LOGINบทที่ 13 ความผิดที่เป็นของเธอ
“อันนี้ก็ลายเซ็นพี่เพลงค่ะ”
เพลงพิณรับเอกสารมาเทียบกับอีกสองแผ่นบนโต๊ะ เหมือนกัน ไม่ใช่ลายเซ็นที่ถูกตัดแปะ ไม่ใช่ของปลอมที่ต้องเพ่งถึงจะเห็นความผิดปกติ
มันเป็นลายมือของเธอเอง
“แล้วใบนี้ล่ะคะ”
พนักงานเลื่อนมาให้อีกใบ เพลงพิณมองไม่ถึงห้าวินาที
“ของพี่ค่ะ”
คนในห้องเงียบลง สามรายการที่สงสัยกลายเป็นห้า และสี่ในห้ามีลายเซ็นของเธอ พนักงานคนหนึ่งพูดขึ้นเบา ๆ
“แต่ตอนนั้นเอกสารทั้งหมดผ่านคนดูแลก่อนมาถึงพี่เพลงนะคะ”
“พี่รู้ค่ะ”
“งั้นก็อาจเป็นเพราะข้อมูลที่เขาให้พี่”
“อาจจะค่ะ”
เพลงพิณวางกระดาษลง
“แต่ลายเซ็นเป็นของพี่”
ไม่มีใครพูดต่อ เธอเลื่อนแฟ้มทั้งหมดออกจากกัน ก่อนหยิบกระดาษเปล่ามาวางตรงกลางโต๊ะ
“แยกใหม่ค่ะ”
“แยกยังไงคะ”
“อะไรที่บริษัทต้องจ่ายอยู่แล้ว ต่อให้เราไม่ชอบตัวเลขนั้น ก็แยกไว้กองหนึ่ง”
เธอเขียนคำว่า ภาระของบริษัท
“อะไรที่เกิดจากการบริหารพลาดของพี่ เซ็นโดยไม่ตรวจให้ละเอียด สั่งของเกิน ขยายเร็วเกิน หรืออะไรก็ตามที่เรามีหลักฐานชัดว่าเป็นการตัดสินใจของพี่ เอาไว้อีกกอง”
ปากกาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนเขียน
ความผิดของเรา
พนักงานมองคำบนกระดาษ
“แล้วกองสุดท้าย?”
เพลงพิณดึงเอกสารเบิกสินค้าที่หาปลายทางไม่ได้มาวาง
“เงินออก แต่ของไม่เข้า ของออก แต่ไม่รู้ไปไหน เอกสารถูกลบ หรือรายการที่ข้อมูลต้นทางกับปลายทางไม่ตรงกัน”
เธอเขียนคำสุดท้าย
ต้องหาคำตอบ
“อย่าเพิ่งใช้คำว่าทุจริตค่ะ”
“ทั้งที่ไฟล์ถูกลบแล้วเหรอคะ”
“ถูกลบไม่ได้แปลว่าเราพิสูจน์ได้ว่าใครทำ”
เพลงพิณเอนหลัง
“ถ้าเราอยากเอาผิดใคร เราต้องเลิกเอาความสงสัยมาปนกับความผิดของตัวเองก่อน”
ตัวเลขหลังแยกใหม่ไม่ได้ดีขึ้น กลับแย่ลง
“ยอดนี้ต้องนับด้วยเหรอคะ”
“ต้องค่ะ”
“แต่ล็อตนั้นขายไม่หมดเพราะโรงงานส่งช้า”
“โรงงานส่งช้าจริง แต่เราสั่งเยอะเกินยอดขายจริงด้วย”
เพลงพิณลากรายการนั้นไปอยู่ฝั่งของบริษัท อีกตัวเลขตามมา แล้วอีกตัว รายการที่ก่อนหน้านี้ถูกวงไว้ด้วยเครื่องหมายคำถาม
ค่อย ๆ ถูกย้ายออกจากกองต้องสงสัยทีละแผ่น ทุกครั้งที่ย้าย หมายความว่าความเสียหายก้อนนั้นไม่มีใครให้เธอโทษนอกจากการตัดสินใจของตัวเอง
เพลงพิณหยิบเอกสารอีกใบ
“อันนี้?”
