ตอนที่ 3: เชลยที่ต้องชดใช้หนี้แค้น

พิธีวิวาห์ที่ควรจะชื่นมื่นกลับเงียบเชียบราวดั่งงานศพ แขกเหรื่อมีเพียงญาติผู้ใหญ่ไม่กี่คนของฝ่ายอคินทร์ที่มองมายังหลานสะใภ้ ลูกสาวเศรษฐีด้วยสายตาว่างเปล่า ไร้รอยยิ้ม ไร้คำอวยพร มีเพียงความเย็นชาที่กรีดลึกลงในใจ

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์หลังจากการจดทะเบียนสมรสที่เปรียบเสมือนการตีตราทาส ลัลนลินก็ถูกส่งตัวมายังคฤหาสน์ของตระกูลเธียรประเสริฐในฐานะภรรยาตามกฎหมาย

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวผ่านประตูเหล็กดัดขนาดมหึมาที่เปิดออกอย่างเชื่องช้า เสียงล้อบดเบียดกับพื้นกรวดละเอียดดังแผ่วเบา สวนสไตล์ยุโรปที่เคยเห็นเพียงในรูปถ่ายปรากฏแก่สายตา สนามหญ้าเขียวขจีได้รับการตัดแต่งอย่างประณีต น้ำพุหินอ่อนรูปคิวปิดตั้งตระหง่านอยู่กลางวงเวียน ทว่าความงดงามของมันกลับไม่สามารถทำให้หัวใจที่หนักอึ้งของเธอเบาลงได้เลยแม้แต่น้อย.... คนขับรถจอดเทียบหน้าทางเข้าและรีบลงมาเปิดประตูให้ด้วยท่าทีนอบน้อมแต่ห่างเหิน เขาโค้งศีรษะให้เล็กน้อยแล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง ปล่อยให้เธอยืนเผชิญหน้ากับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ถูกนำลงจากท้ายรถมาวางไว้บนพื้นกรวดแต่เพียงลำพัง

ลัลนลินสูดหายใจลึก เธอเกร็งมือจับคันลากกระเป๋าเดินทาง ลากมันข้ามธรณีประตูหินอ่อนเข้าไปในตัวคฤหาสน์

ความโอ่อ่าอลังการของโถงต้อนรับทำให้เธอต้องหยุดชะงัก พื้นหินอ่อนขัดเงาวับสะท้อนแสงจากโคมระย้าคริสตัลขนาดใหญ่ที่ห้อยลงมาจากเพดานสูงลิ่วจนแทบมองไม่เห็นยอด บันไดโค้งคู่ทอดตัวขึ้นไปยังชั้นสองราวกับแขนที่เปิดอ้ารอรับ แต่บรรยากาศกลับอ้างว้างและเย็นเยียบจนน่าประหลาด เสียงล้อกระเป๋าเดินทางของเธอดังก้องสะท้อนไปทั่วโถงกว้าง ยิ่งขับเน้นความโดดเดี่ยวของเธอในอาณาจักรแห่งนี้ได้อย่างชัดเจน

หญิงสูงวัยในชุดแม่บ้านสีเทาเข้มเรียบกริบเดินออกมาจากด้านใน ผมสีดอกเลาถูกรวบเป็นมวยเรียบร้อย เธอแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงราบเรียบปราศจากอารมณ์ว่าชื่อป้านวล เป็นหัวหน้าแม่บ้าน

“คุณผู้ชายกำลังจะลงมาค่ะ”

ลัลนลินพยักหน้ารับแล้วยืนรออย่างสงบเสงี่ยม มือสองข้างประสานกันไว้ด้านหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะมองสำรวจไปรอบๆ มากกว่านี้ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงสิ่งแปลกปลอมที่ถูกนำมาวางไว้ผิดที่ผิดทาง

เสียงฝีเท้าย่ำหนักดังลงมาจากบันไดไม้สักขัดเงา อคินทร์อยู่ในชุดลำลองสบายๆ เป็นเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงสแล็คสีครีม แต่รัศมีแห่งอำนาจและความกดดันกลับแผ่ออกมาอย่างเต็มเปี่ยม.... ดวงตาคมกริบคู่นั้นตวัดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาประเมินค่า ก่อนจะหยุดลงที่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างตัวเธอ

รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

“ขนสมบัติมาเยอะดีนี่”

เขาไม่ได้พูดกับเธอโดยตรง แต่หันไปสั่งป้านวลด้วยน้ำเสียงเย็นชาเด็ดขาด

“ป้านวล เอาของของคุณผู้หญิงคนใหม่ไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของท้ายสวน”

คำสั่งนั้นทำให้ทั้งลัลนลินและแม้แต่ป้านวลเองก็ชะงักไป ป้านวลมีสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด เธอเหลือบมองลัลนลินแวบหนึ่งก่อนจะก้มหน้าตอบเจ้านาย

“คะ.....คุณผู้ชาย แต่ว่า......”

