Ep. 7 ทนหน่อยทูนหัว (2)

รุ่งเช้า

บรรยากาศบนรถไฟฟ้าในตอนเช้าแน่นขนัดด้วยผู้คนตามปกติ กลิ่นกาแฟ กระดาษเอกสาร น้ำหอมจากหลากหลายแรนด์ปะปนกัน โอมยืนกันหลังให้แฟนสาว มือหนาค่อย ๆ แบจับราวเหนือศีรษะ ขณะที่มืออีกข้างจับสายสะพายกระเป๋าเธอไว้ไม่ให้แกว่งกระแทกคนอื่น

“ไม่ต้องจับก็ได้ เดี๋ยวตกสถานีแล้วลากไม่ทัน” เธอหัวเราะคิก

“โอมไม่ได้จับกระเป๋า โอมจับเจ้าของกระเป๋าต่างหาก” เขาเอนตัวลงมากระซิบข้างใบหู แค่พอให้ได้ยินกันสองคน “ทนหน่อยทูนหัว รถมันเบียด”

เธอปรายตาขึ้นมองค้อน แต่เผลอกัดริมฝีปากกลั้นยิ้ม

สัญญาณรถไฟดัง ปิ๊ง ก่อนประตูจะเลื่อนเปิดที่สถานีชานชาลาใกล้บริษัทเธอ เขายื่นมือมารับเหมือนเดิม “ลงก่อน เดี๋ยวคนชน”

“ขอบคุณ” เธอพูดสั้น ๆ เดินออกมายืนริมทาง เช็กรองเท้าก่อนเงยขึ้น ใบหน้าของโอมอยู่ตรงหน้าใกล้เกินกว่าจะตั้งตัวได้ เขายิ้มบาง ๆ

“เย็นนี้ให้ไปรับไหม”

“ไม่ต้อง” เธอส่ายหัว “วันนี้มีประชุมกับทีมต่อ ไปละ”

“โอเค” เขาพยักหน้าไม่เซ้าซี้ “ถ้าเหนื่อยมากบอกนะ เดี๋ยวส่งของหวานไปปลอบใจ ทนหน่อยทูนหัว”

“พอ! หยุดเรียกคำนี้!” เธอแสร้งดุ แต่รอยยิ้มยังค้างอยู่ตรงมุมปาก

เขายกมือทำท่ารูดซิปปาก “ครับ ๆ ตั้งใจทำงานนะครับคนเก่ง”

เธอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว โทรศัพท์ก็สั่น ติ๊ง

OHM PT : ภาพสติกเกอร์แมวนอนเหยียดยาวบนพุงคน พร้อมข้อความ: “วันนี้ไม่แป๊บ แต่ทำตามสัญญานะ”

OHM PT : เดตไนต์ศุกร์ที่สอง ตั้งล็อกแล้ว บาย

ลลิลหลุดยิ้มกว้างกว่าที่ตั้งใจ ก่อนจะรีบกดล็อกจอเมื่อเดินผ่านแผนกต้อนรับ

…

ที่ทำงานช่วงเช้าเงียบผิดปกติจนถึงเก้าโมงครึ่ง ก่อนเสียงส้นสูงของ “พลอยใส” จะดัง ตึก ตึก ตึก มาตามทางเดิน เธอวางกระเป๋าแบรนด์ลงบนโต๊ะตรงข้ามลลิล แล้วก้มกระซิบด้วยน้ำเสียงมีประกายคึกคัก

“เมื่อวานเห็นสตอรี่ใครไม่รู้ลงว่า โปรเพลเยอร์ตำนานกู้แชมป์ นี่แฟนแกปะ”

ลลิลกะพริบตาปริบ ๆ “โอมไม่ได้เป็นโปร เขาแค่…ทีมสมัครเล่น”

“โอ๊ย สมัครเล่นแต่เล่นเก่งก็โปรในใจเมียปะ” พลอยใสยิ้มร้าย ๆ “ระวังนะ คนติดเกม วันดีคืนดีเขาเลือกเกมมากกว่าเมียก็มี”

“อืม” ลลิลตอบสั้น “แล้วอะไรดี ๆ ไม่มีจะพูดเหรอ”

“ก็บอกให้ระวังไง เพื่อนเป็นห่วง” พลอยใสเบิกตาใสซื่อเกินเหตุ ก่อนจะดึงเก้าอี้เข้ามานั่งใกล้ “ว่าแต่…แฟนเก่าที่ทำงานสำนักพิมพ์นั่น รันใช่ไหม ติดต่อแกอีกหรือยัง”

คำว่า รัน ทำให้หัวใจลลิลสะดุดกึกไปชั่วครู่ เธอวางปากกา “ทำไมต้องถาม”