“ตอนนั้นเราจ่ายมัดจำเพิ่มเพื่อเร่งกำลังผลิตค่ะ”
“ใครอนุมัติ”
พนักงานไม่ตอบ เพลงพิณพลิกไปหน้าสุดท้าย ลายเซ็นของเธออยู่ตรงนั้น
“ของพี่อีกแล้ว”
เธอโยนเข้าไปในกองเดิม
พนักงานมองหน้า “พี่เพลงจำได้ไหมคะ”
“จำได้ค่ะ”
คราวนี้จำได้ชัดด้วย ช่วงนั้นยอดขายขึ้นต่อเนื่อง สินค้าขาดแทบทุกไลฟ์ ตัวแทนเร่งของ ลูกค้ารอ เธอกลัวเสียจังหวะจึงเลือกผลิตเพิ่มอีกล็อตทั้งที่ล็อตก่อนยังส่งไม่ครบ ตอนนั้นมันดูเป็นการตัดสินใจที่ถูก
วันนี้ไม่ใช่
เพลงพิณขีดตัวเลขลงในกระดาษ
“บวกเข้าไปค่ะ”
“ถ้าบวกอันนี้ด้วย ยอดภาระที่เราต้องรับจริงจะขึ้นอีกนะคะ”
“ก็ให้มันขึ้น”
“พี่เพลง...”
“ตัวเลขไม่ได้ลดเพราะเราไม่อยากเห็นมันค่ะ”
เธอกดเครื่องคิดเลขเอง ยอดรวมเปลี่ยนอีกครั้ง เพลงพิณจ้องตัวเลขอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางลง
“ต่อค่ะ”
เกือบบ่ายสาม ทุกคนถึงได้หยุด บนโต๊ะเหลือเอกสารสามกองชัดเจน กองที่เพลงพิณไม่อยากเห็นที่สุด กลับหนาที่สุด
ความผิดของบริษัทและการตัดสินใจของเธอเองกินสัดส่วนมากกว่าที่คิด
แต่กองที่บางที่สุดกลับทำให้เธอสนใจมากกว่า เพลงพิณหยิบเอกสารสามรายการขึ้นมา
“สามอันนี้ยังอธิบายไม่ได้ใช่ไหมคะ”
“ค่ะ”
“ยอดจ่ายมีจริง?”
“จริงค่ะ”
“สินค้า?”
“ไม่มีหลักฐานรับเข้าตามจำนวน”
“แล้วสองล็อตที่เบิกออก?”
“ยังไม่มีปลายทางค่ะ”
เพลงพิณพยักหน้า เมื่อทุกอย่างปนกัน ปัญหาดูใหญ่จนไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน
ตอนนี้เธอรู้แล้ว หนี้บางส่วนเป็นหนี้จริง ความเสียหายบางส่วนเป็นราคาที่ต้องจ่ายให้กับการตัดสินใจผิดของเธอ แต่เงินกับสินค้าที่หายไปไม่ใช่เรื่องเดียวกัน
“จากนี้ไม่ต้องเสียเวลาหาว่าอันไหนเป็นความผิดพี่แล้วนะคะ”
พนักงานมองเธอ
“เอาเฉพาะสามรายการนี้”
“แล้วหนี้ที่เหลือล่ะคะ”
“พี่จัดการเอง”
เพลงพิณรวบเอกสารฝั่งตัวเองเข้าหากัน
“ส่วนสามรายการนี้ เราหาว่าของไปไหน”
โทรศัพท์ดังขึ้นก่อนพนักงานจะตอบ ชื่อโรงงานปรากฏบนหน้าจอ เพลงพิณรับสายทันที
“สวัสดีค่ะ”
ปลายสายพูดอยู่พักหนึ่ง สีหน้าของเธอค่อย ๆ เปลี่ยน
“ยอดเท่าไรนะคะ”
เธอหยิบปากกามาจด
“ค่ะ เพลงทราบ...ไม่ค่ะ เพลงไม่ปฏิเสธยอดนี้”
พนักงานสองคนมองหน้ากัน
“แต่กำหนดที่แจ้งมา เพลงทำไม่ได้ค่ะ”
ปลายสายพูดแทรก
เพลงพิณฟังจนจบ
“ถ้าจะให้เพลงรับปากวันนี้ เพลงก็พูดได้ค่ะ แต่ถึงวันนั้นเพลงไม่มีเงินจ่ายอยู่ดี”
เธอเปิดตารางเงินเข้าออกบนหน้าจอ
“ขอแบ่งเป็นสามรอบค่ะ รอบแรกเพลงจ่ายตามจำนวนนี้ได้แน่นอน ส่วนอีกสองรอบขอคุยวันที่อีกยอดเข้ามา”
