ผลการตัดสิน(2)

นภัสเดินฮัมเพลงเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดีจนธีธัชซึ่งเป็นสามีนั่งอยู่ในห้องรับแขกเอ่ยทักขึ้นมา

“ทำไมวันนี้คุณกลับค่ำจังเลยครับ” วางแทบเลตในมือลงบนโต๊ะ

“คุณยังนั่งอยู่ข้างล่างอยู่เหรอคะ ฉันนึกว่าขึ้นข้างบนไปแล้ว” ย่อตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม

เอื้อมไปหยิบแก้วเล็กเทกาน้ำชาลงก่อนจะยกขึ้นดื่ม เธอรู้สึกกระหายน้ำตั้งแต่อยู่บนรถแล้วแต่ไม่อยากแวะร้านสะดวกซื้อจึงอดทนจนมาถึงบ้าน

“ยังหรอกนั่งดูข่าวในแทบเลตแล้วก็รู้คุณนั่นแหละ ว่าแต่ไปไหนมาเหรอถึงได้กลับมาเอาป่านนี้” ถามย้ำอีกครั้ง

ปกติแล้วนภัสจะกลับบ้านตรงเวลาตลอดหากไปติดธุระที่จะต้องกลับบ้านดึกดื่นคนเป็นเมียจะโทรมาบอกก่อนหรือไม่ก็จะแจ้งให้รู้ล่วงหน้า

“เผอิญฉันเจอผู้หญิงคนหนึ่งน่ะค่ะ ก็เลยอยู่คุยกันยาว”

“ใครเหรอ ถึงทำให้คุณอยู่คุยด้วยได้นานขนาดนั้น แถมยังทำให้อารมณ์ดีจนเดินฮัมเพลงเข้ามาในบ้านได้อีกต่างหาก”

“เธอชื่อปีกุนค่ะ รู้สึกว่าจะเป็นผู้หญิงที่โตมาจากบ้านเติมรัก”

“บ้านเติมรักเหรอ?”พึมพำออกมาอีกครั้ง ใบหน้าถอดสีขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อนี้

“ทำไมเหรอคะ? คุณเคยได้ยินชื่อนี้เหรอ”

“เปล่าจ้ะ แล้วนี่ คุณกินอะไรมาหรือยัง” ยิ้มกลบเกลื่อนและเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

“ยังเลยค่ะ แล้วคุณล่ะคะ”

“ผมจะกินก่อนคุณได้ยังไง ก็ต้องรอทานพร้อมคุณสิ”

“ปากหวานจริงเชียว ไปค่ะ” โอบเอวคนเป็นสามีแล้วเดินไปห้องอาหารพร้อมกัน

นภัสแต่งงานกับธีธัชเพราะถูกพ่อกับแม่บังคับทั้งที่ตัวเองมีคนรักอยู่แล้วและตั้งท้องลูกด้วยกัน แต่ความโชคร้ายก็เกิดกับคนรักเก่าป่วยเป็นโรคร้ายและตายไปเสียก่อน

นภัสถูกพ่อกับแม่ใส่ตะกร้าล้างน้ำเพื่อให้แต่งงานกับธีธัชซึ่งมีฐานะค่อนข้างดีแต่หารู้ไม่ว่ามันเป็นแค่เปลือกนอกเท่านั้น แต่งงานกันมาได้ไม่นานลูกสาวของเธอกับคนรักเก่าก็มาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ครั้งนั้นนภัสแทบขาดใจ ร่างกายสูบผอมได้แต่กอดรูปถ่ายและร้องไห้หลับไปทุกคืนและซ้ำร้ายยิ่งกว่านั้นเมื่อพ่อกับแม่ก็มาเกิดอุบัติเหตุตายพร้อมกันทั้งสองคน

ยามนั้นทุกอย่างถาโถมเข้ามาจนเธอแทบเป็นบ้าแต่ก็ได้สามีคนปัจจุบันที่อยู่เคียงข้างกันและคอยปลอบโยนเธอ ความใกล้ชิดและเขาได้พิสูจน์ว่ารักเธอจริงไม่ได้หวังเงินทอง นภัสจึงเปิดใจยอมรับเขามาเป็นสามี

ตวิศายกมือนวดสันจมูกหลังจากสรุปยอดขายของวันเสร็จและส่งเข้าระบบส่วนกลางเสร็จแล้ว หลายวันมานี้มีแต่เรื่องให้เครียดไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือว่าเรื่องของเพื่อนรักก็ตาม

หัวไหล่ตึงถูกบีบนวดจากมือหนัก ๆ เงยขึ้นมองจึงเห็นรอยยิ้มของปีกุนซึ่งกำลังลงน้ำหนักมือเพื่อนวดคลายเส้นให้เธออยู่

