Ep. 6 ทนหน่อยทูนหัว

“แน่ใจนะ” ลลิลถาม

“แน่ใจ” เขาวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ “โอมมีเดตไนต์ฉุกเฉิน กำหนดเอง ณ ตอนนี้”

“ใครอนุมัติ” คนตัวเล็กแกล้งขมวดคิ้ว

“บอสใหญ่ของโอม” หนุ่มหน้าคมเอียงหน้าเข้ามาใกล้ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองสบอย่างตั้งใจ “คนที่นั่งตรงหน้า”

หัวใจฉันเต้นระรัวอย่างห้ามไม่อยู่ กระแอมเบา ๆ “เอาบราวนี่ไปเพิ่มอีกชิ้น แล้วไปเปิดหนัง…ห้ามแอบหยิบมือถือ”

“รับคำสั่งครับ” เขายืนขึ้นทำท่าตะเบ๊ะตลก ๆ จนฉันหลุดหัวเราะ

หนังเริ่มฉายบนหน้าจอสมาร์ตทีวีขนาดหกสิบห้านิ้ว  ลลิลนั่งพิงหมอน ส่วนโอมนอนเอนหัวบนตักนุ่มของฉัน พลางห่มผ้าห่มไว้หลวม ๆ ความเงียบที่ครั้งหนึ่งเคยอึดอัด กลับอบอุ่นอย่างประหลาด

ระหว่างที่ภาพยนตร์กำลังดำเนินไป โทรศัพท์ของหนุ่มบนตักสั่น เขายกขึ้นดูแล้วกดปิดเงียบ ส่งยิ้มแหย ๆ ให้เจ้าของตักนิ่มโดยไม่พูดอะไร

ลลิลไม่ได้เอ่ยคำใด เพียงลูบโอมเขาเบา ๆ หนึ่งที ท่าทีที่ทำเองยังแอบตกใจว่าไปเอาความอ่อนโยนแบบนี้มาจากไหน

“โอมจะติดเกมให้น้อยลง” เขาพูดไม่ดังไม่เบา “แต่จะ

ติดลลิลให้มากขึ้น”

ฉันคว้าหมอนทุบไหล่เจ้าของประโยคเมื่อครู่เบา ๆ “ปากดี”

“แต่ใจจริง” เขาทวนเป็นรอบที่สามของคืน

ฉันส่ายหน้า “โอเค…ให้ผ่านหนึ่งคืน ถ้ายังทำได้แบบนี้ต่อไป ฉันจะพิจารณาลดโทษ”

“โทษอะไร”

“โทษคนผิดสัญญา” ฉันยักไหล่ยียวน “แต่ถ้าทำได้ดี อาจมีรางวัล”

หนุ่มหล่อตรงหน้าตื่นเต้นก่อนเงยหน้าขึ้นทันที “รางวัลอะไร”

“ยังไม่บอก” ลลิลทำปากจุ๊บใส่อากาศแบบกวน ๆ ก่อนหัวเราะคิกคักเป็นการเย้าแหย่

คนตัวโตเริ่มหน้ามุ่ยทำท่าจะงอแง แต่สุดท้ายก็ยอมเอนหัวกลับที่เดิม “งั้นโอมจะเก็บแต้มอีกเยอะ ๆ”

“นั่นล่ะ เกมที่ลลิลยอมให้เล่น คือเกมเก็บแต้มความรัก” ฉันเอ่ยช้า ๆ เหมือนกลัวคำพูดจะหายไปกับลม

คนบนตักไม่ตอบ ทำเพียงปรายยิ้ม ยิ้มแบบที่ฉันแพ้เสมอ แต่คราวนี้มันไม่ใช่ยิ้มเพื่อกวนให้หน้าแดง มันเป็นยิ้มที่รับปาก ยิ้มของคำสัญญา

ก่อนหนังจะเข้าช่วงสุดท้าย ลลิลผล็อยหลับโดยไม่รู้ตัว รู้สึกเพียงแค่อ้อมแขนอุ่น ๆ ยกฉันขึ้นเบา ๆ “โอ๊ย หนัก” เจ้าของแขนแกร่งแกล้งบ่น