อีกฝ่ายไม่ยอมทันที
เพลงพิณต่อรองต่ออยู่หลายนาที จนสุดท้ายจึงวางสาย
“เขาว่าไงคะ”
“ยังไม่ตกลง”
พนักงานหน้าเสีย
“แต่ยังคุยต่อได้ค่ะ”
เพลงพิณวงวันที่ลงบนปฏิทิน
“อย่างน้อยตอนนี้เรารู้แล้วว่าเงินที่มีต้องไปไหนก่อน”
เธอหันกลับมาหากองเอกสารสามรายการ
“แล้วก็รู้ว่าต้องไล่ใครต่อ”
คืนนั้นเพลงพิณกลับขึ้นบ้านช้ากว่าปกติ ต้นเพลงกับเพลงขวัญหลับแล้ว เธออาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วกลับมาเปิดโน้ตบุ๊กบนเตียงอีกครั้ง
ตัวเลขชุดใหม่อยู่ตรงหน้า มันแย่กว่าตัวเลขเมื่อวาน แต่ครั้งนี้ไม่มีเครื่องหมายคำถามเต็มหน้า
โทรศัพท์สั่น
คณิน: ยังทำงานอยู่ไหมครับ
เพลงพิณเหลือบมองเวลา เกือบเที่ยงคืน
เพลง: ค่ะ
คณิน: กินข้าวหรือยัง
เธอหัวเราะเบา ๆ
เพลง: คุณมีคำถามอื่นบ้างไหมคะ
คณิน: มีครับ
จุดสามจุดขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง
คณิน: วันนี้เป็นยังไงบ้าง
เพลงพิณมองตัวเลขบนหน้าจอ นิ้วค้างเหนือแป้นพิมพ์ เธออาจตอบว่าแย่ หรือบอกว่ามีหนี้ที่ต้องรับจริงมากกว่าที่คิด แต่สุดท้ายพิมพ์ไปอีกอย่าง
เพลง: วันนี้เพลงเจอว่าตัวเองทำพลาดเยอะกว่าที่คิดค่ะ
ข้อความถูกอ่านแทบจะทันที
คณินไม่ได้ตอบว่า ไม่เป็นไร ไม่ได้ถามว่าเสียหายเท่าไร
คณิน: แล้วรู้ไหมครับว่าพลาดตรงไหน
เพลงพิณมองคำถามนั้น
เพลง: รู้มากขึ้นแล้วค่ะ
คณิน: ก็ดีกว่าเมื่อวาน
เธออ่านซ้ำ สั้นจนเกือบธรรมดา แต่เพลงพิณกลับวางมือจากเครื่องคิดเลขเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง
เพลง: คุณปลอบคนไม่ค่อยเก่งเลยนะคะ
คณิน: ผมกำลังปลอบอยู่เหรอครับ
เพลงพิณหลุดหัวเราะ
เพลง: ช่างเถอะค่ะ
คณิน: แต่ถ้าคุณรู้แล้วว่าอะไรเป็นความผิดคุณ อย่างน้อยสิ่งที่เหลือก็คงหาคำตอบได้ง่ายขึ้น
เพลงพิณหยุด สายตาเลื่อนไปยังกระดาษสามรายการที่เธอถ่ายรูปกลับมาด้วย
ใช่
พอเลิกพยายามพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ผิดทุกอย่าง สิ่งที่ผิดปกติจริงกลับชัดขึ้น เธอดึงกระดาษแผ่นหนึ่งเข้ามาใกล้ ยอดเงิน วันที่เบิกสินค้า เลขล็อต ปลายทางที่หายไป
เพลงพิณพิมพ์ตอบสั้น ๆ
เพลง: เพลงรู้แล้วว่าพรุ่งนี้จะเริ่มจากตรงไหน
คราวนี้เธอวางโทรศัพท์ลงเอง ตัวเลขยังน่ากลัวเหมือนเดิม หนี้ไม่ได้ลดลงแม้แต่บาทเดียว แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ก้อนปัญหาที่ปนกันจนมองไม่เห็นทางอีกแล้ว
ส่วนที่เป็นความผิดของเธอ เธอจะรับมัน
ส่วนที่ไม่ใช่
เธอจะหาว่าใครเป็นคนทำ.