“ก็เห็นเขามาประชุมชั้นล่างเมื่อวาน แอบหล่อขึ้นนะ ออร่าลลิลชายเงินหนา มากเวอร์” พลอยใสยักคิ้ว “คนแบบนั้นคงไม่ให้รอหรอก ถ้าเขาบอกเจ็ดโมง ก็คือเจ็ดโมง”

ประโยคสุดท้ายเหมือนมีมีดบางเฉียบเฉือนผ่านรอยบอบช้ำเมื่อคืน ลลิลสูดลมหายใจ “พลอย ถ้าเธอไม่มีเรื่องงาน ฉันขอทำสรุปประชุมก่อนนะ”

พลอยใสเชิดนิด ๆ “ก็ได้ค่า อย่าลืมเล่าเรื่องแฟนติดเกมให้ฟังล่ะ สนุกดี” แล้วเธอก็ลุกไปทิ้งกลิ่นน้ำหอมติดหวานไว้ข้างหลัง

ลลิลหลับตาสงบสติครู่หนึ่ง พยายามกำหนดลมหายใจเข้าออกให้คงที่ เธอไม่ยอมให้เช้าอันดีพังลงเพียงเพราะคำแหย่เล่นของใคร

ทนหน่อยทูนหัว เสียงของโอมดังก้องขึ้นมาเองอย่างประหลาด จู่ ๆ ก็กลายเป็นประโยคที่ช่วยเยียวยา

ช่วงบ่ายเธอประชุมติด ๆ กันสองรอบ ทั้งเรื่องแคมเปญและงบประจำไตรมาส จนถึงเวลาพักเบรกก็พบว่ามีถุงกระดาษวางอยู่บนโต๊ะเธอ พร้อมโน้ตเล็ก ๆ ลายมือขยุกขยิกคุ้นตา

“ภารกิจชดใช้ภาคสอง: ไข่คัสตาร์ดนมสด จากยูทูบเชฟที่โอมเชื่อใจ ถ้าไม่อร่อย บทลงโทษคราวนี้เป็นหนึ่งสัปดาห์ครึ่ง ป.ล. ทนหน่อยทูนหัว แฟนเธอกำลังหัดเป็นคนดี (แต่อาจจะยังปากหมาอยู่)”

ใบหน้าของคนที่กำลังอ่านโน้ตเห่อร้อนขึ้นทันที แอบเหลือบมองรอบ ๆ ว่ามีใครเห็นไหม ก่อนค่อย ๆ เปิดฝากล่อง ไข่คัสตาร์ดเนียนสวยสองถ้วย ราดคาราเมลสีอำพัน เธอตักคำเล็ก ๆ ลองชิม มันละลายบนลิ้น “หวานกำลังดี…”

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น

OHM PT : อร่อยไหม

Lalil_O : อร่อย

OHM PT : โอเค งั้นโทษเลื่อนไปไว้ใช้ทีหลัง

Lalil_O : แปลว่ายังคิดจะทำผิดอีกสินะ

OHM PT : ไม่ครับบอสใหญ่ โอมจะพยายามไม่ผิด

OHM PT : ถ้าเหนื่อย กินหวานแล้วหายไหม

Lalil_O : หายไปนิด

OHM PT : ทนหน่อยทูนหัว เดี๋ยวเลิกงานไปรับ อ้าว เมื่อเช้าลลิลบอกว่าไม่ต้องนี่หว่า

OHM PT : งั้นส่งมุกขำ ๆ แทน: แมวติดเกม เรียกว่าอะไร

Lalil_O : …อะไร

OHM PT : แคตแรงก์

Lalil_O : เลิกคุย!

ลลิลอมยิ้มจนแก้มเกือบแตก แล้ววางมือถือลงพยายามตั้งใจทำงานต่อ แต่ไม่นานนักหน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง จากชื่อที่เธอยังไม่ทันลบออกจากชีวิต

รัน: เย็นนี้ว่างไหม เจอกันครึ่งชั่วโมงได้หรือเปล่า เรื่องงานน่ะ อยากชวนเขียนรวมเรื่องสั้นเล่มพิเศษ

ลลิลชะงักนิ่ง เธอไม่อยากหลบ ไม่อยากหนี เรื่องงานก็คืองาน แต่เธอก็รู้ว่าควรบอกคนที่คบอยู่ให้เข้าใจ มากกว่าจะปล่อยให้มันกลายเป็นอะไรที่คลุมเครือ

ก่อนจะพิมพ์ตอบห้วน ๆ

Lalil_O : ว่าง 18:30 ที่คาเฟหน้าบริษัท

นิ้วเรียวประทับวางอยู่เหนือคีย์บอร์ดอีกครั้งด้วยท่าทีลังเลไม่น้อย แล้วเปลี่ยนหน้าจอไปหาอีกคนทันที

Lalil_O : เย็นนี้ไปเจอรุ่นพี่ที่สำนักพิมพ์หน่อยนะ เรื่องงานน่ะ

OHM PT : รัน?

