MasukShare
บทที่ 14 คืนที่แม่หลับคาโต๊ะ
Tanggal publikasi:
2026-10-28 20:32:35บทที่ 14 คืนที่แม่หลับคาโต๊ะ
“แม่หลับ”
ต้นเพลงยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ใช้นิ้วแตะแขนแม่เบา ๆ เพลงพิณไม่ขยับ เด็กชายแตะอีกครั้ง แรงขึ้นนิดหนึ่ง
“แม่”
คราวนี้ได้เพียงเสียงครางในลำคอ เพลงพิณฟุบอยู่บนแขนตัวเอง โน้ตบุ๊กยังเปิดค้าง เอกสารกระจายเต็มโต๊ะ ข้างมือมีแก้วกาแฟที่เหลืออยู่ครึ่งแก้ว
“แม่ไม่ตื่นเหรอ”
เพลงขวัญเดินลากตุ๊กตามาสมทบ
“แม่เหนื่อย”
“หนูหิว”
ต้นเพลงหันไปมองน้อง “กินนมไหม”
“ไม่เอา หนูจะกินข้าว”
“ต้นทำไม่เป็น”
“โทรหาพ่อ”
เด็กชายลังเล ก่อนเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ทั้งคู่หันไปพร้อมกัน
เพลงขวัญวิ่งก่อนทันที
“เดี๋ยว!”
ต้นเพลงรีบตามไปคว้าแขนน้องไว้ “แม่บอกห้ามเปิดประตูเอง”
เสียงกริ่งดังอีกครั้ง เพลงพิณยังไม่ตื่น ต้นเพลงจึงปีนขึ้นโซฟา ชะโงกดูจอเล็กข้างประตู ก่อนทำหน้าไม่พอใจ
“ลุง”
“ลุงไหน”
“ลุงนั่นแหละ”
เพลงขวัญกลับดีใจ “ลุงมา!”
“เบา ๆ สิ”
แต่คนบอกให้เบากลับเป็นฝ่ายวิ่งไปปลุกแม่อีกครั้ง
คณินยืนรออยู่หน้าประตูเกือบสองนาที กว่าจะได้ยินเสียง เพลงพิณงัวเงียตอบจากด้านใน
“ค่ะ...มาแล้วค่ะ”
ประตูเปิดออก เธอมองเขาเหมือนใช้เวลาอยู่หลายวินาทีกว่าจะจำได้ว่าเป็นใคร
“คณิน?”
“ครับ”
“คุณมาได้ยังไง”
“คุณลืมของไว้ในรถผมวันก่อน”
เขายกซองเอกสารบาง ๆ ในมือขึ้น
เพลงพิณก้มมองตัวเอง เสื้อยืดกับกางเกงขายาว ผมที่รวบไว้ตอนเช้าหลุดลงมาครึ่งหนึ่ง
“กี่โมงแล้วคะ”
“ทุ่มกว่า”
เธอชะงัก รีบหันไปมองลูก
ต้นเพลงยืนกอดอกอยู่หลังโซฟา ส่วนเพลงขวัญยื่นหน้าออกมาจากข้างตัวพี่ชาย
“ลูกกินข้าวหรือยัง”
“ยัง” ต้นเพลงตอบ
เพลงพิณหลับตา
“แม่ขอโทษ”
เธอหันกลับไปทางโต๊ะเหมือนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ แต่คณิน เรียกไว้
“คุณเพลง”
“คะ”
“ตื่นก่อนครับ”
“เพลงตื่นแล้ว”
“ผมยังไม่แน่ใจ”
เธอมองเขา
คณินชี้ไปที่แก้มตัวเอง “คุณมีรอยกระดาษตรงนี้”
เพลงพิณยกมือแตะแก้มทันที
เพลงขวัญหัวเราะคิก
“แม่หน้ายับ”
“ขอบคุณมากค่ะลูก”