“ใครหนัก” หญิงสาวในอ้อมแขนตอบงัวเงีย

“หัวใจโอมแหละ หนักไปด้วยความผิด” ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ตอนวางฉันลงบนเตียงนุ่ม “เดี๋ยวพรุ่งนี้โอมทำสปาเกตตีชดใช้”

“อย่าลืม…ตั้งคาเลนดาร์” คนตัวเล็กพูดตาปรือ

“ตั้งแล้ว” เขาชูโทรศัพท์ให้ดู พร้อมบล็อกสีชมพูชื่อ Date with ลลิล ห้ามเกม ห้ามแป๊บเดียว อยู่ทุกศุกร์ที่สองของเดือน

“ดี” ฉันยกยิ้มบาง ๆ ก่อนหลับตาลง “คืนนี้…ผ่าน”

คนตัวโตก้มลงจูบหน้าผากฉันเบา ๆ แล้วกระซิบ“ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วยกัน”

ไฟห้องดับลง คอนโดมิเนียมกลับสู่ความเงียบ สักพักเขาหยิบโทรศัพท์เปิดดิสคอร์ดขึ้นมา ไม่ใช่เพราะจะเล่น แต่เพื่อพิมพ์ไปหาเพื่อน

โอม: โอมไม่ลงแรงก์วันศุกร์ที่สองนะ เดตไนต์

หมอไอซ์: โอ๊ยยย ไอ้โอมมันมีเมียว่ะะะะะะะะ

โอม: ไม่ใช่เมีย ยัง อย่าเพิ่งล้อ เดี๋ยวเขาหนี

หมอไอซ์: ฮ่า ๆ ๆ ๆ

คนตัวโตปรายยิ้ม ก่อนวางโทรศัพท์ ปิดเสียงทุกแอปฯแล้วขยับไปนอนข้างลลิล เอื้อมมือไปจับปลายผ้าห่มคลุมให้จนถึงอก

หัวใจเงียบสงบ ไม่ใช่เพราะชนะเกม แต่เพราะรู้วิธีชนะใจคนสำคัญ

และในความมืดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของลลิลสว่างวาบหนึ่งครั้ง ชื่อที่โผล่ขึ้นมาคือ รัน แต่ข่าวดีสำหรับคืนนี้คือ…เธอไม่เห็น

เกมอาจยังมีต่อในวันหน้า

แต่ศุกร์นี้ เขายอมแพ้ให้เธอ

กลิ่นกระเทียมผัดเนยลอยมาแตะปลายจมูกก่อนสติจะตื่นเต็มร้อย ลลิลขยับตัวในผ้าห่ม ลืมตาช้า ๆ แล้วหันไปด้านซ้าย เตียงว่างเปล่า แต่หมอนข้างอุ่นอยู่เหมือนเพิ่งมีใครลุกจากเตียงไม่นาน

เสียงกระทะกระทบเตา ฉึ่บ ฉ่า ตามด้วยเสียงฮัมเบา ๆ ทำนองเพลงเก่าที่เธอไม่คุ้น

เธอยกมือกดขมับตัวเองเบา ๆ ความง่วงยังครึ่ง ๆ กลาง ๆ ก่อนตัดสินใจลุกออกจากเตียง ลากสลิปเปอร์ไปหยุดตรงกรอบประตูครัว

ภาพที่เห็นทำให้เธอเผลอยิ้ม ชายตัวโตในเสื้อยืดสีเทาและกางเกงวอร์มสีดำ โอมเผ้ารุงรังเพราะเพิ่งตื่น จับตะหลิวด้วยมือหนึ่ง อีกมือถือโทรศัพท์ที่เปิดคลิปสอนทำอาหารไว้ สปาเกตตีผัดกระเทียมพริกแห้ง

บนเคาน์เตอร์มีจดหมายโน้ตเขียนด้วยลายมือเกือบอ่านไม่ออกว่า “ภารกิจชดใช้: มื้อเช้าเสิร์ฟถึงเตียง x 1/2”

ลลิลแอบหัวเราะในลำคอ “ใครบอกให้มานอนตักเมื่อคืน สงสัยขยับไม่ได้เลยสินะ”

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอครับทูนหัว” โอมหันมาเจอพอดี ริมฝีปากยกยิ้มมุมหนึ่งตามสไตล์ “หิวไหม เดี๋ยวอีกห้านาทีเสร็จ”

เธอเท้ากรอบประตู “อย่าเรียกแบบนั้นสิ”

“แบบไหนล่ะ ‘ทูนหัว’ น่ะเหรอ” เขาทำเป็นคิด “งั้น…ที่รัก?”