“แม่ไม่ได้เรียกลูกมาคุยเพื่อให้เลิกกับเขานะ”คณินที่เพิ่งนั่งลงตรงข้ามเงยหน้าขึ้น“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”“แต่หน้าลูกพูดแล้ว”เขามองแฟ้มบาง ๆ บนโต๊ะ แล้วมองแม่อีกครั้ง“ข้อมูลเพลงพิณ?”“เท่าที่หาได้ทั่วไป ข่าวเก่า ข้อมูลบริษัท ไม่มีอะไรที่ไปถามคนข้างในหรือให้ใครตามเขา”คณินพยักหน้าอย่างน้อยข้อนี้ทำให้เขาไม่ต้องเถียงตั้งแต่ต้นแม่เลื่อนแฟ้มออกไปด้านข้างโดยไม่เปิด“จริงจังแค่ไหน”คำถามเดียวกับวันที่ไปวัดคณินตอบเหมือนเดิม“จริงจังครับ”“หมายถึงคิดแค่คบกันไปก่อน หรือมองไกลกว่านั้น”เขาเงียบไปนิดหนึ่ง ภาพตัวเองยืนไหว้พระแล้วคิดเรื่องภรรยาแวบเข้ามาจนเกือบรู้สึกผิดกับพระขึ้นมาอีกครั้ง“ผมยังไม่ได้วางแผนถึงขั้นแต่งงาน”“แต่คิดว่าเป็นไปได้?”“ครับ”แม่พยักหน้า“งั้นแม่ถามในฐานะที่มันอาจไปถึงตรงนั้น”คณินเอนหลังเล็กน้อย“ถามมาเลยครับ”“ลูกเขาสองคน ลูกพร้อมแค่ไหน”“พร้อมอะไร”“พร้อมจะมีเด็กสองคนอยู่ในชีวิต ไม่ใช่แค่ไปเล่นด้วยสองสามชั่วโมงแล้วกลับบ้าน”คำถามทำให้เขาหยุดแม่พูดต่อโดยไม่ได้เร่ง“วันปกติก็เรื่องหนึ่ง วันลูกป่วย โรงเรียนโทรตาม วันหยุดที่ต้องเปลี่ยนแผนกะทันหัน หรือวันที่แม่เด็กติดงา
“รูปนี้ลูกดูหรือยัง”คณินรับโทรศัพท์จากแม่มาดู ภาพบนหน้าจอคือภาพเดิมที่ฝ่ายบริษัทส่งให้เขาเมื่อวานเพลงพิณกำลังดึงแขนเสื้อเขาเข้าหาตัวตรงลานจอดรถ จังหวะก่อนจูบพอดีเสียด้วย“ดูแล้วครับ”“คนถ่ายเก่งนะ”คณินเกือบสำลักน้ำแม่รับโทรศัพท์คืน สีหน้าเรียบเหมือนไม่ได้เพิ่งแซวลูกชายวัยสามสิบเก้า“นึกว่าจะถามว่าเป็นใคร”“ถ้าแม่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร แปลว่าแม่ใช้โทรศัพท์ไม่เป็นแล้ว”ทั้งสองนั่งอยู่ใต้ศาลาหลังถวายของทำบุญกับครอบครัวเสร็จ ญาติบางส่วนยังคุยกันอยู่ด้านหน้า ส่วนคณินถูกแม่เรียกมานั่งดื่มน้ำด้วยกันตอนแรกเขาคิดว่าจะคุยเรื่องงาน ผิดถนัด“ตกลงคบกันแล้ว?”“ครับ”“เร็วดี”“ไม่เร็วครับ”“แม่เพิ่งรู้จักชื่อเขาไม่นาน”“แต่ผมรู้จักมาสักพักแล้ว”แม่พยักหน้า ไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือไม่พอใจ นั่นต่างหากที่ทำให้คณินระวังขึ้นมาเอง“แม่จะถามอะไรครับ”“ทำไมต้องคิดว่าแม่จะถาม”“เพราะแม่เรียกผมมานั่งคุยสองคน”“แม่อาจคิดถึงลูกก็ได้”คณินมองหน้าแม่ หญิงสูงวัยถอนหายใจ“ทำหน้าเหมือนไม่เคยได้รับความรักจากแม่”“ได้รับครับ แต่ปกติไม่มาในรูปแบบเรียกมาคุยหลังเห็นข่าว”“ฉลาดเกินไปก็ลำบาก”“สรุปถามมาเถอะครับ”แม่เงียบไ
