ทวงรัก เมียข้ามคืน

ทวงรัก เมียข้ามคืน

last updateLast Updated : 2025-08-15
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
60Chapters
5.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เขาเกลียดเธอที่เป็นต้นเหตุให้คนรักต้องตาย ส่วนเธอยอมเป็นเมียข้ามคืนเพื่อชดใช้บาปกรรมที่ไม่ได้ตั้งใจจนถักทอสายใยอีกหนึ่งชีวิตขึ้นมา

View More

Chapter 1

ไม่อาจเอื้อม(1)

Emilly descobriu que seu marido, Mateus, a estava traindo.

Ele a traía com uma estudante universitária.

Hoje era o aniversário de Mateus. Emilly havia preparado uma mesa repleta de pratos especiais logo pela manhã. Nesse momento, o celular de Mateus, esquecido em casa, começou a tocar. Ao verificar a tela, Emilly viu uma mensagem enviada pela estudante universitária.

[Me machuquei pegando o bolo. Está doendo.]

Abaixo, havia uma foto anexada.

A imagem não mostrava o rosto da garota, apenas suas pernas.

Ela usava meias brancas até os joelhos, sapatinhos pretos de bico arredondado e um vestido azul e branco de universitária, ligeiramente erguido, revelando um par de pernas longas e bem torneadas, de beleza inegável.

Seus joelhos claros estavam avermelhados pelo impacto. O frescor juvenil de seu corpo, combinado com as palavras manhosas, exalava uma tentação proibida.

Diziam que, quando os presidentes bem-sucedidos escolhiam amantes, essa era a "categoria" favorita deles.

Emilly segurou o celular com força, seus dedos empalidecendo de tanta tensão.

A estudante universitária enviou outra mensagem.

[Presidente Mateus, nos encontramos no Hotel Estrela do Mar. Hoje à noite, quero celebrar seu aniversário.]

Hoje era o aniversário de Mateus. E sua amante queria comemorar com ele.

Sem hesitar, Emilly pegou sua bolsa e foi direto para o Hotel Estrela do Mar.

Ela precisava ver com seus próprios olhos.

Precisava saber quem era essa estudante universitária!

...

Quando chegou ao Hotel Estrela do Mar, Emilly tentou entrar.

Mas, naquele instante, avistou seus pais, Carlos e Maria Oliveira. Surpresa, se aproximou deles.

— Pai, mãe, o que estão fazendo aqui?

Carlos e Maria trocaram um olhar rápido, hesitantes, antes de responder:

— Emilly, sua irmã voltou do exterior. Viemos trazê-la aqui.

Monique?

Através da brilhante vidraça do hotel, Emilly viu Monique lá dentro. Naquele instante, ficou paralisada.

Monique usava exatamente o mesmo vestido azul e branco da estudante universitária da foto.

Então, a estudante universitária era, na verdade, sua irmã, Monique.

Monique sempre fora uma mulher estonteante, conhecida como a Rosa Vermelha de Rio dos Cedros. Além disso, possuía as pernas mais lindas da cidade, capazes de fazer inúmeros homens se ajoelharem por ela.

E agora, sua querida irmã estava usando essas mesmas pernas para seduzir seu próprio cunhado.

Emilly achou aquilo ridículo. Se virou para encarar Carlos e Maria.

— Então eu sou a última a saber?

Carlos pigarreou, desconfortável.

— Emilly, o presidente Mateus nunca gostou de você.

Maria acrescentou:

— Isso mesmo, Emilly. Você sabe quantas mulheres em Rio dos Cedros sonham com o presidente Mateus? Se ele tem que estar com alguém, é melhor que seja sua irmã do que qualquer outra.

Os punhos de Emilly se fecharam com força.

— Pai, mãe, eu também sou filha de vocês!

Ela se virou para ir embora.

De repente, Maria chamou por ela:

— Emilly, me diga... o presidente Mateus já encostou em você?

Os passos de Emilly vacilaram.