คณินหลุดหัวเราะตาม
เพลงพิณถอนใจ “เพลงจะสั่งข้าว คุณกินมาหรือยังคะ”
“กินแล้วครับ”
“งั้น”
“แม่” ต้นเพลงเรียก
“ครับลูก”
“ต้นจะไปหาพ่อ”
เพลงพิณนิ่งไป
“ตอนนี้เหรอ”
เด็กชายพยักหน้า “ต้นอยากไปหาพ่อ”
เพลงขวัญหันมองพี่ “หนูไปด้วย”
เพลงพิณก้มดูเวลา ก่อนหยิบโทรศัพท์ “แม่โทรหาพ่อให้นะ”
เธอกดหาเบอร์ศิรากร แต่สายแรกไม่มีคนรับ
“สงสัยพ่อทำงานอยู่ เดี๋ยวแม่”
“ผมโทรให้ไหมครับ”
เพลงพิณหันมองคณิน
เขาไม่ได้หยิบโทรศัพท์ออกมา เพียงถาม
“คุณมีเบอร์เขาเหรอคะ”
“มีครับ คราวก่อนที่เจอกันเราแลกเบอร์ไว้ เผื่อมีเรื่องเกี่ยวกับเด็ก ๆ”
เพลงพิณนึกถึงวันที่ผู้ชายสองคนเจอกันที่บ้าน ก่อนพยักหน้า “ลองก็ได้ค่ะ”
คณินเดินออกไปคุยโทรศัพท์ตรงระเบียง
เพลงพิณย่อตัวลงตรงหน้าลูก
“แม่ขอโทษนะ วันนี้แม่ตั้งใจจะพักแป๊บเดียว”
ต้นเพลงไม่ตอบ
“โกรธแม่หรือเปล่า”
เด็กชายส่ายหน้า แต่เดินเข้ามากอดเธอ เพลงพิณกอดกลับแน่นขึ้น
“แม่จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”
“แม่พูดแล้วนะ”
“พูดแล้วค่ะ”
เพลงขวัญเห็นพี่กอดก็รีบเบียดเข้ามาด้วย “หนูกอดด้วย”
เพลงพิณเกือบล้ม
“ทีละคนก็ได้ลูก”
“ไม่ได้”
“ทำไมไม่ได้”
“หนูมากอดแล้ว”
เหตุผลของเด็กสามขวบจบทุกการโต้เถียง
คณินกลับเข้ามาพอดี
“คุณศิรากรกำลังมา”
“เขาว่างเหรอคะ”
“ครับ”
เพลงพิณพยักหน้า ก่อนชะงัก “เดี๋ยวนะ แล้วคุณล่ะ”
“ผม?”
“เพลงนึกว่าคุณจะกลับ”
คณินมองเด็กสองคนที่ยังกอดแม่เป็นก้อนเดียวกันอยู่
“รอจนพ่อเขามาก่อนก็ได้ครับ”
ศิรากรมาถึงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
ต้นเพลงวิ่งไปหาทันที
“พ่อ!”
ศิรากรก้มรับลูกที่พุ่งเข้ามากอด ก่อนเพลงขวัญจะตามไปอีกคน
“พ่อ หนูหิว”
“เจอหน้าพ่อแล้วมีแต่เรื่องกินเหรอเรา”
“ค่ะ”
ศิรากรหัวเราะ ก่อนเงยหน้ามองเพลงพิณ “ไหวไหม”
“ไหว แค่เผลอหลับ”
เขามองสภาพโต๊ะทำงานแล้วไม่ได้ถามต่อ
“เดี๋ยวคืนนี้ลูกไปนอนกับผม”
“พรุ่งนี้มีเรียน”
“ผมไปส่งเอง”
“เสื้อผ้าอยู่ในห้อง เดี๋ยวเพลงจัดให้”
เพลงพิณกำลังจะเดินไป แต่ศิรากรเรียกไว้
“นั่งเถอะ เดี๋ยวผมจัดเอง”
เขารู้ว่าของลูกอยู่ตรงไหน เพลงพิณจึงไม่ได้เถียง