“เออ ๆ ตรงนั้นแหละ ขอหนัก ๆ เลย” ชี้บริเวณหัวไหล่ใกล้ต้นคอ

“เป็นไง สบายขึ้นไหม”

“สุด ๆ” ตวิศาบอกด้วยใบหน้าเคลิบเคลิ้มก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ามันยังอยู่ในเวลางานจึงรีบบอกให้เพื่อนหยุด

“เก็บทุกอย่างหมดแล้วใช่ไหม”

“อือ หมดแล้ว กุนให้พวกน้องมันไปเตรียมตัวกลับแล้วล่ะ เพราะเหลือเวลาอีกแค่สามนาทีก็เลิกงานแล้ว”

เหลือบมองนาฬิกาปลายเข็มสั้นอยู่ตรงเลขสิบส่วนเข็มยาวเคลื่อนไปอยู่ใกล้เคียงกับเลขสิบสอง

“วันนี้กุนไม่ได้ไปทำงานที่ร้านเหล้าใช่ไหม เห็นบอกเราเมื่อวานว่าหยุด”

“อืม ใช่”

“งั้นคืนนี้เราไปค้างกับแม่ครูกันนะ ไม่ได้ไปมาหลายเดือนแล้ว” พยักหน้ารับเห็นด้วย อีกทั้งตั้งแต่เกิดเรื่องเธอก็ไม่ได้เข้าไปหาแม่ครูเลย

...ไม่รู้ว่าป่านนี้เป็นยังไงบ้าง

บ้านเติมรักตั้งอยู่ย่านชานเมืองในซอยลึกพื้นที่แห่งนี้มีความกว้างประมาณสิบไร่เท่านั้น แบ่งแยกเป็นสี่ส่วนคือ หอนอน โรงครัว ห้องอาบน้ำแล้วก็แปลงผักสวนครัว

ทุกอย่างถูกแบ่งเป็นสัดส่วนชัดเจนเพื่อง่ายต่อการดูแลอาคารหอนอนถูกแบ่งเป็นชายหญิงเพื่อป้องกันปัญหาชู้สาว ส่วนแปลงผักก็ปลูกหลากหลายเพื่อเก็บไปประกอบอาหารเพื่อลดค่าใช้จ่าย

สองสาวเดินหอบหิ้วของกินเต็มสองไม้สองมือมาหยุดอยู่ประตูทางเข้าทั่วทั้งบริเวณมืดสนิท แทบไม่มีแสงสว่างเสียด้วยซ้ำ

“เพิ่งสี่ทุ่มกว่าเอง ทำไมบ้านเติมรักถึงปิดไฟหมดแล้วล่ะกุน”

“นั่นนะสิ ปกติกว่าจะปิดไฟหรือทำอะไรเสร็จก็เที่ยงคืนไม่ใช่เหรอ” ทั้งคู่หันมองหน้ากันแล้วยักไหล่ขึ้นเพราะไม่รู้ถึงสาเหตุที่ไฟฟ้าดับ

“แม่ครู แม่ครูคะ นอนหรือยัง” ตวิศาตะโกนเสียงดัง

“ตาล ตะโกนทำไมเผื่อ ๆ ถ้าน้องหลับกันอยู่ล่ะทำยังไง”

“ไม่น่าหลับ ดูนั่น” ชี้ไปยังหน้าต่างอาคาร “เงาแสงเทียนไสวขนาดนั้นคงหลับหรอก”

“ใช่ ไม่หลับ” สองสาวสะดุ้งโหยงเมื่อเสียงแหบของรำไพดังขึ้น

“แม่ครู!”

“เออ ข้าเอง แหกปากเสียงดังลั่นเลยนะ สอนไม่เคยจำเรื่องมารยาทหญิง แล้วแบบนี้เมื่อไรจะได้ผัว” ยกมือเขกหัวตวิศาไปหนึ่งที

“โอ้ย เจ็บนะแม่ครู”

“ไม่มีก็ไม่เห็นเป็นไร เกาะแม่ครูกินสบายกว่า”

“นี่แกเป็นคนหรือเห็บหมา”

“โอ้ ประโยคนี้แรงนะเนี่ยแต่ไม่เจ็บหรอก มีเจ็บกว่านี้ไหม” ทำหน้าล้อเลียน

“มีแต่ไม่ใช่คำพูดนะ แต่เป็นมะเงกข้า”

ไม่ได้แค่พูดแต่ยกมือขึ้นเหนือหัวตวิศา หญิงสาวไม่อยากกินมะเหงกบ่อยจึงวิ่งไปหลบอยู่หลังเพื่อน