Carlos foi direto ao ponto:

— Emilly, não pense que estamos te devendo algo. No passado, Mateus e Monique eram considerados o casal perfeito. Mas, depois que Mateus sofreu aquele acidente de carro e entrou em coma, fizemos com que você se casasse no lugar dela.

Maria a observou de cima a baixo, com desdém.

— Emilly, olhe para si mesma. Nestes três anos de casamento, você não passou de uma dona de casa dedicada, enquanto Monique se tornou a primeira-bailarina. O cisne branco e o patinho feio... como você pode competir com Monique? Entregue logo o presidente Mateus de volta para ela!

As palavras cortaram Emilly como lâminas afiadas. Com os olhos marejados, ela se afastou.

...

Emilly voltou para a mansão. Já era noite.

Ela deu um dia de folga para Cíntia, a empregada, então a casa estava vazia, escura e silenciosa.

Se sentou sozinha à mesa de jantar no escuro.

A comida estava fria. O bolo que ela mesma havia preparado ainda estava ali.

No topo do bolo, as palavras escritas: [Feliz aniversário, meu amor.]

A cena parecia um insulto.

Assim como ela mesma, tudo ali parecia uma piada.

Mateus e Monique sempre foram vistos como o casal perfeito. Todos sabiam que Monique, a Rosa Vermelha, era o verdadeiro amor de Mateus.

Mas três anos atrás, um acidente inesperado o deixou em coma... e Monique simplesmente desapareceu.

Quando a família Araújo a trouxe de volta do interior, forçaram-na a se casar no lugar de Monique com Mateus, que estava em estado vegetativo.

Ao descobrir que era Mateus, o homem que ela sempre amou, aceitou o casamento de bom grado.

Nos três anos seguintes, Mateus permaneceu em coma. Durante todo esse tempo, Emilly se dedicou inteiramente a cuidar dele. Nunca saía, não tinha vida social, se focava apenas em seu tratamento, vivendo como uma esposa devota cujo mundo girava em torno do marido. No fim, foi graças a ela que ele despertou.

Emilly pegou um isqueiro e acendeu as velas.

À luz fraca, viu seu reflexo no espelho à frente: uma dona de casa. O vestido preto e branco, sempre discreto e antiquado, sem charme algum.

Enquanto isso, nesses mesmos três anos, Monique se tornou a primeira-bailarina. Jovem, vibrante, deslumbrante.

Ela era o patinho feio.

Monique era o cisne branco.

E agora, Mateus, depois de despertar, voltou para o cisne branco, descartando sem hesitação o patinho feio.

Três anos de dedicação, e tudo não passava de uma ilusão que só ela mesma valorizava.

Mateus nunca a amou. Mas ela, sim, o amava.

Dizem que, em um relacionamento, quem se apaixona primeiro já está fadado a perder.

Hoje, Mateus fez questão de destruí-la completamente.

Os olhos de Emilly ficaram marejados. Ela apagou as velas.

A mansão mergulhou novamente na escuridão absoluta.

Foi então que dois fachos de luz intensos romperam a noite lá fora.

O Rolls-Royce de Mateus avançou em alta velocidade e parou no gramado.

Os cílios de Emilly tremularam. Ele voltou.

Ela achava que ele nem voltaria para casa esta noite.

Logo, a porta principal da mansão se abriu.

Uma silhueta alta e imponente entrou, envolta no frescor da noite.

Mateus estava de volta.

A família Costa sempre foi uma das mais nobres de Rio dos Cedros. Como herdeiro do clã, Mateus demonstrou um talento excepcional para os negócios desde pequeno. Aos 16 anos, já havia obtido um duplo mestrado em Harvard. Mais tarde, abriu sua primeira empresa em Wall Street, conquistando um sucesso avassalador. Ao retornar ao país, assumiu oficialmente o Grupo Costa, se tornando o homem mais rico de Rio dos Cedros.

Mateus entrou na sala com passos firmes e elegantes. Sua voz grave e magnética carregava um tom de indiferença.

— Por que não acendeu as luzes?

Ele estendeu a mão e acendeu o lustre da parede.

A iluminação intensa fez Emilly fechar os olhos por um instante. Quando os reabriu, olhou para Mateus.

