LOGINShare
บทที่ 5
Latest chapter
ถูกตราหน้าว่าล้าสมัย ฉันนี่แหละจะยืนดูมาเฟียพังพินาศเอง บทที่ 9
เขาก้าวเข้ามาใกล้ด้วยความฮึกเหิมที่เอ่อล้นในดวงตา ราวกับว่าเขาได้ตีตราว่าฉันเป็นขโมยไปเรียบร้อยแล้ว"ว่าไงล่ะ ไอริส ฉันนึกว่าเธอจะสูงส่งกว่านี้ซะอีก ที่แท้ก็เป็นแค่ขโมยกระจอกๆ คนหนึ่งนี่เอง ที่กลับมาสำนักงานใหญ่ตั้งหลายเที่ยวเนี่ย ก็เพื่อมาสอดส่องความลับของตระกูลสินะ?"ฉันชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเข้าใจได้ในทันทีที่แท้ก้คือแผนการนี้นี่เอง: ใส่ร้ายฉันด้วยอาชญากรรมที่เขาทำขึ้นมาเองแล้วล่อลวงฉันให้ติดกับเขาตั้งใจจะทำลายชื่อเสียงของฉันไปทั่วโลกใต้ดิน เพื่อที่ฉันจะได้ไม่มีวันกลับมาแข่งขันทางธุรกิจกับเขาได้อีกเมื่อมองดูความมั่นอกมั่นใจอันน่าสมเพชของเขา ฉันก็หลุดหัวเราะออกมาเสียงดังวินาทีต่อมา ความฮึกเหิมบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้างไปคนที่ยืนอยู่ในห้องทำงานนั้นไม่ใช่ฉันพนักงานส่งของในชุดทำงานสีเทากำลังมองกลุ่มคนที่พังประตูเข้ามาด้วยความงุนงง“นี่มันเรื่องอะไรกัน? ผมแค่มารับจ้างส่งของ จะกลายเป็นสายลับบริษัทได้ยังไงกัน?"ต่อให้ตระกูลพวกคุณจะมีรายชื่อช่องทางลับอะไร ให้ฟรีๆ ผมก็ไม่เอาหรกนะ มันเปลืองพื้นที่รกเปล่าๆ"ฉันหัวเราะออกมาอีกครั้งจากมุมมืดของทางเดินด้านนอก มันรู้สึกทะแม่งๆ ตั้ง
ถูกตราหน้าว่าล้าสมัย ฉันนี่แหละจะยืนดูมาเฟียพังพินาศเอง บทที่ 8
ภายในห้องเงียบกริบและไม่มีใครกล้าเอ่ยปากตอบสักคนมือของร็อบบี้ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ จะชักกลับก็ไม่ได้ จะค้างไว้ก็ไม่เชิงฉันไม่ได้ชายตามองพวกเขาอีกเลยแล้วก้าวเดินออกไปด้านนอกสำนักงานใหญ่ตระกูลวินเซนต์ แสงแดดยามบ่ายทาบทับลงบนใบหน้าของฉันฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หาเบอร์ของเกรย์สัน แล้วกดโทรออกเขารับสายแทบจะในทันที"ตัดสินใจได้แล้วงั้นเหรอ?" มีรอยยิ้มเจืออยู่ในน้ำเสียงของเกรย์สัน"ค่ะ" ฉันโบกมือเรียกแท็กซี่ที่จอดอยู่ริมถนนแล้วเปิดประตูขึ้นรถ "เรื่องข้อตกลงท่าเรือ ฉันว่าเราคุยกันได้นะ"รถเคลื่อนตัวออกไป และอาคารสำนักงานใหญ่ก็ค่อยๆ ถอยห่างลับตาไปด้านหลังความยุ่งเหยิงในนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันอีกต่อไปแล้วและชีวิตของฉันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นอันที่จริง เกรย์สันโทรหาฉันก่อนหน้านี้หลายวันแล้วเขาเอ่ยปากชวนฉันเข้าร่วมพันธมิตรฝั่งตะวันตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเขาก็พูดตรงไปตรงมาไม่มีอ้อมค้อม"ไอริส ฉันรับปากไม่ได้หรอกนะว่าเธอจะชนะได้อย่างง่ายดายที่นี่ สิ่งที่ฉันรับประกันได้ก็คือ บนฝั่งตะวันตกนี้ ไม่มีใครเอาญาติของตัวเองมาเสียบตำแหน่งระดับสูง และจะไม่มีลูกน้องคนไหนคอยลอบแทงข้
ถูกตราหน้าว่าล้าสมัย ฉันนี่แหละจะยืนดูมาเฟียพังพินาศเอง บทที่ 7