“ไม่ได้ยินที่สั่งหรือไง” เขากดเสียงต่ำลง แววตาแข็งกร้าวขึ้นจนน่ากลัว “หรือต้องให้พูดซ้ำ”

“ได้ยินแล้วค่ะ”

ป้านวลรีบก้มหน้ารับคำอย่างหวาดๆ แล้วหันไปส่งสัญญาณให้สาวใช้อีกสองคนที่ยืนหลบมุมอยู่

ลัลนลินทนไม่ไหวอีกต่อไป

“เดี๋ยวก่อนค่ะ!” เธอหันไปเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหยามหยันที่ถูกกระทำ “ของข้างในเป็นของใช้ส่วนตัวของฉันนะคะ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย”

“ทำไม?” อคินทร์หัวเราะในลำคอ เขาเดินลงบันไดมาจนถึงขั้นสุดท้ายแล้วก้าวเข้ามาประจันหน้ากับเธอ  หยุดยืนห่างกันไม่ถึงช่วงแขน “แล้วเธอคิดว่าของที่มาจากเงินสกปรกของพ่อเธอมีค่าพอที่จะเอามาเก็บไว้ในบ้านของฉันงั้นเหรอ”

คำพูดของเขาเหมือนแส้ที่ฟาดลงกลางใจ

“คุณพ่อฉัน......”

“อย่ามาเรียกมันว่าพ่อให้ฉันได้ยิน!” เสียงของเขาตวาดกร้าวขึ้นจนเธอสะดุ้งถอยหลังไปหนึ่งก้าว สาวใช้ที่กำลังจะเข้ามาจับกระเป๋าก็พลอยหยุดชะงักไปด้วย “ลูกของฆาตกรอย่างเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจอยู่ในที่ของฉันด้วยซ้ำ!”

“คุณพ่อฉันไม่ใช่ฆาตกร!” ลัลนลินเถียงกลับทั้งน้ำตาคลอหน่วย เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เหลืออยู่เป็นครั้งสุดท้าย “ท่านเป็นผู้มีพระคุณของคุณ! ถ้าไม่มีท่าน ป่านนี้คุณจะเป็นยังไงก็ไม่รู้!”

คำพูดของเธอเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ อคินทร์ย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนเธอแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเกรี้ยวโกรธ

“ผู้มีพระคุณ? คนที่วางแผนฮุบทุกอย่างของพ่อฉันไปจนท่านต้องตรอมใจตาย....นั่นน่ะเหรอที่เธอเรียกว่าผู้มีพระคุณ!”

“ไม่จริง! นั่นมันไม่จริง คุณกำลังเข้าใจผิด!”

เธอส่ายหน้าปฏิเสธ พยายามดันตัวเองให้ห่างจากไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

“หุบปาก!” เขากระชากเสียง “ฉันไม่อยากได้ยินคำแก้ตัวอะไรจากปากของพวกงูพิษอย่างเธอ!”

เขายกมือขึ้นสูง เงื้อค้างอยู่กลางอากาศจนลัลนลินหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ เธอกำมือแน่น เตรียมพร้อมรับความเจ็บปวดที่จะมาถึง

แต่ฝ่ามือนั้นก็ไม่ได้ฟาดลงมา

ความเงียบเข้าครอบงำชั่วอึดใจหนึ่ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบหนักของเขา เมื่อลัลนลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น ก็เห็นมือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนอยู่ห่างจากใบหน้าเธอไม่ถึงคืบ แววตาของเขาวูบไหวด้วยอารมณ์ที่หลากหลายเกินกว่าเธอจะอ่านออก.... มีทั้งความโกรธ ความเกลียดชัง และอะไรบางอย่างที่คล้ายกับความเจ็บปวด ก่อนที่ทุกอย่างจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเหยียดหยามดังเดิม

เขาชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับสัมผัสของร้อน

“จำไว้” เขากล่าวเสียงลอดไรฟัน แต่ละคำเชือดเฉือนราวกับใบมีด “สถานะภรรยาของฉันที่เธอได้มา มันก็แค่ตำแหน่งลวงโลก อย่าได้ริอาจทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของที่นี่เด็ดขาด.... เพราะสำหรับฉัน เธอไม่มีค่าอะไรมากไปกว่าเชลยที่ต้องชดใช้หนี้แค้นแทนพ่อของเธอ”

อคินทร์หันหลังแล้วเดินขึ้นบันไดกลับไปยังชั้นบนทันที ไม่แม้แต่จะชายตามองเธออีก ทิ้งให้ลัลนลินยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับป้านวลและสาวใช้อีกสองสามคนที่ยืนก้มหน้ามองพื้น ไม่มีใครกล้าสบตาเธอ

“เชิญค่ะ คุณผู้หญิง”

ป้านวลเอ่ยเสียงแผ่วเบา พยักพเยิดไปทางด้านหลังของคฤหาสน์

ลัลนลินกลืนก้อนความขมขื่นลงคอ เธอไม่มองกระเป๋าเดินทางของตัวเองที่สาวใช้กำลังลากออกไป แต่เดินตามป้านวลไปยังห้องเก็บของที่เขาจัดเตรียมไว้ให้ด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้งราวกับถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น

ในห้องเก็บของท้ายสวน สมบัติพัสถานของเธอ เสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพง กระเป๋า รองเท้าที่เคยเป็นความภาคภูมิใจ บัดนี้ถูกโยนกองรวมกันอยู่บนพื้นปูนที่เต็มไปด้วยฝุ่นอย่างไม่ไยดีราวกับเป็นกองขยะ

ป้านวลและสาวใช้ออกไปแล้ว ประตูไม้เก่าถูกปิดลง ทิ้งให้เธออยู่ตามลำพังกับความอัปยศอดสู น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจห้ามปรามได้.... ลัลนลินนั่งยองๆ ลงกับพื้น ทรุดกายพิงกำแพงเย็นเฉียบแล้วปล่อยเสียงสะอื้นไห้ออกมาอย่างโดยพยายามไม่ให้ใครได้ยิน

มือของเธอสั่นระริกขณะที่ล้วงเข้าไปหาบางสิ่งที่เก็บไว้ในกระเป๋าเงิน ปลายนิ้วสัมผัสกับขอบแข็งของวัตถุสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่เธอซ่อนไว้ข้างในเสมอ เธอหยิบมันออกมาอย่างทะนุถนอมราวกับเป็นของล้ำค่าที่สุดในชีวิต

มันคือรูปถ่ายใบเก่าที่สีเริ่มซีดจางตามกาลเวลา ในรูปคือเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่ง.... อคินทร์ในวัยสิบเจ็ดปี เขายืนพิงกำแพงอิฐเก่าๆ ในชุดนักเรียนมอมแมม มุมปากมีรอยช้ำจางๆ สายตาของเขาในตอนนั้นเต็มไปด้วยความดื้อรั้น แข็งกร้าว แต่ลึกลงไปในนั้น เธอเห็นความเศร้าและความเปราะบางซ่อนอยู่

ลัลนลินตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็นในวันนั้น วันที่พ่อพาเธอไปดูงานที่ไซต์ก่อสร้างแล้วเจอเขากำลังมีเรื่องชกต่อยกับคนงานเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของครอบครัวที่กำลังจะล้มละลาย เธอรักสายตาที่ไม่ยอมแพ้ใครคู่นั้น รักทุกอย่างที่เป็นเขา และเฝ้าหวังลมๆ แล้งๆ มาตลอดว่าสักวันหนึ่งเขาจะหันมามองเธอบ้าง

พ่อของเธอรู้ดีถึงความในใจนี้ นั่นคือเหตุผลทั้งหมดที่ท่านพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ลูกสาวคนเดียวได้สมหวัง ท่านอาจจะใช้วิธีที่ผิด บังคับเขาด้วยพันธะสัญญาทางธุรกิจโดยหารู้ไม่ว่าสิ่งที่คิดว่าจะมอบสวรรค์ให้ลูกสาว กลับกลายเป็นการผลักเธอลงสู่ขุมนรกที่อคินทร์เป็นผู้สร้างขึ้นมาด้วยน้ำมือของเขาเอง

เธอก้มลงจูบรูปถ่ายใบนั้นแผ่วเบา หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนภาพของเด็กหนุ่มผู้ไม่เคยรับรู้ถึงการมีตัวตนของเธอเลย