Ele vestia um terno preto feito sob medida, sua figura impecável irradiava charme e nobreza. O porte naturalmente frio e altivo o tornava o protagonista dos sonhos de muitas mulheres da alta sociedade.

Emilly o observou.

— Hoje é seu aniversário.

O rosto esculpido de Mateus não demonstrou nenhuma emoção. Ele lançou um olhar casual para a mesa de jantar e disse, sem o menor interesse:

— Da próxima vez, não perca seu tempo. Não ligo para essas coisas.

Emilly sorriu levemente e perguntou:

— Você não liga para isso, ou simplesmente não quer passar seu aniversário comigo?

Mateus a encarou, mas seu olhar era frio e distante, como se ela não merecesse nem um segundo de atenção.

— Pense como quiser. — Dito isso, subiu as escadas sem hesitar.

Ele sempre foi assim com ela.

Não importava o que ela fizesse, nunca conseguia aquecer o coração dele.

Emilly se levantou e observou as costas largas e indiferentes do homem.

— Hoje é seu aniversário. Quero te dar um presente.

Mateus não parou nem olhou para trás.

— Não preciso.

Emilly sorriu. Seus lábios vermelhos se curvaram devagar.

— Mateus, vamos nos divorciar.

Mateus já tinha um pé no primeiro degrau da escada quando, de repente, parou.