เพลงพิณจ้องชื่อคณินบนหน้าจออยู่เกือบสิบวินาที ก่อนกดโทรออกเขารับเร็วเหมือนเดิม“ครับ”แค่เสียงเดียว เธอก็เริ่มรู้สึกว่าไม่ควรโทรมาแล้ว“ตื่นหรือยังคะ”ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง“ตื่นแล้วครับ”“ดีค่ะ”“มีอะไรหรือเปล่า”“ไม่มี”“แล้วโทรมา?”คำถามเดิมอีกแล้วเพลงพิณมองต้นเพลงที่กำลังพยายามใส่ถุงเท้ากลับด้านอยู่ตรงโซฟา ส่วนเพลงขวัญยืนถือรองเท้าคนละข้างแล้วประกาศว่าจะใส่เอง“ก็...โทรเฉย ๆ ไม่ได้หรือไง”เงียบอีก“คณิน”“ครับ”“ถ้าจะยิ้มก็ยิ้มให้เสร็จ”เสียงหัวเราะดังมาจากปลายสายทันที“คุณเห็นด้วยเหรอ”“ไม่เห็น แต่เดาได้”“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”“ก็เพราะไม่พูดนี่แหละ”เมื่อคืนหลังจูบกัน เธอยังรู้สึกปกติดี พอตื่นมาเช้านี้ เรื่องที่เคยทำได้เฉย ๆ กลับแปลกไปหมด แค่จะโทรหา ยังต้องยืนคิดอยู่ครึ่งนาทีว่ามีเหตุผลพอหรือยังทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอโทรหาเขาตอนมีเรื่องงานได้โดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด“แม่ครับ ถุงเท้าต้นเป็นอะไร”เพลงพิณหันไป“กลับด้านค่ะลูก”“มันไม่เข้า”“ก็กลับก่อนสิครับ”“แม่ทำให้หน่อย”เธอวางโทรศัพท์แนบไหล่แล้วเดินไปช่วยคณินถามจากปลายสาย “ตอนนี้วุ่น?”“ปกติค่ะ”“ได้ยินแล้วครับ”เพลงขวัญวิ่งเ
คณิน: เย็นนี้กินข้าวกันไหมครับเพลงพิณอ่านแล้วตอบระหว่างเซ็นเอกสารเพลง: ไม่ว่างค่ะไม่ถึงครึ่งนาทีคณิน: พรุ่งนี้?เพลง: ไลฟ์คณิน: วันศุกร์เพลง: ประชุมถึงค่ำคราวนี้อีกฝ่ายหายไปพักหนึ่ง ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้นคณิน: สรุปมีแฟนแล้วผมได้สิทธิ์อะไรเพิ่มขึ้นบ้างครับมือเพลงพิณหยุดเธออ่านคำว่า แฟน ซ้ำอีกรอบ หลังจากจูบกันหน้าลิฟต์เมื่อวาน ไม่มีใครพูดตรง ๆ ว่าความสัมพันธ์เปลี่ยนเป็นอะไร คณินเห็นทีจะจัดการสถานะเองเรียบร้อยแล้วเพลง: ใครบอกว่าเป็นแฟนคำว่า กำลังพิมพ์... ขึ้นแทบจะทันทีคณิน: ผมครับเพลงพิณหลุดหัวเราะกลางโต๊ะทำงานเพลง: สรุปเองด้วย?คณิน: ถ้าไม่ใช่ ผมแก้ข้อมูลได้ครับเธอมองข้อความอยู่ครู่หนึ่งเพลง: ไม่ต้องแก้ค่ะคราวนี้เงียบไปเกือบนาที เพลงพิณนึกภาพสีหน้าคนอ่านออกจนเริ่มหมั่นไส้คณิน: ครับแค่คำเดียว แต่ดูได้ใจเหลือเกินเธอรีบพิมพ์ต่อเพลง: แต่คืนนี้ไม่ว่างไปกินข้าวจริง ๆคณิน: รับทราบครับเพลงพิณเหลือบมองกองงานข้างตัว ก่อนเปลี่ยนใจเพลง: ถ้าอยากเจอ มานั่งทำงานด้วยกันไหมคะอีกฝ่ายโทรมาทันที“นี่คือเดต?”“ไม่ค่ะ”“งั้นอะไร”“ทำงาน”“เราเพิ่งเป็นแฟนกันวันนี้นะครับ”“แล้ว?”“