ปีกุนหัวเราะออกมาเบา ๆ ในรอบหลายสัปดาห์เลยก็ว่าได้เมื่อเห็นคู่รักคู่มวยระหว่างแม่ครูกับตวิศาซึ่งมักจะเห็นอยู่บ่อยครั้งตั้งแต่เด็กจนโต

ของกินถูกนำมาแจกจ่ายให้กับเด็ก ๆ ท่ามกลางแสงเทียน บางคนทนความร้อนไม่ได้ก็ยกพัดขึ้นมาวีเพื่อคลายร้อน

“ว่าแต่วันนี้ไฟดับเหรอคะ” ปีกุนเอ่ยถาม

“เปล่าหรอก เดือนนี้แม่ค้างค่าไฟเขาน่ะ เจ้าหน้าที่เลยมายกหม้อแปลงไปแล้ว หากมีเงินไปจ่ายเขาถึงจะยกหม้อมาติดให้ใหม่”

“เอ้า ไหนแม่ครูเคยบอกว่ามีผู้ใจดีเขาจ่ายให้ทุกเดือนมาหลายสิบปีแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเดือนนี้เขาถึงยังไม่จ่ายให้” ตวิศาย่นคิ้ว

รำไพหลุบตาลงต่ำได้แต่เอ่ออ่าจนปีกุนต้องถามซ้ำขึ้นมาอีกครั้ง

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ แม่ครูบอกพวกเราได้นะ”

รำไพเริ่มลำบากใจแต่ก็เพื่อชีวิตของเด็กในปกครองอีกหลายชีวิตจึงเลือกที่จะบอกความจริงเพื่อหาทางออกร่วมกัน

“ทางนั้นเขาโทรมาบอกว่าจะไม่จ่ายให้แล้ว”

“อ้าว ทำไมล่ะคะ แล้วทำไมไม่บอกล่วงหน้าแล้วแบบนี้เราจะไปหาเงินตั้งหลายหมื่นมาจากไหนทัน ถ้ารอเงินช่วยจากรัฐบาลก็รู้ ๆ กันอยู่ขอยากกว่าขอทานตามสะพานลอยอีก” ตวิศาบ่นขึ้นมาเสียงดัง

“เขาได้บอกสาเหตุไหมคะว่าเป็นเพราะอะไร” ปีกุนถามเสียงเบา

รำไพพยักหน้าแต่ก็ไม่กล้าพูดว่าเป็นเพราะอะไร แต่พอโดนสองสาวจ้องหน้ากดดันเพื่อรอคำตอบจึงยอมบอก “เป็นเพราะปีกุน”

“เพราะหนูเหรอคะ?” เลิกคิ้วขึ้นสูง ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองแล้วปะติดปะต่อเรื่องราวได้

“คุณธามวัฒน์คือผู้ใจบุญคนนั้นใช่ไหมคะ” รำไพพยักหน้ารับ

ร่างอวบห่อไหล่คอตกลงทันที ตวิศาเองก็เพิ่งรู้เรื่องนี้เหมือนกันว่า

ผู้ใจดีที่อุปถัมภ์บ้านเติมรักมาตลอด แน่นอนว่าเขาต้องตัดขาดเพราะปัญหากับปีกุนอย่างแน่นอน

“เป็นเพราะกุนน้อง ๆ ถึงต้องมาลำบาก” ใบหน้าอวบอิ่มหันกลับไปมองกลุ่มเด็ก ๆ ที่กำลังนั่งกินขนม

“อย่าโทษตัวเองเลยนะกุน เรื่องนั้นแม่ว่ากุนเองก็ไม่ได้ผิดมันเป็นอุบัติเหตุ ส่วนคุณธามเองก็เป็นสิทธิ์ของเขาที่จะไม่ช่วยเหลือเรา มันไม่มีอะไรยั่งยืนหรอกนะ”

“แต่ว่า...”

“ไม่เอาไม่มีแต่ พรุ่งนี้เราค่อยหาทางออกร่วมกัน ไปนอนกันดีกว่ามันดึกมากแล้ว” แม่ครูรำไพรีบตัดบททันทีซึ่งตวิศาก็เห็นด้วย

ท่ามกลางความมืดมิดดวงตากลมของปีกุนยังข่มไม่ลงเพราะยังคิดว้าวุ่นอยู่กับเรื่องเมื่อครู เธอจะทำให้ทุกคนมาเดือดร้อนเรื่องตนเองไม่ได้ต้องไปคุยกับคุณธามให้รู้เรื่อง ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรเธอก็ยอมแม้ว่าเขาอยากได้ชีวิตเธอก็ตาม...