Ele se virou, e seus olhos negros e profundos se fixaram intensamente nela.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
สนุกมากกกกกก ชอบแนวนี้
2026-05-13 19:51:03
2
0
ชีวิตติดซีรี่ย์ กับโออิชิ มีฟอง
ชีวิตติดซีรี่ย์ กับโออิชิ มีฟอง
สนุกมากกกกกกได้อารมณ์ตามนำ้ตาไหลรินเลย
2026-03-22 20:19:48
2
0
60 Chapters
ไม่อาจเอื้อม(1)
‘เตรียมแต่งแล้วจ้า...ไฮโซธามวัตฒ์เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ของประเทศกับครูสาวที่หมั้นหมายกันมานานหลายปี ในที่สุดก็ได้ฤกษ์งามยามดีสั่นระฆังวิวาห์’นิ้วมืออวบเลื่อนอ่านข่าวบันเทิงในสมาร์ตโฟนพรางกดดูรูปของว่าที่เจ้าบ่าวดู มุมปากโค้งขึ้นนิดหนึ่งจนมองแทบไม่ทันแล้วก็หุบลงเจ้าของร่างอวบหนักเจ็ดสิบ สูงเพียงแค่ร้อยหกสิบห้าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่รู้สึกเหมือนว่าตัวเองอกหักอีกครั้ง ครั้งแรกคือวันที่รู้ว่าผู้ชายที่เคยช่วยชีวิตไว้มีคนรักและหมั้นกันแล้ว ส่วนครั้งที่สองก็คือตอนนี้ที่พวกเขาประกาศว่ากำลังจะแต่งงานกันใบหน้ากลมเนียนใสซึ่งแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาสะบัดหัวไล่ความคิดของตัวเองออกไป หากเธอแอบชอบคนที่ฐานะใกล้เคียงกันป่านนี้คงลงเอยด้วยการมีแฟนไปนานแล้ว ตอนนี้จึงเป็นแค่หมามองเครื่องบินเท่านั้น“อ่านข่าวคุณทามอยู่เหรอกุน”สาวสวยหน้าตาดีซึ่งอยู่ในชุดยูนิฟอร์มเดียวกันชะโงกมองหน้าจอมือถือเพื่อนรักและก็เห็นว่าเป็นจริงอย่างที่คิดเอาไว้ ไม่มีผิด‘ตวิศา’เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของ ‘ปีกุน’ ซึ่งทั้งคู่เป็นเด็กกำพร้าถูกทอดทิ้งไว้ในสถานสงเคราะห์เด็กบ้านเติมรัก เมื่อเรียนจบมัธยมปลายสองสาวจึงตัดส
Read more
ไม่อาจเอื้อม(2)
“เกิดอะไรขึ้นอ่ากุน”“ลูกค้าจะเอากระเป๋ามาคืนน่ะ บอกว่าสินค้ามีปัญหา เราถามหาใบเสร็จไปแล้วแต่ลูกค้าไม่มี” ปีกุนอธิบายปัญหาให้เพื่อนฟังอย่างใจเย็นแน่นอนว่าลูกค้าเจ้าปัญหาไม่ได้ใจเย็นอย่างที่คิดเอาไว้ เสียงแหลมปรี๊ดตะโกนขึ้นอีกครั้ง “ฉันจะคุยกับผู้จัดการเท่านั้น ไปตามมา!”“ฉันนี่แหละค่ะผู้จัดการแล้วก็เป็นคนขายกระเป๋าใบนี้ให้กับคุณ เมื่อสามสัปดาห์ก่อน”ดวงตาเหี่ยวเบิกขึ้นเมื่อนึกหน้าพนักงานขายได้ ตวิศาเดินไปหยิบถุงกระดาษใบนั้นแล้วล้วงเอากระเป๋าออกมาดูซึ่งมีรอยขีดข่วนอยู่หลายที่ แน่นอนว่ามันไม่ได้เกิดจากทางร้าน เพราะก่อนหน้านี้เธอเป็นคนตรวจดูเองกับมือ“เจอก็ดีแล้ว กระเป๋าร้านเธอมีปัญหาฉันต้องการเปลี่ยน” พูดไม่เต็มเสียงทั้งยังไม่กล้าสบตาอีกต่างหาก“ดิฉันคงทำเรื่องคืนกระเป๋าให้กับคุณลูกค้าไม่ได้ค่ะเพราะกระเป๋าใบนี้ซื้อไปเกือบเดือนแล้วและคุณลูกค้าเองก็ไม่มีใบเสร็จมายืนยันด้วย”ตวิศาปฏิเสธเสียงนุ่ม“พวกแกจะโกงฉันใช่ไหม ทุกคนดูเอาไว้นะคะอย่ามาซื้อร้านนี้เด็ดขาดสินค้าไม่ได้คุณภาพแถมยังคืนไม่ได้ด้วยไม่เห็นเหมือนโฆษณาเอาไว้เลย”ชี้นิ้วด่ากราดไปทั่วอีกทั้งปัดกระเป๋าตั้งโชว์ตกลงพื้นหลายใบปีกุนพยา