คณินยืนอยู่ไม่ไกล เมื่อเพลงขวัญเดินมาหาแล้วยื่นตุ๊กตาให้
“ลุงถือ”
เขารับโดยอัตโนมัติ ต้นเพลงเห็นเข้าก็รีบเดินมาดึงตุ๊กตาคืน
“ต้นถือให้น้องเอง”
คณินปล่อยมือทันที
“ได้ครับ”
ไม่มีการแกล้ง ไม่มีการพยายามชวนคุย เขาถอยออกมาเปิดทางให้เด็กเดินไปหาพ่อ
ศิรากรออกมาจากห้องพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า ก่อนหันมาพยักหน้าให้คณิน
“ขอบคุณนะครับที่โทรบอก”
“ครับ”
“ไปเด็ก ๆ”
เพลงขวัญโบกมือ “แม่ บ๊ายบาย ลุงบ๊ายบาย”
ต้นเพลงโบกให้แม่คนเดียว
คณินไม่ได้ว่าอะไร
ประตูปิดลง บ้านที่เมื่อครู่ยังมีเสียงเด็กสองคนพลันเงียบ เพลงพิณยืนอยู่ที่เดิมพักหนึ่ง ก่อนหันไปหาคณิน
“คุณโทรหาศิรากรเอง”
“ครับ”
“ทำไมไม่ให้เพลงโทรอีกครั้ง”
“คุณโทรไปแล้วเขาไม่รับ ผมเลยลองอีกที”
“แล้วถ้าเขาไม่รับล่ะ”
“ค่อยคิดอีกที”
คำตอบธรรมดาจนเพลงพิณเงียบไป
คณินมองสีหน้าเธอ “ผมทำอะไรไม่ถูกหรือเปล่า”
“เปล่าค่ะ”
“คุณเงียบ”
“เพลงกำลังคิด”
“เรื่อง?”
เพลงพิณเดินกลับมานั่งที่โซฟา
“ถ้าเป็นคนอื่น อาจคิดว่าตัวเองอยู่ตรงนี้แล้วก็ดูแลเด็กแทนได้”
คณินนั่งลงอีกฝั่ง “ผมก็อยู่กับเด็กได้ครับ”
“เพลงรู้”
“แต่เขามีพ่อ”
เธอมองเขา
คณินพูดต่อเหมือนมันเป็นเรื่องที่ไม่ต้องคิดซับซ้อน
“แล้วต้นเพลงก็อยากไปหาพ่อ”
เพลงพิณก้มมองมือของตัวเอง
“คุณไม่รู้สึกแปลกเหรอคะ”
“เรื่องไหนครับ”
“ต้องโทรหาอดีตสามีของผู้หญิงที่ตัวเองกำลังจีบ ให้มารับลูกของเธอ”
คณินคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าถามว่าสถานการณ์ปกติไหม ก็ไม่ค่อยครับ”
เพลงพิณหลุดหัวเราะ
“แต่ชีวิตคุณเป็นแบบนี้นี่ครับ”
เธอหยุดหัวเราะ
คณินหันไปมองโต๊ะที่เต็มไปด้วยเอกสาร “คุณมีลูกสองคน มีพ่อของลูกที่ยังอยู่ในชีวิตพวกเขา แล้วก็มีงานที่ทำให้คุณหลับคาโต๊ะ”
“ฟังแล้วไม่น่าจีบเลยนะคะ”
“ข้อสุดท้ายน่าห่วงหน่อย”
“แค่ข้อสุดท้าย?”
“ข้ออื่นเป็นข้อมูลที่ผมรู้ตั้งแต่ก่อนจีบ”
เพลงพิณไม่ได้พูดอะไรต่อ
คณินลุกขึ้น
“ผมกลับดีกว่า คุณจะได้นอน”
“เดี๋ยวค่ะ”
เขาหยุด
เพลงพิณมองเขาอยู่พักหนึ่ง
“ขอบคุณนะคะ”
คณินยิ้มบาง ๆ “เรื่องโทรหาคุณศิรากร?”