Lalil_O : ใช่

OHM PT : โอเค ไปเถอะ โอมเชื่อใจลลิล

OHM PT : แต่…ทูนหัวจะให้โอมไปส่งได้ไหม โอมจะไม่กวน ไม่นั่งด้วย ถ้าลลิลไม่อยาก เดี๋ยวโอมรอข้างนอก

ความจริงใจที่ปราศจากน้ำเสียงหึงหวงฟังง่ายกว่าที่คิด ลลิลมองจออยู่สักพักแล้วตอบกลับ

Lalil_O : ไม่ต้องมาส่งก็ได้ ลลิลไปเอง

OHM PT : รับทราบ ถ้าเสร็จแล้วไลน์มานะ โอมใส่รองเท้ารออยู่บ้านเฉย ๆ

Lalil_O : ทำไมนายต้องรอ

OHM PT : เพราะอยากเป็นคนแรกที่ได้เห็นว่าลลิลยิ้มไหม

เธอเม้มปาก รู้สึกเหมือนโดนลูบหัวใจเบา ๆ

คาเฟหน้าบริษัท

บรรยากาศภายในร้านช่วงหัวค่ำค่อนข้างเงียบ ครืด ครืดเสียงเครื่องบดกาแฟดังเป็นจังหวะ รันนั่งรออยู่แล้ว เขาเลือกโต๊ะมุมข้างในสุด เขารูปร่างสูงโปร่งสวมเสื้อเชิ้ตขาวสะอาด ดวงตาเรียบนิ่ง แบบที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นพื้นที่ของความสบายใจสำหรับเธอ

“ลลิล” เขาลุกขึ้นยืน ยิ้มบาง “ขอบคุณที่มานะ นั่งก่อนสิ”

“ค่ะ” ร่างเล็กนั่งลงตรงข้าม พลางวางกระเป๋า “เรื่องงาน สรุปเลยได้ไหมคะ ลลิลมีเวลาไม่มาก”

รันชะงักไปครู่หนึ่ง แต่พยักหน้าเข้าเรื่องอย่างคนอ่านเกมเก่ง “สำนักพิมพ์อยากทำโพรเจกต์รวมเรื่องสั้นนักเขียนรุ่นใหม่ พอคิดถึงสายเขียนแนวอบอุ่นติดดรามานิด ๆ ก็เลย…นึกถึงเธอ”

คำชมไม่ได้ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงเหมือนเมื่อก่อน แค่รู้สึกขอบคุณ “ขอบคุณนะคะ”

เขายื่นแฟลชไดร์ฟอันเล็กให้ “รายละเอียดทั้งหมดอยู่ในโฟลเดอร์นะ ถ้าสนใจ เรามีนัดบรีฟสัปดาห์หน้า”

“ลลิลอ่านแล้วจะตอบอีกทีนะคะ” เธอหยิบแฟลชไดร์ฟมาเก็บลงกระเป๋า ก่อนค้อมศีรษะเล็กน้อย “ขอบคุณที่ไว้ใจในงานของลลิลนะคะ”

รันมองใบหน้าสวยหวานสองสามวินาที สุดท้ายก็หลุดคำถามที่เหมือนเก็บมาเนิ่นนาน “เขาดีกับลลิลไหม”

ลลิลเงยหน้า ไม่หลบ “ดีในแบบของเขา”

“เขาติดเกม” น้ำเสียงรันไม่ได้ประชด แค่บอกข้อเท็จจริง “โอมยังจำได้ว่าลลิลไม่ชอบการรอคอย”

“ลลิลก็ยังไม่ชอบ” เธอยอมรับ “แต่เรากำลังเรียนรู้กันอยู่”

รันยิ้มจาง ๆ คล้ายกำลังฝืนรับฟัง “ถ้าวันไหนเขาทำให้ลลิลเสียใจ-”

“ลลิลเสียใจเอง ก็หายเองได้ค่ะ” เธอตัดบทนุ่มนวล “รัน…เราโตขึ้นแล้วเนอะ เรารู้ว่ารักอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีพื้นที่ให้คนสองคนยืนอยู่ด้วยกันอย่างพอดี”

เขานิ่งไป ก่อนพยักหน้า “ขอให้ลลิลมีความสุขนะ”

“ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มจริงใจ “และถ้าโพรเจกต์นี้เวิร์ก เราเป็นพาร์ตเนอร์งานที่ดีต่อกันได้”

เมื่อการคุยเรื่องงานจบเรียบร้อย เธอก็ลุกขึ้น “ลลิลขอตัวก่อนนะคะ”

“ให้ไปส่งไหม” เขาถามตามมารยาท

“ไม่เป็นไรค่ะ มีคนรออยู่ที่บ้าน” เธอตอบโดยไม่เขินที่จะบอก