Read more
ไม่ได้ตั้งใจ(1)
เวลาเลื่อนมาจนกระทั่งใกล้ร้านปิดปีกุนพยายามชะเง้อคอมองไปยังโต๊ะสามริมระเบียงอีกครั้ง รอบนี้สองหนุ่มสาวไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว ไม่รู้ว่าทั้งคู่เช็คบิลออกไปตั้งแต่ตอนไหนเพราะช่วงเวลาตีหนึ่งกว่า ๆ เธอยังเห็นพวกเขาอยู่เลย“ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว กลับบ้านได้“ผู้จัดการตะโกนบอกพนักงานในร้านทุกคนต่างรีบตรงไปยังล็อคเกอร์ด้วยสีหน้าอิดโรยจากความเหนื่อยล้า วันนี้เป็นวันศุกร์สิ้นเดือนลูกค้าจึงค่อนข้างเยอะทำให้ทุกรายการของร้านขายดีจนเด็กเสิร์ฟเดินขาขวิดกันเลยทีเดียวเวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งตีสองปีกุนจึงเดินลัดเลาะออกมาด้านหลังซอย ซึ่งเชื่อมกันกับถนนเส้นหลักของย่านอโศก ตรงนั้นมีรถเมล์สายหลักวิ่งอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงถึงแม้นาน ๆ จะวิ่งมาครั้งหนึ่งก็ตามกว่าจะเดินมาถึงป้ายรถเมล์ก็ล่วงเลยมาเกือบจะตีสอง บริเวณนั้นมีไฟส่องสว่างตลอดทั้งแนวเธอจึงมั่นใจเรื่องความปลอดภัยขึ้นมานิดหน่อยถัดจากป้ายรถเมล์ไปไม่ไกลมีรถหรูคันหนึ่งจอดอยู่แต่เธอเลือกไม่สนใจเพราะเห็นจนชินตาแล้ว เมื่อร้านปิดนักดื่มมักจะมาจอดพ้อตรักกันอยู่เป็นประจำหญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง แล้วล้วงกระเป๋าใบเล็กออกมาในนั้นไม่มีแบงค์ให้เลือกใช้จ่า
Read more
ไม่ได้ตั้งใจ(2)
ดวงตาคู่หวานนอนมองเพดานน้ำตากลิ้งลงข้างแก้มเธอตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงทำให้หมดสติไป ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็มานอนอยู่ในห้องนี้แล้ว“กุน เป็นยังไงบ้างลูกเจ็บตรงไหนไหม”หญิงสูงวัยหากประเมินด้วยสายตาอายุคงเกินหกสิบแล้วเดินเข้ามาหาโดยมีตวิศาพยุงเข้ามา“แม่ครู”ปีกุนเท้าศอกพยุงร่างกายตัวเองลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบากเพราะเธอก็ได้รับบาดเจ็บจากการหกล้มเหมือนกันรำไพเป็นแม่ครูดูแลสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าเติมรักซึ่งท่านเป็นคนดูแลเด็ก ๆ ทุกคนกว่าร้อยชีวิต ด้วยความที่ท่านมีความเมตตาจึงเลี้ยงกลุ่มเด็กถูกทอดทิ้งเหล่านี้ให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ทำงานหลายคนแล้วแต่ไม่มีกี่คนหรอกที่จะไม่ลืมบุญคุณและยังกลับมาช่วยเหลือสถานชุบเลี้ยงแห่งนี้และหนึ่งในนั้นก็คือปีกุนและตวิศา“โธ่ ลูกคงตกใจแย่เลยใช่ไหม” มือเหี่ยวย่นยกขึ้นลูบหัวเมื่อรับรู้เรื่องราวจากตวิศาเธอก็รีบติดสอยห้อยตามมาด้วยความเป็นห่วง ความโล่งใจผุดขึ้นมาในอกเมื่อเห็นว่าปีกุนไม่ได้เป็นอะไรมากก็ถือว่าเป็นการฟาดเคราะห์ไปก็แล้วกัน“แล้วเรื่องมันเป็นมายังไงแกถึงได้มาอยู่ในสภาพนี้”ตวิศากวาดตามองดูสภาพเพื่อนตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าแม้ว่าจะไม่ได้โดนรถชนแต่เนื้