“ทุกเรื่องค่ะ”
เขาพยักหน้า ไม่ถามว่าทุกเรื่องหมายถึงอะไร
“คืนนี้อย่าเปิดคอมต่อแล้วนะครับ”
เพลงพิณมองไปทางโต๊ะ
“เพลงยังมีงาน”
“ผมรู้ครับ”
“แล้วจะห้ามทำไม”
“ลองดู เผื่อคุณเชื่อ”
“ไม่เชื่อค่ะ”
“ครับ ผมก็คิดไว้แล้ว”
เพลงพิณหัวเราะ
คณินเดินไปถึงประตู ก่อนหันกลับมา
“อย่างน้อยกินข้าวก่อน”
“รับทราบค่ะ”
เขาเปิดประตูออกไป
เพลงพิณนั่งอยู่คนเดียวอีกครู่หนึ่ง บนโต๊ะยังมีงานกองเดิม ปัญหาเดิม และตัวเลขที่พรุ่งนี้ก็ยังต้องจัดการ แต่เธอไม่ได้เดินกลับไปเปิดโน้ตบุ๊กทันที
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาศิรากรถามว่าลูกกินข้าวหรือยัง
อีกฝ่ายส่งรูปกลับมา เพลงขวัญกำลังอ้าปากรับข้าวจากช้อน ส่วนต้นเพลงนั่งชิดพ่อจนแทบเกยตัก
เพลงพิณดูรูปนั้นอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเปิดแชตอีกหน้าขึ้นมา
เพลง: กินข้าวแล้วค่ะ
คณินตอบกลับมาไม่นาน
คณิน: ดีครับ
เธอพิมพ์ต่อ
เพลง: แล้วก็จะนอนแล้วด้วย
คราวนี้คำตอบมาทันที
คณิน: อันนี้น่าเชื่อน้อยกว่าเรื่องกินข้าวครับ
เพลงพิณหัวเราะ ก่อนคว่ำโทรศัพท์ลง และเป็นครั้งแรกในรอบหลายคืนที่เธอปิดโน้ตบุ๊ก ทั้งที่งานยังไม่หมด.
มีแบบ E***k ที่ M*b นะคะ
Bab terbaru
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 16 ครั้งนี้เพลงเป็นคนนัด
เพลง: เย็นนี้ว่างไหมคะเพลงพิณมองข้อความที่เพิ่งส่งไป แล้วอยากลบทันที ไม่ใช่เพราะส่งผิดคน ปัญหาคือส่งถูกคนนี่แหละ เธอวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ ตั้งใจกลับไปอ่านเอกสารตรงหน้า แต่ยังไม่ทันถึงบรรทัดที่สาม โทรศัพท์ก็สั่นเพลงพิณพลิกกลับมาดูคณิน: ว่างครับเร็วเกินไปไหมเพลง: ไม่ต้องเช็กตารางก่อนเหรอคะคราวนี้เขาหายไปเกือบนาที ก่อนตอบคณิน: เช็กแล้วครับ ยังว่างอยู่เพลงพิณหลุดหัวเราะ อย่างน้อยก็รู้จักแก้ตัวแล้วคณิน: มีอะไรหรือเปล่าครับนิ้วเธอหยุดเหนือหน้าจอ ไม่มี วันนี้ลูกอยู่กับศิรากร ไม่มีของต้องแพ็ก ไม่มีเจ้าหนี้นัด ไม่มีเรื่องอยากถาม และเธอก็ไม่ได้ต้องการให้คณินช่วยอะไรเพลง: ไม่มีค่ะเพลง: ไปกินข้าวกันไหมคราวนี้อีกฝ่ายเงียบไปนานผิดปกติเพลงพิณเริ่มสงสัยว่าเขาตกใจจนทำโทรศัพท์หลุดมือหรือเปล่าแล้วข้อความก็ขึ้นมาคณิน: ได้ครับแค่นั้น?คนชวนกลับเป็นฝ่ายหมั่นไส้เพลง: ตอบแค่นี้?คณิน: ผมกำลังพยายามไม่ทำให้คุณเปลี่ยนใจครับเพลงพิณเม้มปากกลั้นยิ้มเพลง: หกโมงครึ่งค่ะ เพลงเลือกร้านเองคณิน: ครับเพลง: แล้วห้ามมาก่อนครึ่งชั่วโมงคณิน: สิบนาทีได้ไหมครับเธอหัวเราะออกมา ยังไม่ทันตอบ เสียงโทรศัพ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 15 วันนี้ไม่ต้องแก้อะไร
