพอที่จะทำให้หัวใจที่แห้งแล้งและเย็นชืดของเธอพอจะรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้บ้าง เขาอาจจะไม่ได้ใจร้ายใจดำอย่างที่เธอคิดเสมอไป

บางที....ลึกๆ แล้วเขาก็ยังคงมีความรู้สึกดีๆ หลงเหลืออยู่บ้าง

ความหวังลมๆ แล้งๆ ผุดขึ้นในใจอย่างห้ามไม่อยู่

เธอรับยาและแก้วน้ำมาจากป้านวลด้วยมือที่ยังคงสั่น แต่ครั้งนี้มันไม่ได้สั่นเพราะพิษไข้เพียงอย่างเดียว หญิงสาวกลืนยาลงคอ ความขมของมันไม่ได้ติดอยู่ที่ปลายลิ้นนานนัก เพราะถูกความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกเข้ามาแทนที่

ป้านวลมองดูจนแน่ใจว่าเธอทานยาเรียบร้อยแล้ว จึงช่วยจัดผ้าห่มให้เข้าที่

“นอนพักนะคะ เดี๋ยวป้าจะคอยดูไม่ให้ใครเข้ามารบกวน” หญิงชราพูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ

ลัลนลินเอนตัวลงนอนอีกครั้ง หลับตาลงช้าๆ.... ภาพของเขาที่ยืนค้ำหัวแล้วก้าวข้ามร่างเธอไปฉายซ้ำขึ้นมาในความคิด มันขัดแย้งกับคำพูดของป้านวลอย่างสิ้นเชิง แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็เลือกที่จะเชื่อในคำโกหกที่อ่อนหวานนั้น

บางทีนี่อาจจะเป็นสัญญาณที่ดีก็ได้

เธอคิดปลอบใจตัวเอง ความร้อนจากพิษไข้ยังคงแผ่ซ่าน แต่ในอกกลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างน่าประหลาด เธอจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกับเศษเสี้ยวของความหวังจอมปลอมที่เพิ่งได้รับมา