Read more
เกลียดก็คือเกลียด(1)
เจ้าของร่างอวบในชุดเดรสตัวโคร่งสีดำ สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว ยืนอยู่หน้าศาลาใหญ่ในวัดอารามหลวงชื่อดังย่านใจกลางเมือง ใบหน้าซีด ปากแห้งใต้ดวงตาคล้ำบ่งบอกว่าเธอไม่ได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอขยับเท้าจะก้าวเข้าไปด้านในทว่าก็ถูกคว้าแขนเอาไว้จากตวิศา“แกแน่ใจว่าจะเข้าไปด้านในจริงๆ เหรอกุน”“แน่ใจสิ ฉันอยากไปเคารพศพและขอโทษคุณอรกลมแล้วก็...พ่อกับแม่ของเธอด้วย”“แต่ว่าตอนนี้คุณธามอยู่ด้านในนะ ฉันเห็นรถเขาจอดอยู่ด้านโน้น”ตวิศาชี้มือไปอีกด้านของศาลาวัด“ฉันทำใจเอาไว้แล้วแหละว่าจะต้องมาเผชิญหน้ากับเขา เพราะถึงอย่างไรแล้วฉันก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้...”หญิงสาวหยุดพูดไปครู่หนึ่งพลันน้ำตาก็รื้นขึ้นมาอีกครั้งทั้งที่เพิ่งเหือดแห้งไปยังไม่ถึงสองชั่วโมงเสียด้วยซ้ำตวิศาสงสารเพื่อนจับใจจึงเดินเข้าไปกอดปลอบอีกครั้ง ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าปีกุนนั้นรู้สึกผิดแค่ไหน หากจะโทษก็ต้องโทษโชคชะตาที่ถาโถมพายุชีวิตมาใส่เพื่อนเธอขนาดนี้ ลำพังแค่พวกเธอถูกทอดทิ้งเป็นเด็กกำพร้ามันก็เป็นรอยแผลให้เจ็บช้ำมากพออยู่แล้วด้านในศาลาวัดมีผู้คนมาร่วมรอฟังสวดอภิธรรมค่อนข้างเยอะ โชคดีที่วันนี้ไม่มีนักข่าวเพราะเจ้าของงานไม่อนุญาตให้เข้ามาทำข่
Read more
เกลียดก็คือเกลียด(2)
เสี้ยววินาทีที่ธูปดอกเดียวถูกปักลงบนกระถางก็ถูกปัดออกจากมือปริศนา ใบหน้าเปื้อนน้ำตาเงยขึ้นก็ต้องตกใจกับสายตาอาฆาตที่พร้อมจะฆ่าเธอแล้วเผาไปพร้อมกันกับคู่หมั้นเขาทันที“คุณธาม...”“เธอมาที่นี่ทำไม กลับไป!” ตวาดลั่นศาลาจนทุกคนหันกลับมามองเป็นตาเดียวกันปีกุนหน้าหดเหลือแค่สองนิ้วยังไม่ทันจะอ้าปากได้พูดอะไรร่างสูงก็พุ่งเข้ามาเขย่าหัวไหล่จนตัวโยก บดินทร์พยายามดึงคนเป็นเจ้านายออกมาแต่ก็ไม่สามารถดึงออกมาได้ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน“คุณธามอย่าค่ะ” ตวิศาเข้าไปช่วยแยกทั้งสองอีกแรง สุดท้ายก็แยกทั้งคู่ออกจากกันได้สำเร็จ“ฉันเกลียดเธอ แค่เงายังไม่อยากเห็น จะไปตายที่ไหนก็ไป!”เป็นคำพูดที่บาดลึกลงก้นบึ้งหัวใจทุกอย่างมันเข้ามาพร้อมกันจนเจ็บเจียนตาย“คุณธามพอเถอะครับ คนอื่นมองอยู่” บดินทร์เห็นสถานการณ์ไม่ดีจึงเอ่ยปราม ทว่าธามวัฒน์กลับกันขวับกลับมามอง“มองแล้วทำไม ทุกคนจะได้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ทำให้อรกมลกับลูกต้องตาย” ชี้นิ้วกลับไปหาปีกุนพร้อมกับเสียงฮือฮาธมนต์เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปกระชากแขนลูกชายให้ออกมาตั้งสติด้านนอก ปีกุนถึงกับเข่าอ่อนทรุดตัวนั่งลงร้องไห้โดยไม่อายใคร นภัสเห็นอย่างนั้นแล้วรู้