บทที่ 15 วันนี้ไม่ต้องแก้อะไร “ถ้าพี่รับปากว่าส่งทันวันศุกร์ ผมยืนยันออร์เดอร์วันนี้เลยครับ”เพลงพิณมองจำนวนสินค้าในใบสั่งซื้ออีกครั้ง ยอดมากพอจะทำให้เงินหมุนในเดือนนี้คล่องขึ้นทันที และมากพอให้คนในห้องประชุมเงียบรอฟังคำตอบจากเธอ“วันศุกร์ไม่ทันค่ะ”ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย“แต่เมื่อก่อนพี่เพลงเคยทำทันนะครับ”“เมื่อก่อนกำลังผลิตเพลงไม่ใช่แบบตอนนี้ค่ะ”“ผมต้องใช้ของวันศุกร์ ถ้าไม่ได้คงต้องไปเจ้าอื่น”เพลงพิณเม้มปาก คนในทีมที่นั่งตรงข้ามขยับตัวเหมือนอยากพูด แต่เธอยกมือห้าม“เร็วที่สุดที่เพลงรับปากได้คือวันอังคารค่ะ”“งั้นคงไม่ทันจริง ๆ”“ค่ะ”“เสียดายนะครับ ออร์เดอร์รอบนี้ใหญ่ด้วย”เพลงพิณมองตัวเลขตรงหน้าอีกครั้ง“เพลงก็เสียดายค่ะ”“งั้นไว้โอกาสหน้านะครับ”สายถูกตัดห้องประชุมเงียบสนิทลูกน้องคนหนึ่งถอนหายใจ “ถ้าเร่งโรงงานอีกหน่อย”“ไม่ทัน”“แบ่งส่งก่อนก็ได้ไหมคะ”“รถรับของรอบวันศุกร์เต็มแล้ว แล้วของบางตัวก็ยังไม่ออกจากไลน์”“แต่ยอดนี้...”“รู้”เพลงพิณปิดแฟ้ม เธอรู้ดียิ่งกว่าทุกคนว่ายอดนั้นมีค่าแค่ไหน แต่ถ้ารับปากวันนี้ วันศุกร์เธอก็ต้องเป็นคนโทรไปขอโทษลูกค้าอีกครั้งแล้วทีมก็ต้องวิ่งแก้
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 14 คืนที่แม่หลับคาโต๊ะ
บทที่ 14 คืนที่แม่หลับคาโต๊ะ “แม่หลับ”ต้นเพลงยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ใช้นิ้วแตะแขนแม่เบา ๆ เพลงพิณไม่ขยับ เด็กชายแตะอีกครั้ง แรงขึ้นนิดหนึ่ง“แม่”คราวนี้ได้เพียงเสียงครางในลำคอ เพลงพิณฟุบอยู่บนแขนตัวเอง โน้ตบุ๊กยังเปิดค้าง เอกสารกระจายเต็มโต๊ะ ข้างมือมีแก้วกาแฟที่เหลืออยู่ครึ่งแก้ว“แม่ไม่ตื่นเหรอ”เพลงขวัญเดินลากตุ๊กตามาสมทบ“แม่เหนื่อย”“หนูหิว”ต้นเพลงหันไปมองน้อง “กินนมไหม”“ไม่เอา หนูจะกินข้าว”“ต้นทำไม่เป็น”“โทรหาพ่อ”เด็กชายลังเล ก่อนเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ทั้งคู่หันไปพร้อมกันเพลงขวัญวิ่งก่อนทันที“เดี๋ยว!”ต้นเพลงรีบตามไปคว้าแขนน้องไว้ “แม่บอกห้ามเปิดประตูเอง”เสียงกริ่งดังอีกครั้ง เพลงพิณยังไม่ตื่น ต้นเพลงจึงปีนขึ้นโซฟา ชะโงกดูจอเล็กข้างประตู ก่อนทำหน้าไม่พอใจ“ลุง”“ลุงไหน”“ลุงนั่นแหละ”เพลงขวัญกลับดีใจ “ลุงมา!”“เบา ๆ สิ”แต่คนบอกให้เบากลับเป็นฝ่ายวิ่งไปปลุกแม่อีกครั้งคณินยืนรออยู่หน้าประตูเกือบสองนาที กว่าจะได้ยินเสียง เพลงพิณงัวเงียตอบจากด้านใน“ค่ะ...มาแล้วค่ะ”ประตูเปิดออก เธอมองเขาเหมือนใช้เวลาอยู่หลายวินาทีกว่าจะจำได้ว่าเป็นใคร“คณิน?”“ครับ”“คุณมาได้ยังไง”“
