LOGINShare
บทที่ 341
Latest chapter
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 344
ลลิตานั่งลงบนเบาะเก้าอี้นั้นด้วยท่าทางที่สงบนิ่งมาก ผมเลือกนั่งตรงตำแหน่งที่อยู่ด้านซ้ายของน้องสาวต่างแม่คนนี้พอดี ผมมองจานกับข้าวที่วางเรียงอยู่ กลิ่นหอมลอยเข้าจมูกจนชัดเจน“อ้าว เธอสองคนรีบตักข้าวกับกับข้าวใส่จานตัวเองได้แล้ว” แม่บอกพวกเราสองคนมือของผมเพิ่งยกขึ้นจากตักเพื่อจะจับด้ามทัพพีตักข้าว ยังไม่ทันที่พวกเราจะได้แตะอาหาร โทรศัพท์ของผมก็ส่งเสียงสายเรียกเข้าดังออกมาจากกระเป๋ากางเกงขายาว ทำลายความเงียบในห้องนี้ ผมรีบหยิบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทรงสี่เหลี่ยมนั้นออกมาจากกระเป๋า หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นและแสดงชื่อคนโทรเข้าอย่างชัดเจนมาก ชื่อคุณยอดทองปรากฏอยู่บนหน้าจอสายเรียกเข้าของโทรศัพท์ผมผมรีบรับสายด้วยสีหน้าจริงจังทันทีที่เห็นชื่อเพื่อนร่วมงานคนสำคัญปรากฏขึ้น ผมกดปุ่มสีเขียวบนหน้าจอโทรศัพท์ทันที แม่และลลิตาต่างหันสายตามาจับจ้องที่ใบหน้าของผมโดยอัตโนมัติ“ฮัลโหล อรุณสวัสดิ์นะ แปลกจังที่โทรมาแต่เช้าแบบนี้ มีเรื่องงานอะไรหรือเปล่า?” ผมถามเปิดบทสนทนาและเข้าประเด็นทันที“อรุณสวัสดิ์เหมือนกัน บัญญัติ คุณกับลลิตาต้องรีบมาที่ท่าเรือเมืองจันทร์ลับเดี๋ยวนี้เลย”เสียงชายสูงวัยจากปลายสา
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 343
“เช้านี้เธอพูดเพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้วนะ ดารา”“ดาราพูดจริงจากใจเลยนะคะ พี่บัญญัติ ดารารอไม่ไหวแล้ว อยากอุ้มเด็กน่ารักๆ ในบ้านหลังใหญ่นี้จะแย่อยู่แล้ว”“การมีลูกต้องใช้ความรับผิดชอบสูงมากนะ ดารา เรื่องนั้นไม่ใช่แค่เอาไว้เล่นสนุกๆ ในบ้านเฉยๆ”“ดารารู้ค่ะว่ามันเป็นเรื่องความรับผิดชอบที่ใหญ่มาก แต่พี่บัญญัติก็เป็นคนรับผิดชอบมากมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่คะ”ดารายิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ มาทางตำแหน่งที่ผมนั่งอยู่บนเตียงนี้“เพราะงั้นพี่ลลิตาต้องปลอดภัยมากแน่ๆ ถ้ามีลูกกับพี่บัญญัติเร็วๆ นี้ เด็กก็ต้องหน้าตาดีมากแน่ๆ เพราะพันธุกรรมหน้าตาของพวกพี่สองคนดีทั้งคู่เลย”ผมทำได้แค่ลูบหน้าตัวเองที่ยังแดงก่ำเพราะกลั้นความเขินอายเอาไว้ ความใสซื่อของน้องสาวคนเล็กของผมทำเอาสติผมรับมือแทบไม่ไหวจริงๆ ในเช้านี้ ผมไม่กล้าเถียงคำพูดของเธอต่อให้ยาวไปกว่านี้บนเตียงแล้ว“ตอนนี้เธอลงไปชั้นล่างดีกว่า แล้วไปรอที่โต๊ะกินข้าวตรงนั้น พี่กับพี่ลลิตาจะรีบตามลงไปกินข้าวเช้ากับแม่”“จริงๆ นะคะ พี่บัญญัติ อย่าลืมเรื่องที่สัญญาว่าจะคุยเรื่องแต่งงานกับแม่ทีหลังนะ”“อืม พี่จะจำคำขอทั้งหมดของเธอไว้ตลอด ตอนนี้เธอรีบเดินออกไปห้อง
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 342