Read more
ทำทุกวิถีทาง(1)
[ยัยกุนกินข้าวบ้างหรือเปล่าล่ะตาล]เพราะความเป็นห่วงของแม่ครูรำไพจึงโทรหาตวิศาตั้งแต่เช้าก่อนหน้านี้ลองโทรเข้าไปหาปีกุนแล้วแต่เธอปิดเครื่องติดต่อไม่ได้“ทานน้อยมากเลยค่ะ เมื่อวานตาลเอาข้าวต้มไปให้ก็ไม่ยอมกิน”ตวิศาใช้หัวไหล่ดันโทรศัพท์แนบเข้ากับหูส่วนมือก็วุ่นกับการจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะหยิบข้าวของใส่ในกระเป๋าสะพาย[แม่ฝากดูยัยกุนหน่อยนะตาล]“ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ครู เดี๋ยวก่อนออกไปทำงานตาลจะแวะไปดูกุนให้นะคะ”ตวิศารับคำแล้วกดวางสายออกจากห้องพักตัวเองเดินตรงไปห้องเพื่อนรักซึ่งอยู่ถัดไปไม่กี่ห้องเท่านั้น ยังไม่ทันจะยกมือขึ้นเคาะประตูห้องปีกุนก็เปิดประตูออกมาพอดี“อ้าว ตื่นแล้วเหรอ แม่ครูเป็นห่วงน่ะ ติดต่อแกไม่ได้ก็เลยใช้ให้ฉันมาดูว่าแกเป็นอะไรไหม”“ฉันไม่เป็นไรพอดีโทรศัพท์แบตหมดลืมชาร์ตน่ะ” ปีกุนบอกแล้วก้าวออกมาจากประตูห้องพักก่อนหันกลับไปล็อกกุญแจตวิศาเพิ่งสังเกตเห็นว่าเพื่อนตนเองอยู่ยูนิฟอร์มทำงานหลังจากยื่นลาพักร้อนไปเป็นอาทิตย์และเธอซึ่งเป็นผู้จัดการโดยตรงจึงทำเรื่องอนุมัติไปแต่ว่าวันนี้ยังไม่ครบกำหนดพักร้อนเลย“แกจะไปทำงานแล้วเหรอ”“อืม อยู่ห้องฉันก็ฟุ้งซ่านแล้วก็คิดมาก เลยอยาก
Read more
ทำทุกวิถีทาง(2)
แม้จะมีผู้ใจดียื่นมือมาจ่ายค่าน้ำค่าไฟที่พุ่งขึ้นเดือนละหลายหมื่นแล้วแต่ค่าใช้จ่ายส่วนที่เหลือมันก็ยังคงชักหน้าไม่ถึงหลังอยู่ดี“กุนยังอยากทำงานที่นี่อยู่ค่ะ” บอกเขาด้วยเสียงอ้อมแอ้มขายาวก้าวเข้าไปคว้าต้นแขนออกแรงบีบ“แต่ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ”เขาตวาดเสียงดังจนเรียกสายตาลูกค้ากำลังเดินผ่านไปผ่านมา บางคนก็เริ่มหยิบโทรศัพท์ออกมากดถ่ายคลิป“คุณธามคะ ยัยกุนมันเจ็บแล้วค่ะ” ตวิศาเดินอ้อมจากเคาน์เตอร์ออกมาบอกด้วยน้ำเสียงแกมขอร้อง“ปกป้องกันดีนี่เป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ ก็ดี ฉันจะไล่ออกพร้อมกัน” ดวงตาขึงขังหันกลับไปจดจ้องจนตวิศาเริ่มรู้สึกกลัวว่าจะโดนไล่ออกอย่างว่าเป็นหน้าที่ของบดินทร์เข้ามากระซิบบอกเจ้านายเพื่อห้ามปราม“คุณธามครับผมว่าพอเถอะ ตอนนี้ลูกค้ามามุงดูเต็มไปหมดแล้วเราจะไล่พนักงานสุ่มสี่สุ่มห้าออกไม่ได้นะครับมันผิดกฎหมายแรงงาน”“แล้วไง แค่เงินไม่กี่บาทผมจ่ายให้ได้แลกกับการต้องทนเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้”“เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาครับ แต่มันจะส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของห้างฯ และธุรกิจอื่นในเครือบริษัทเรานะครับ”ได้ยินอย่างนั้นสีหน้าของชายหนุ่มเริ่มผุดความลังเลขึ้นมา สายตานั้นจับจ้องอย่างอาฆาตอ