ฉันมองเธอโดยไร้ความรู้สึก เหลือเพียงร่องรอยของความเย้ยหยันอันขื่นขมเมื่อสี่ปีก่อน ตอนที่เธอเพิ่งเข้ามาในตระกูล เธอไปแย่งสินค้าของลูกเรืออีกกลุ่มหนึ่ง จนถูกต้อนเข้าไปในตรอกริมท่าเรือ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลตอนนั้นฉันบังเอิญผ่านไป จึงช่วยเธอไว้ รับเธอมาอยู่ใต้ปีก และสอนทุกอย่างให้เธอทีละขั้นฉันสอนเธอเรื่องรหัสติดต่อ สอนว่าศุลกากรสามารถกดดันได้มากเพียงใด และสอนวิธีรับมือกับพวกจิ้งจอกเฒ่าที่คุมแต่ละเขตฉันชื่นชมความทะเยอทะยานและสมองอันว่องไวของเธอ เธอทำให้ฉันนึกถึงตัวเองตอนที่ก้าวเข้ามาในวงการนี้ใหม่ๆเธอสร้างผลงานมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาและสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองท่ามกลางคนรุ่นใหม่แต่ความไม่มั่นคงและความเจ้าเล่ห์เพทุบายที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งในใจของเธอนั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยฉันไม่ได้พูดสิ่งเหล่านั้นออกมาไม่ว่าเธอจะเลือกเดินเส้นทางไหนในตอนนี้ มันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันอีกแล้วฉันดึงข้อมือของตัวเองออกจากมือเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พวกเราต่างก็ใช้ชีวิตตามกฎของโลกใบนี้ เลิกเล่นละครตบตาได้แล้ว การเชื่อใจคนผิดคือความผิดพลาดของฉันเอง และฉันก็ได้เรียนรู้บทเรียนจากมันแล้ว"ฉ
ถูกตราหน้าว่าล้าสมัย ฉันนี่แหละจะยืนดูมาเฟียพังพินาศเอง บทที่ 6
สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือร็อบบี้เขานั่งไขว่ห้างอยู่ที่บาร์ หมุนแก้ววิสกี้ที่ยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่งในมือ พลางพูดกับชายข้างๆ ว่าเจ้านายคนใหม่นั้นใจกว้างเพียงใด“สบายใจเถอะ ต่อไปไม่ต้องไปหนาวสั่นอยู่ท่าเรือทั้งคืนอีกแล้ว เคลลี่บอกว่าแค่ทำงานให้พอผ่านก็พอ แล้วเราก็ยังได้เงินครบทุกบาท พอเลิกงานคืนนี้ ฉันจะพาพวกนายไปเที่ยวคลับเอง”ข้างๆ เขา คนใหม่หลายคนที่เคลลี่พาเข้ามากำลังก้มหน้าก้มตาเล่นไพ่ หรือไม่ก็เปิดนิตยสารแฟชั่นคุยกันพนักงานเก่าแก่บางคนก็นั่งอู้เกียจคร้านไปพร้อมกับพวกเขา ขัดปืนไปคุยเรื่องครอบครัวกันไป ในขณะที่กองเอกสารใบรายการสินค้าใกล้ๆ นั้นเริ่มมีฝุ่นบางๆ เกาะทับถมกันแล้วทั้งโถงมีเสียงอึกทึกราวกับโรงเหล้า โดยไร้ร่องรอยของการทำงานจริงแม้แต่น้อย“ปัง!”โคลบี้ที่ยืนอยู่หน้ากลุ่มกระแทกไม้เท้าลงบนพื้นหินอ่อนอย่างแรง เสียงนั้นแหลมคมจนบาดหูเสียงพูดคุยเงียบกริบลงทันที ทุกคนหันขวับมามองพร้อมกัน และวินาทีที่พวกเขาเห็นกลุ่มคนที่ยืนอยู่ตรงประตูหน้า สีหน้าของพวกเขาก็ซีดเผือดลงทันทีแก้วในมือของร็อบบี้ร่วงหล่นลงพื้น วิสกี้กระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วเคลลี่ฝืนอธิบายว่า “ทุกคนทำงานล่วงเวลามา
ถูกตราหน้าว่าล้าสมัย ฉันนี่แหละจะยืนดูมาเฟียพังพินาศเอง บทที่ 5
บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงในทันที สายตาทุกคู่หันมามองที่ฉันฉันพูดต่อโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย "ฉันถูกเขี่ยออกจากตระกูลจริงๆ ค่ะ วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อจัดการเรื่องส่วนตัวเท่านั้น และไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดความเข้าใจผิดที่ร้ายแรงขนาดนี้"ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณเกรย์สันต้องเสียเวลา"จากนั้นฉันก็หันไปมองเคลลี่และเวร่าที่อยู่ข้างๆ เธอตรงๆ "ฉันสงสัยจริงๆ ว่าใครกันที่มีความกล้าพอจะเชิญคุณมาเจรจาในนามของฉัน เดี๋ยวฉันจะไปสืบดูแล้วจะอธิบายเรื่องนี้ให้ฟังอย่างเหมาะสมเองค่ะ"ใบหน้าของเกรย์สันเย็นชาลง ความเยาะเย้ยถากถางฉายชัดจนน้ำเสียงเฉียบคมขึ้น "อย่างนี้นี่เอง วิธีการเจรจาของตระกูลวินเซนต์"เขี่ยคนที่สร้างตระกูลทิ้ง แอบอ้างชื่อเสียงของพวกเขา และไร้ซึ่งความจริงใจขั้นพื้นฐาน"ข้อตกลงทุกอย่างระหว่างเราจบลงเพียงเท่านี้"สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของวินเซนต์และเหล่าผู้อาวุโสก็ถอดสีลง พวกเขารีบรุดก้าวเข้ามาเพื่ออธิบายเกรย์สันปฏิเสธที่จะรับฟัง เขายกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามแล้วหันหลังเดินจากไป ก่อนถึงประตู เขาหยุดฝีเท้า หันกลับมามองฉัน และน้ำเสียงของเขาก็อ่อนลง"ไอริส ครอบครัวเกรย์สันมี
ถูกตราหน้าว่าล้าสมัย ฉันนี่แหละจะยืนดูมาเฟียพังพินาศเอง บทที่ 4
ฉันเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาในสำนักงานใหญ่ก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติดอนวินเซนต์กำลังยืนอยู่บนลิฟต์ร่วมกับผู้อาวุโสของตระกูลอีกสามคนฉันพยักศีรษะทักทายพวกเขา"ไอริส" โคลบี ผู้อาวุโสที่มีอาวุโสสูงสุดเอ่ยขึ้นก่อน "ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้เคลลี่ทำผลงานได้ดีทีเดียว"ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบ วินเซนต์ก็กวาดสายตามองฉันด้วยแววตาเชิงตักเตือน"เสียใจด้วยนะคะคุณโคลบี ฉันไม่ได้ดูแลบริหารอะไรในตระกูลนี้แล้ว ฉันก็เลยไม่รู้รายละเอียดหรอกค่ะ" น้ำเสียงของฉันยังคงราบเรียบ "ส่วนเรื่องที่ว่าเธอทำได้ดีแค่ไหน คุณไปดูด้วยตาตัวเองน่าจะดีกว่านะคะ"โคลบีพยักหน้ารับ"เคลลี่มีความสามารถไม่เบาเลยล่ะ" วินเซนต์ตอบกลับทันที น้ำเสียงเจือความมั่นอกมั่นใจ "ตอนแรกตระกูลอาจจะปั่นป่วนไปช่วงหนึ่งหลังจากเธอไป แต่โชคดีที่เคลลี่ช่วยประคับประคองสถานการณ์ไว้ได้แถมยังคว้าสัญญาชิ้นใหญ่มาได้ด้วย"อันที่จริง วันนี้เธอกำลังจะเซ็นสัญญาโอนย้ายสิทธิ์ท่าเรือกับเกรย์สันจากฝั่งตะวันตกด้วยซ้ำ"เกรย์สันคือผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเขตฝั่งตะวันตก และขึ้นชื่อเรื่องความเรื่องมากและรับมือยากสุดๆกว่าฉันจะดึงเขามาร่วมงานได้ ฉันต้องอดนอนนั
You May Also Like
ไม่มีภรรยาลับของหัวหน้ามาเฟียอีกต่อไป
ลิโอร่า ซี8.2K viewsสัตว์เลี้ยงกบฏของเจ้าพ่อมาเฟีย
คริสตัล เค3.3K viewsฉันตอบตกลงหย่า แต่เจ้าพ่อมาเฟียกลับเสียสติ
เซเรน เอ็ม5.7K viewsเขาเชื่อว่าฉันกำลังเรียนรู้ ทั้งที่ใจฉันจากไปแล้ว
อีเทอร์นิตี้2.8K viewsการโต้กลับสุดอันตรายของเมียเก่า
นิรนาม1.9K viewsสายเกินไปนายหัว: ความรักของคุณไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว
เบเกิล1.1K viewsสี่ลูกบุญธรรมเนรคุณ ทรยศลูกสาวฉัน
จัสมิน ฟลาวเวอร์996 viewsเมื่อแฝดถูกเลือก ฉันจึงจากตระกูลมาเฟีย
ทีเจ1.8K views