ช่วงเวลาพักผ่อนนอนหลับของเราสองคนผ่านไปอย่างสงบมากติดต่อกันหลายชั่วโมงบนเตียงนี้ ตลอดช่วงเวลาที่เหลือของคืนนั้น พวกเราไม่ได้ถูกรบกวนด้วยเสียงจากในบ้านหรือข้างนอกบ้านเลยสักนิดแสงแดดยามเช้าอันอบอุ่นส่องกระทบผิวหน้าด้านข้างของผมโดยตรงและต่อเนื่อง ผมเริ่มกะพริบเปลือกตาทั้งสองข้างช้าๆ ซ้ำไปมาหัวใจผมเต้นแรงมากเพราะตกใจเมื่อเห็นภาพตรงนั้น ซวยแล้วสิ ดารานั่งเรียบร้อยอยู่บนเก้าอี้ตัวนั้นพร้อมเท้าคางอยู่ น้องสาวคนเล็กของผมคนนี้จ้องมองเราสองคนด้วยรอยยิ้มกว้างที่ใสซื่อมากเด็กสาววัยรุ่นคนนี้ดูเหมือนอาบน้ำตอนเช้าเสร็จแล้ว เธอสวมชุดอยู่บ้านอย่างเรียบร้อยและมีกลิ่นหอมมาก ความตื่นตระหนกพุ่งเข้ามาในหัวผมทันทีเมื่อรู้สภาพร่างกายของพวกเราในตอนนี้ผมกับลลิตาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยแม้แต่ชิ้นเดียวอยู่ใต้ผ้าห่มนี้ ผมรีบดึงผ้าห่มหนาขึ้นมาจนถึงคอของเราสองคน“ดารา เธอมานั่งทำอะไรตรงนั้นแต่เช้าแบบนี้?” ผมถามอย่างลนลานดารากลับหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางของผมที่รีบร้อนปิดร่างกาย“ดารานั่งรอพวกพี่ตื่นตั้งนานแล้ว พี่” ดาราตอบอย่างสบายๆ มาก“แล้วทำไมเธอถึงเข้าห้องพี่มาโดยไม่เคาะประตูก่อนล่ะ?”“ก็ประตูไม่ได้ล
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 341
"แม่ต้องได้ยินเสียงร้องดังๆ ของเธอทุกเสียงจากในห้องนอนที่อยู่สุดทางเดินตรงโน้นแน่ๆ" ผมเดาออกพร้อมกับเพิ่งรู้ความจริงน่าอายอย่างหนึ่งที่เพิ่งค้นพบเอาตอนนี้ผมเพิ่งรู้ว่าโครงสร้างผนังของคฤหาสน์หลังนี้ไม่ได้เก็บเสียงเลยสักนิด ผนังบ้านหรูหลังนี้กันเสียงดังสะท้อนจากในห้องนอนไม่ได้อย่างที่ผมเคยคิดไว้เลย แม่แท้ๆ ของผมต้องได้ยินเสียงกิจกรรมทางกายของเราสองคนชัดเจนมากจากระยะสุดทางเดินแน่ๆ"ที่แท้ผนังห้องนอนใหญ่ห้องนี้เสียงลอดจากข้างในออกไปข้างนอกง่ายมากเลย" ผมบ่นอย่างเสียใจที่สะเพร่า ที่ไม่ได้ตรวจดูวัสดุกันเสียงในบ้านหลังนี้ให้ดี"ผมอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปเจอแม่พรุ่งนี้เช้าตอนกินข้าวด้วยกันยังไงแล้ว" ผมพูดต่อพลางนึกภาพสถานการณ์น่าอึดอัดที่ต้องเกิดขึ้นตรงโต๊ะอาหารแน่ๆผมรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเลยถ้าต้องแบกรับความอับอายนี้อยู่บนเตียงคนเดียว ผมจึงรีบพยายามปลุกลลิตาให้ตื่นขึ้นมาในตอนนี้ทันที ผมเขย่าหัวไหล่ขวาของลลิตาเบาๆ ด้วยนิ้วมือซ้ายที่ว่างจากการถือโทรศัพท์อยู่"ลลิตา ตื่นขึ้นมาแป๊บนึงได้ไหม ลืมตาตอนนี้เลย" ผมเรียก พยายามรบกวนเวลาพักผ่อนของน้องสาวต่างสายเลือดคนนี้ด้วยแรงเขย่าจากมืออย่างต่อเนื
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 340
