บททั้งหมดของ ถูกตราหน้าว่าล้าสมัย ฉันนี่แหละจะยืนดูมาเฟียพังพินาศเอง: บทที่ 1 - บทที่ 9

โทรศัพท์ของฉันสั่นไม่หยุดตลอดทางฉันเปิดกลุ่มแชตฝ่ายปฏิบัติการหลักของตระกูล ข้อความกำลังไหลขึ้นมาไม่ขาดสายข้อความบนสุดเป็นของเคลลี่“วงการนี้ควรเปลี่ยนวิธีดำเนินงานไปนานแล้ว การยึดติดและเผชิญหน้าตรงๆ เป็นกฎล้าสมัยของพวกหัวเก่าที่หัวแข็ง“คนรุ่นใหม่อย่างพวกเรามีวิธีที่ยืดหยุ่นกว่า และทำธุรกิจได้สะอาดกว่า ตั้งแต่วันนี้ ทุกจุดปฏิบัติงานจะเปลี่ยนกะตรงเวลา ไม่มีใครต้องอดหลับอดนอนเฝ้าสินค้า หรือเสี่ยงชีวิตอยู่แนวหน้าอีกต่อไป“ภายใต้การนำของฉัน ทุกคนจะมีรายได้มากขึ้นและใช้ชีวิตดีขึ้น!”ในข้อความเห็นด้วยยาวเหยียดด้านล่าง ชื่อของเอเดนปรากฏขึ้นเป็นคนแรก"ฉันสนับสนุนเคลลี่! กฎเก่าๆ พวกนั้นควรถูกโยนทิ้งไปตั้งหลายปีแล้ว!"คนอื่นๆ ต่างพากันเห็นด้วย พร้อมเหน็บแนมกฎเก่าว่าโหดร้ายและปฏิบัติต่อคนราวกับเป็นเครื่องจักรข้อความใหม่อีกข้อความเด้งขึ้นมา ฉันถูกดึงเข้ากลุ่มส่วนตัวกลุ่มหนึ่งคนแรกที่เปิดประเด็นคือร็อบบี้ คนที่เคยประจบประแจงฉันมากกว่าใครทั้งหมด"เคลลี่เนี่ยดีกว่าไอริสเป็นร้อยเท่า อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ทำให้พวกเราต้องมายืนหนาวสั่นอยู่กลางดึกที่ท่าเรือหรอกนะ!"กลุ่มแชตเดือดขึ้นมาทันที

ฉันเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาในสำนักงานใหญ่ก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติดอนวินเซนต์กำลังยืนอยู่บนลิฟต์ร่วมกับผู้อาวุโสของตระกูลอีกสามคนฉันพยักศีรษะทักทายพวกเขา"ไอริส" โคลบี ผู้อาวุโสที่มีอาวุโสสูงสุดเอ่ยขึ้นก่อน "ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้เคลลี่ทำผลงานได้ดีทีเดียว"ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบ วินเซนต์ก็กวาดสายตามองฉันด้วยแววตาเชิงตักเตือน"เสียใจด้วยนะคะคุณโคลบี ฉันไม่ได้ดูแลบริหารอะไรในตระกูลนี้แล้ว ฉันก็เลยไม่รู้รายละเอียดหรอกค่ะ" น้ำเสียงของฉันยังคงราบเรียบ "ส่วนเรื่องที่ว่าเธอทำได้ดีแค่ไหน คุณไปดูด้วยตาตัวเองน่าจะดีกว่านะคะ"โคลบีพยักหน้ารับ"เคลลี่มีความสามารถไม่เบาเลยล่ะ" วินเซนต์ตอบกลับทันที น้ำเสียงเจือความมั่นอกมั่นใจ "ตอนแรกตระกูลอาจจะปั่นป่วนไปช่วงหนึ่งหลังจากเธอไป แต่โชคดีที่เคลลี่ช่วยประคับประคองสถานการณ์ไว้ได้แถมยังคว้าสัญญาชิ้นใหญ่มาได้ด้วย"อันที่จริง วันนี้เธอกำลังจะเซ็นสัญญาโอนย้ายสิทธิ์ท่าเรือกับเกรย์สันจากฝั่งตะวันตกด้วยซ้ำ"เกรย์สันคือผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเขตฝั่งตะวันตก และขึ้นชื่อเรื่องความเรื่องมากและรับมือยากสุดๆกว่าฉันจะดึงเขามาร่วมงานได้ ฉันต้องอดนอนนั

สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือร็อบบี้เขานั่งไขว่ห้างอยู่ที่บาร์ หมุนแก้ววิสกี้ที่ยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่งในมือ พลางพูดกับชายข้างๆ ว่าเจ้านายคนใหม่นั้นใจกว้างเพียงใด“สบายใจเถอะ ต่อไปไม่ต้องไปหนาวสั่นอยู่ท่าเรือทั้งคืนอีกแล้ว เคลลี่บอกว่าแค่ทำงานให้พอผ่านก็พอ แล้วเราก็ยังได้เงินครบทุกบาท พอเลิกงานคืนนี้ ฉันจะพาพวกนายไปเที่ยวคลับเอง”ข้างๆ เขา คนใหม่หลายคนที่เคลลี่พาเข้ามากำลังก้มหน้าก้มตาเล่นไพ่ หรือไม่ก็เปิดนิตยสารแฟชั่นคุยกันพนักงานเก่าแก่บางคนก็นั่งอู้เกียจคร้านไปพร้อมกับพวกเขา ขัดปืนไปคุยเรื่องครอบครัวกันไป ในขณะที่กองเอกสารใบรายการสินค้าใกล้ๆ นั้นเริ่มมีฝุ่นบางๆ เกาะทับถมกันแล้วทั้งโถงมีเสียงอึกทึกราวกับโรงเหล้า โดยไร้ร่องรอยของการทำงานจริงแม้แต่น้อย“ปัง!”โคลบี้ที่ยืนอยู่หน้ากลุ่มกระแทกไม้เท้าลงบนพื้นหินอ่อนอย่างแรง เสียงนั้นแหลมคมจนบาดหูเสียงพูดคุยเงียบกริบลงทันที ทุกคนหันขวับมามองพร้อมกัน และวินาทีที่พวกเขาเห็นกลุ่มคนที่ยืนอยู่ตรงประตูหน้า สีหน้าของพวกเขาก็ซีดเผือดลงทันทีแก้วในมือของร็อบบี้ร่วงหล่นลงพื้น วิสกี้กระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วเคลลี่ฝืนอธิบายว่า “ทุกคนทำงานล่วงเวลามา

ภายในห้องเงียบกริบและไม่มีใครกล้าเอ่ยปากตอบสักคนมือของร็อบบี้ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ จะชักกลับก็ไม่ได้ จะค้างไว้ก็ไม่เชิงฉันไม่ได้ชายตามองพวกเขาอีกเลยแล้วก้าวเดินออกไปด้านนอกสำนักงานใหญ่ตระกูลวินเซนต์ แสงแดดยามบ่ายทาบทับลงบนใบหน้าของฉันฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หาเบอร์ของเกรย์สัน แล้วกดโทรออกเขารับสายแทบจะในทันที"ตัดสินใจได้แล้วงั้นเหรอ?" มีรอยยิ้มเจืออยู่ในน้ำเสียงของเกรย์สัน"ค่ะ" ฉันโบกมือเรียกแท็กซี่ที่จอดอยู่ริมถนนแล้วเปิดประตูขึ้นรถ "เรื่องข้อตกลงท่าเรือ ฉันว่าเราคุยกันได้นะ"รถเคลื่อนตัวออกไป และอาคารสำนักงานใหญ่ก็ค่อยๆ ถอยห่างลับตาไปด้านหลังความยุ่งเหยิงในนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันอีกต่อไปแล้วและชีวิตของฉันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นอันที่จริง เกรย์สันโทรหาฉันก่อนหน้านี้หลายวันแล้วเขาเอ่ยปากชวนฉันเข้าร่วมพันธมิตรฝั่งตะวันตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเขาก็พูดตรงไปตรงมาไม่มีอ้อมค้อม"ไอริส ฉันรับปากไม่ได้หรอกนะว่าเธอจะชนะได้อย่างง่ายดายที่นี่ สิ่งที่ฉันรับประกันได้ก็คือ บนฝั่งตะวันตกนี้ ไม่มีใครเอาญาติของตัวเองมาเสียบตำแหน่งระดับสูง และจะไม่มีลูกน้องคนไหนคอยลอบแทงข้