“อยู่บริษัทไหมคะ”คณินเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบ“อยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่า”เพลงพิณมองประตูกระจกตรงหน้า“ลงมาหน่อยค่ะ”“ลงไปไหน”“ข้างล่าง”“คุณอยู่ข้างล่าง?”“ค่ะ”คราวนี้เขาเงียบนานกว่าเดิม“เพลง”“คะ”“เกิดอะไรขึ้น”เพลงพิณหลับตา รู้เลยว่าต้องเป็นแบบนี้“ไม่มีอะไรค่ะ”“ลูกโอเค?”“โอเค”“เรื่องบริษัท?”“ก็โอเค”“เจ้าหนี้?”“ไม่มีใครทวงค่ะ”“แล้ว”“คณิน ถ้าถามอีกข้อ เพลงกลับนะ”ปลายสายเงียบทันที“รอครับ”ไม่ถึงห้านาที เขาก็เดินออกมาจากลิฟต์ ยังอยู่ในชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นเล็กน้อย เนกไทหายไปแล้ว เห็นเธอยืนอยู่ตรงโซฟารับแขกก็ชะลอฝีเท้าเพลงพิณมองหน้าเขาแล้วนึกอยากกลับจริง ๆ ขึ้นมา เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เธอออกเสร็จงานเร็วกว่าปกติไม่มีใครโทรตาม ไม่มีโรงงานเร่งเงิน ไม่มีลูกค้าด่า ไม่มีเอกสารประหลาดโผล่มาให้ตามต่อเธอควรพักแต่ขับรถออกมาเพื่อหากาแฟกิน ครึ่งทางก็นึกถึงคณินจากนั้นก็เปลี่ยนทางง่ายแค่นั้นตอนทำไม่คิดอะไร พอมายืนรออยู่ในบริษัทเขากลับเริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรแปลก ๆคณินเดินมาหยุดตรงหน้า“สรุปมีอะไรครับ”“คุณนี่นะ”“อะไรครับ”“เพลงบอกว่าไม่มี”“แล้วคุณมาที่นี่?”เธออ้าปากจ
“ถ้าผมยอมตามนี้ งวดแรกห้ามเลื่อนอีกนะครับ”เพลงพิณมองตารางตรงหน้าแล้วเงยขึ้น“ค่ะ”ชายฝั่งตรงข้ามยังไม่เซ็น“ผมพูดตรง ๆ นะ คุณเพลง รอบก่อนผมไม่คิดว่าจะคุยกันมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ”“เพลงก็พอเดาได้ค่ะ”“ตอนนั้นตัวเลขบริษัทคุณดูไม่ดีเลย”“ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ดีค่ะ”คำตอบทำให้เขาหัวเราะสั้น ๆ เพลงพิณไม่พยายามทำให้สถานการณ์ดูสวยกว่าความจริง เธอเอาตัวเลขที่ตัดสินใจแล้วมาวางทั้งหมด ทั้งสินค้าที่หยุดผลิต ช่องทางที่ยอมปิด และรายรับที่ประเมินจากยอดจริง ไม่ใช่ยอดที่หวังว่าจะขายได้ครั้งก่อนเขามาถึงบริษัทเพื่อทวงเงิน ครั้งนี้เธอเป็นคนนัดเขามาคุยเอง“ผมขอดูตรงนี้อีกที”เขาชี้ลงบนกระดาษ“ถ้ายอดขายต่ำกว่าที่คุณประมาณไว้ล่ะ”“เพลงลดค่าใช้จ่ายเผื่อไว้แล้วค่ะ”“ยังไม่ตอบโจทย์ ถ้าต่ำกว่านี้อีก”เพลงพิณนิ่งคิด“ถ้าต่ำกว่าจุดที่บริษัทรับได้ เพลงจะตัดอีกค่ะ”“เหลืออะไรให้ตัดอีก”“มีค่ะ”เธอตอบโดยไม่ลังเล ถึงจะรู้ดีว่าของบางอย่างที่เหลืออยู่เธอไม่อยากแตะที่สุดก็ตาม“แต่เพลงจะไม่ขอเพิ่มหนี้เพื่อรักษายอดขาย”อีกฝ่ายมองเธออยู่พักหนึ่ง“คุณเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนนะ”เพลงพิณยิ้มบาง ๆ “ครั้งก่อนเพลงยังพยายามเก็บทุกอย่างไ