ตอนนี้เราสองคนนอนเคียงข้างกันอยู่บนผ้าปูเตียง โดยที่หน้าอกยังขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่ยังไม่คงที่“ลมหายใจของฉันยังถี่มากอยู่เลย เพราะจังหวะของพวกเราเมื่อกี้มันเร็วเกินไปจริงๆ” ลลิตาพูด ขณะพยายามอย่างหนักเพื่อปรับลมหายใจและรับอากาศสดชื่นเข้าสู่ปอดอีกครั้ง“เราสองคนคงต้องพักกันยาวหน่อย เพื่อให้ระบบหายใจกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง” ผมตอบจากท่านอนที่ตัวเองก็ยังหอบอยู่ และพยายามสูดอากาศในห้องนี้เข้าไปเหมือนกันเหงื่อจากร่างกายเปียกชุ่มไปทั่วผิวของเราสองคนอย่างทั่วถึง ปริมาณเหงื่อในคืนนี้มากจนเหมือนมันไหลออกมาจากรูขุมขนไม่หยุด“เหงื่อบนตัวเราสองคนคืนนี้เยอะมาก เหมือนคนเพิ่งวิ่งมาราธอนรอบถนนในจาการ์ตามาเลยนะ” ผมพูด อธิบายความเปียกชื้นบนผิวของเราสองคนให้เธอฟังแบบตรงไปตรงมา“ใช่ บัญญัติ ที่นอนของคุณเปียกไปพอสมควรเลย เพราะต้องรองรับเหงื่อที่หยดลงมาจากตัวเราสองคน” ลลิตาตอบ ขณะรู้สึกได้ว่าผ้าปูเตียงใต้ผิวของเธอไม่แห้งเหมือนเดิมอีกแล้วความร้อนแรงและพลังงานทั้งหมดที่ถูกใช้ไปก่อนหน้านี้ ค่อยๆ ลดระดับลงอย่างรวดเร็ว และสงบลงอย่างสมบูรณ์ความเงียบของช่วงดึกค่อยๆ กลับมาปกคลุมทุกมุมของห้องนอนใหญ่อีก
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 339
“ฉันคงทำได้แค่ส่งเสียงหายใจออกมาเบาๆ แล้วล่ะ เพราะตอนนี้เส้นเสียงของฉันเริ่มเจ็บมากแล้ว” ลลิตาตอบ บอกสภาพเสียงของตัวเองที่เริ่มอ่อนลงเพราะก่อนหน้านี้เธอใช้เสียงไปมากเกินไปผมปล่อยมือทั้งสองข้างออกจากบริเวณเอวของลลิตาอย่างกะทันหัน ก่อนจะเอื้อมไปจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยนิ้วมือของผม แล้วค่อยๆ ประคองมือของลลิตาให้อยู่เหนือศีรษะของเธอ“ทำไมจู่ๆ นายถึงจับแขนฉันไว้เหนือหัวแบบนี้ล่ะ บัญญัติ?” ลลิตาถามด้วยความตกใจเล็กน้อย เมื่อถูกผมเปลี่ยนท่าทางอย่างไม่ทันตั้งตัว“ผมแค่อยากให้ท่าทางของคุณนิ่งขึ้น จะได้ไม่ต้องฝืนใช้แรงมากเกินไป” ผมอธิบายเหตุผลให้เธอฟังด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน“แขนฉันแทบขยับไม่ได้เลย เพราะมือนายจับไว้แน่นมาก” ลลิตาบอก ขณะพยายามขยับแขนด้วยแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด“ไม่ต้องฝืนแล้ว วางมือไว้ตรงนั้นเฉยๆ ก็พอ เก็บแรงเอาไว้พักดีกว่า” ผมพูด พลางลดแรงจับลงให้พอดีและระวังไม่ให้เธอเจ็บท่าทางแบบนี้ทำให้ร่างของลลิตาดูผ่อนคลายขึ้น แม้เธอจะยังเหนื่อยมากก็ตาม ผมก้มสายตามองเธออย่างละเอียดอีกครั้ง ก่อนจะสบตากับใบหน้าของลลิตาที่เต็มไปด้วยเหงื่อและความอ่อนล้า“ตอนคุณยอมปล่อยตัวให้พั
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
You May Also Like
พลิกชะตารัก มรดกเซียน
หลงเทียนหยา246.8K viewsเลนส์รักในเงาไฟนีออน
Luna of The Sea687 viewsเมื่อฉันหลุดหลงเข้าไปในนิยายของตัวเอง
จันทร์ส่องแสง2.9K viewsเซียนหมอมังกรระห่ำเมือง
ด้านนอกด่านประตูห่านป่า173.1K viewsคุณชาย แห่ง ประตูมังกร
นายกัวผู้เล่าเรื่อง259.7K viewsไฟร้ายพลาดรัก 20+
ฅนบนดอย4.3K viewsปีศาจหมอเจ้าเสน่ห
กระจอก306.3K viewsแพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา
เจ้าสำนัก252 views