“ยิ่งหนัก!” เธอทำตาเขียว แต่แก้มกลับอุ่นขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

“โอเค งั้นเรียกชื่อก็ได้ ลลิล” เสียงทุ้มลดลงครึ่งคีย์ “ทนหน่อยทูนหัว อีกแป๊บเดียวจริง ๆ คราวนี้หมายถึงห้านาทีที่นับได้” เขาชี้ไปที่มือถือที่กำลังตั้งเวลา 04:32 น.

คำว่า ทนหน่อยทูนหัว หลุดจากปากเขาง่าย ๆ แบบกวน ๆ นั่นแหละ แต่แปลก... มันไม่ได้ทำให้เธอหงุดหงิดเหมือนคำว่า แป๊บเดียว เมื่อคืน ตรงกันข้าม หัวใจกลับเต้นวูบวาบแบบโง่ ๆ

“ทำไมชอบเรียกฉันว่าทูนหัว” เธอถามทั้ง ๆ ที่ตั้งใจจะเฉไฉเรื่องอื่น

“เพราะเธอคือบอสใหญ่?” เขาทำหน้าเฉย ๆ ก่อนยักคิ้ว “และก็เพราะมันทำให้เธอหน้าแดงทุกครั้ง”

“กวนตีน” เธอพึมพำ แต่ก็เดินไปช่วยหยิบจานวางบนโต๊ะอยู่ดี “มีน้ำส้มไหม”

โอมยื่นแก้วน้ำส้มให้ทันที “พร้อมบริการครับลูกค้าวีไอพี”

เขาวางจานสปาเกตตีลง เส้นเงางามคลุกน้ำมันมะกอก กระเทียมสับและพริกแห้งหอมฉุย โรยพาสลีย์ซอยหยาบ ๆ พอเป็นพิธี “ชิมก่อน ถ้าไม่ผ่าน…โอมจะยอมล้างจานหนึ่งสัปดาห์โดยไม่ต่อรอง”

ร่างเล็กหมุนส้อมตวัดเส้นขึ้นช้า ๆ ชิมคำแรก เค็มนิด ๆหอมมัน พริกเตะปลายลิ้นกำลังดี “อร่อยกว่าที่คิดแฮะ”

“เหมือนแฟนโอมไง” เขายิ้มตาเป็นสระอิ “ตอนแรกคิดว่าดุอย่างเดียว สุดท้ายหวานฉิบหาย”

“โอม!” เธอทำเสียงสูง เผลอหัวเราะก่อนจะรีบทำหน้าเรียบ “ก็ได้ ให้ผ่านหนึ่งภารกิจ”

เขาชูมือดีดนิ้วเบา ๆ เหมือนปลดล็อกสกิน “ติ๊ง! โอมเวอร์ชันติดเมียอัปเดตแล้วครับ”

“ไม่ต้องประกาศอัปเดตเลยย่ะ” เธอส่ายหัว “แล้ววันนี้กะยังไง ทำงานกี่โมง”

“เช้าครับ” เขาตอบ “แต่ขอไปส่งเธอก่อนได้ไหม เดี๋ยวขึ้นรถไฟฟ้าไปด้วยกัน”

ลลิลเลิกคิ้ว “วันนี้นายไม่ง่วงหรือไง เมื่อคืนไม่นอนดึกเหรอ”

“นอนดึก แต่ตื่นเพื่อทำอาหารให้คนโกรธเมื่อวาน” เขายักไหล่ “ทนหน่อยทูนหัว โอมอาจจะง่วงบ้าง แต่ใจกระตุกทุกทีที่เห็นเมียยิ้ม”

คำว่า ทนหน่อยทูนหัว ถูกวางแฝงในประโยคอีกครั้ง มันทั้งกวน ทั้งอ้อน ทั้งจริงใจแบบแปลก ๆ จนลลิลเลือกจะทำเป็นไม่ยิน ทั้งที่เสียงนั้นดังก้องอยู่ในหัว