Read more
ผลการตัดสิน(1)
ป๊อก ป๊อกเสียงค้อนเคาะลงแท่นจากผู้พิพากษาเมื่ออ่านคำตัดสินพิจารณาเสร็จ ปีกุนถึงกับเม้มปากเข้าหากันเพราะศาลยกฟ้องศาลพิสูจน์จากกล้องวงจรปิดได้ว่าจำเลยได้ระมัดระวังขณะลงไปเก็บเหรียญแล้วและบริเวณนั้นมีไฟส่องสว่างมากพอที่จะทำให้โจทก์มองเห็นว่าจำเลยอยู่บนถนน อีกทั้งก่อนถึงบริเวณนั้นมีเส้นทางม้าลายรถที่สัญจรต้องชะลอเพื่อระมัดระวังคนที่ต้องข้ามถนน“ลงถนนเพื่อไปเก็บเศษเหรียญเนี่ยนะ”ธามวัฒน์วางแฟ้มเอกสารกระแทกโต๊ะอย่างแรงแล้วแค่นหัวเราะออกมา ชีวิตของอรกมลและลูกในท้องต้องมาจากไปเพราะเศษเงินเหรียญพวกนั้นนะเหรอความแค้นและความเกลียดชังปะทุเข้ามาในจิตใจ เขาขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน ปลายนิ้วเคาะลงโต๊ะอย่างพิจารณาบดินทร์เห็นความโกรธเกรี้ยวปรากฏบนใบหน้าเจ้านายจึงเกิดความลังเลว่าจะรายงานเรื่องต่อไปดีไหม แต่ทว่าธามวัฒน์ก็จับอาการนั้นได้“มีอะไรจะพูดก็พูดมา”“ผู้จัดการร้านกระเป๋าส่งใบลาออกล่วงหน้าของคุณปีกุนไปที่ยังฝ่ายHRแล้วนะครับ เธอเลือกที่จะลาออก”“หึ”ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคออีกครั้ง พอศาลตัดสินว่าตัวเองพ้นผิดแล้วอยากหนีเอาตัวรอดอย่างนั้นเหรอ“แล้วเรื่องคนที่ขับรถชนที่ผมให้คุณไปจัดการ เรื่องไปถึงไ
Read more
ผลการตัดสิน(2)
นภัสเดินฮัมเพลงเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดีจนธีธัชซึ่งเป็นสามีนั่งอยู่ในห้องรับแขกเอ่ยทักขึ้นมา“ทำไมวันนี้คุณกลับค่ำจังเลยครับ” วางแทบเลตในมือลงบนโต๊ะ“คุณยังนั่งอยู่ข้างล่างอยู่เหรอคะ ฉันนึกว่าขึ้นข้างบนไปแล้ว” ย่อตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามเอื้อมไปหยิบแก้วเล็กเทกาน้ำชาลงก่อนจะยกขึ้นดื่ม เธอรู้สึกกระหายน้ำตั้งแต่อยู่บนรถแล้วแต่ไม่อยากแวะร้านสะดวกซื้อจึงอดทนจนมาถึงบ้าน“ยังหรอกนั่งดูข่าวในแทบเลตแล้วก็รู้คุณนั่นแหละ ว่าแต่ไปไหนมาเหรอถึงได้กลับมาเอาป่านนี้” ถามย้ำอีกครั้งปกติแล้วนภัสจะกลับบ้านตรงเวลาตลอดหากไปติดธุระที่จะต้องกลับบ้านดึกดื่นคนเป็นเมียจะโทรมาบอกก่อนหรือไม่ก็จะแจ้งให้รู้ล่วงหน้า“เผอิญฉันเจอผู้หญิงคนหนึ่งน่ะค่ะ ก็เลยอยู่คุยกันยาว”“ใครเหรอ ถึงทำให้คุณอยู่คุยด้วยได้นานขนาดนั้น แถมยังทำให้อารมณ์ดีจนเดินฮัมเพลงเข้ามาในบ้านได้อีกต่างหาก”“เธอชื่อปีกุนค่ะ รู้สึกว่าจะเป็นผู้หญิงที่โตมาจากบ้านเติมรัก”“บ้านเติมรักเหรอ?”พึมพำออกมาอีกครั้ง ใบหน้าถอดสีขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อนี้“ทำไมเหรอคะ? คุณเคยได้ยินชื่อนี้เหรอ”“เปล่าจ้ะ แล้วนี่ คุณกินอะไรมาหรือยัง” ยิ้มกลบเกลื่อนและเปลี่ยนเรื่องคุยทันที
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status