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 13 ความผิดที่เป็นของเธอ
บทที่ 13 ความผิดที่เป็นของเธอ“อันนี้ก็ลายเซ็นพี่เพลงค่ะ”เพลงพิณรับเอกสารมาเทียบกับอีกสองแผ่นบนโต๊ะ เหมือนกัน ไม่ใช่ลายเซ็นที่ถูกตัดแปะ ไม่ใช่ของปลอมที่ต้องเพ่งถึงจะเห็นความผิดปกติมันเป็นลายมือของเธอเอง“แล้วใบนี้ล่ะคะ”พนักงานเลื่อนมาให้อีกใบ เพลงพิณมองไม่ถึงห้าวินาที“ของพี่ค่ะ”คนในห้องเงียบลง สามรายการที่สงสัยกลายเป็นห้า และสี่ในห้ามีลายเซ็นของเธอ พนักงานคนหนึ่งพูดขึ้นเบา ๆ“แต่ตอนนั้นเอกสารทั้งหมดผ่านคนดูแลก่อนมาถึงพี่เพลงนะคะ”“พี่รู้ค่ะ”“งั้นก็อาจเป็นเพราะข้อมูลที่เขาให้พี่”“อาจจะค่ะ”เพลงพิณวางกระดาษลง“แต่ลายเซ็นเป็นของพี่”ไม่มีใครพูดต่อ เธอเลื่อนแฟ้มทั้งหมดออกจากกัน ก่อนหยิบกระดาษเปล่ามาวางตรงกลางโต๊ะ“แยกใหม่ค่ะ”“แยกยังไงคะ”“อะไรที่บริษัทต้องจ่ายอยู่แล้ว ต่อให้เราไม่ชอบตัวเลขนั้น ก็แยกไว้กองหนึ่ง”เธอเขียนคำว่า ภาระของบริษัท“อะไรที่เกิดจากการบริหารพลาดของพี่ เซ็นโดยไม่ตรวจให้ละเอียด สั่งของเกิน ขยายเร็วเกิน หรืออะไรก็ตามที่เรามีหลักฐานชัดว่าเป็นการตัดสินใจของพี่ เอาไว้อีกกอง”ปากกาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนเขียนความผิดของเราพนักงานมองคำบนกระดาษ“แล้วกองสุดท้าย?”เพลงพิณดึ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 12 สองชั่วโมงของเพลง
บทที่ 12 สองชั่วโมงของเพลง“เพลงว่างวันพฤหัสฯ ห้าโมงครึ่งถึงหนึ่งทุ่มครึ่งค่ะ”คณินเงียบไปสองวินาที“แค่นั้น?”“สองชั่วโมงนะคะ”“ครับ”“น้ำเสียงเหมือนโดนลดงบ”“ผมกำลังคำนวณว่าเดินทางไปร้านอาหารกี่นาที”เพลงพิณหัวเราะใส่โทรศัพท์ “คุณจะเอาเวลาสองชั่วโมงของเพลงไปเสียบนรถเหรอคะ”“งั้นคุณเลือก”“ร้านกาแฟข้างออฟฟิศค่ะ”คราวนี้เงียบนานกว่าเดิม“คณิน”“ครับ”“รับไม่ไหว?”“ผมกำลังปรับความคาดหวังของเดตแรก”“เพลงให้โอกาสถอนตัวนะ”“ห้าโมงครึ่งเจอกันครับ”เพลงพิณวางสายพร้อมรอยยิ้ม ก่อนหันกลับไปเห็นพนักงานสองคนกำลังมองอยู่“ทำงานค่ะ”ทั้งคู่ก้มหน้าพร้อมกัน แต่ไหล่ยังสั่น“ถ้ายังขำ เดี๋ยวให้ช่วยตรวจเอกสารย้อนหลังเพิ่มนะคะ”คราวนี้เงียบสนิท ได้ผลกว่าดุเสียอีกคณินมาถึงก่อนเวลาสิบนาทีเพลงพิณรู้เพราะตอนห้าโมงยี่สิบสอง เธอมองผ่านกระจกสำนักงานแล้วเห็นรถของเขาจอดอยู่ด้านหน้าเขาไม่ได้โทรเร่ง ไม่ได้ส่งข้อความว่า ถึงแล้ว แค่นั่งรออยู่ในรถเพลงพิณก้มดูเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนเซ็นอนุมัติงานที่จำเป็นแล้วปิดแฟ้ม“ถ้ามีเรื่องด่วนโทรหาพี่ค่ะ เรื่องที่รอพรุ่งนี้ได้ ให้รอ”พนักงานรับคำเพลงพิณคว้ากระเป๋า เดินออก
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 11 ผู้ชายสองคนในบ้านเดียวกัน
บทที่ 11 ผู้ชายสองคนในบ้านเดียวกัน “แม่ครับ พ่อมาแล้ว!”ต้นเพลงวิ่งผ่านห้องรับแขกไปถึงประตู ก่อนเพลงพิณจะทันได้ลุกจากพื้นเสียอีก“ต้น เดินดี ๆ ครับ”ไม่มีผล เด็กชายเปิดประตูแล้วโผเข้าหาศิรากรทันที“พ่อ!”ศิรากรก้มรับลูก “คิดถึงพ่อขนาดนี้เลย?”“ครับ วันนี้ผมจะเอาไดโนเสาร์ไปด้วย”“คราวก่อนเอาไปแล้วไม่ยอมเอากลับ”“คราวนี้เอากลับครับ”“พ่อจะลองเชื่อดู”เพลงพิณส่ายหน้า ก่อนหันกลับมาเก็บของเล่นที่เพลงขวัญเทกระจายไว้บนพื้น“ขวัญคะ พ่อมาแล้ว เก็บของก่อนค่ะ”“ลุงช่วยอยู่”มือของเพลงพิณชะงักคณินที่นั่งอยู่ข้างกล่องตัวต่อเงยหน้าขึ้นมองเด็กหญิง“ผมยังไม่ได้ตกลงว่าจะช่วยนะครับ”เพลงขวัญยื่นตัวต่อให้หนึ่งชิ้น“ช่วยค่ะ”“นี่คือขอหรือสั่งครับ”เด็กสามขวบคิดไม่ถึงสองวินาที“สั่งค่ะ”เพลงพิณหลุดหัวเราะ“สมควรแล้วค่ะ ไปถามเอง”คณินรับตัวต่อมาใส่กล่อง ก่อนเงาร่างหนึ่งจะหยุดอยู่ตรงทางเข้าห้องรับแขกเสียงต้นเพลงดังขึ้นก่อน“พ่อครับ นี่ลุงคณิน”คราวนี้ไม่มีใครหัวเราะเพลงพิณลุกขึ้น “คณินคะ นี่ศิรากร พ่อของเด็ก ๆ ค่ะ”คณินวางตัวต่อในมือลงแล้วลุกตาม ผู้ชายสองคนมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ศิรากรเป็นฝ่ายยื่นมือก่
Anda juga akan menyukai
น้องเมียเอามัน
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.2M Dibacaเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว184.3K Dibacaเพื่อนพ่อหนูขอจีบ
กาสะลอง176.3K Dibacaเรื่องสั้นซ่อนรัก LOVE
C102.9K DibacaSUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง
g.ghostflying47 Dibacaนางร้ายคนนี้สามีไม่เคยรัก
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี154 Dibacaให้รักโอบล้อมตัวคุณ
เด็กหญิงมอมแมม (I'm star)257 Dibacaเมื่อฉันกลายมาเป็นนางร้ายที่คุณไม่รัก
NaBee-KP458 Dibaca
