ตอนที่ 6 แผนป่วนงานหมั้น1

ตอนที่ 6 แผนป่วนงานหมั้น1

          หยางจางเหว่ยเดินตามหลี่เลี่ยงหลิงไปยังลานเล็กๆมีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาอยู่เพียงสี่ห้าต้นซึ่งเป็นที่พักคนงานในแปลงนา และในช่วงเย็นแบบนี้จะร้างผู้คนโดยสิ้นเชิง ขาแกร่งยาวแข็งแรงหยุดลงก่อนใบหน้าคร้ามแดดจะเผชิญกับหญิงสาวตัวเล็กที่กำลังเงยหน้ามองเขาเช่นกัน

          “จะพูดอะไรก็พูดมา” เสียงเรียบนิ่งตามฉบับหยางจางเหว่ยตามแบบในนิยายเป๊ะกำลังทำให้หญิงสาวบิดปากมองบนอย่างไม่สบอารมณ์กับท่าทางไม่แยแสเชิงดูถูกของชายหนุ่ม

          “ฉันเอาของมาคืน” หลี่เลี่ยงหลิงที่ไม่อยากสาวความยาวยืดกับอีกฝ่ายพูดพร้อมกับยื่นซองกระดาษให้อีกฝ่ายจนเกือบถึงใบหน้าคมเข้มคล้ำแดดนั้น

          ชายหนุ่มร่างสูงผงะเล็กน้อยแต่ก็เก็บสีหน้าได้เป็นอย่างยิ่ง เขาปัดซองกระดาษไปด้านข้างเล็กน้อย ก่อนจะทำสีหน้าฉงนใจกับซองกระดาษที่ดูเนื้อละเอียด และเป็นกระดาษเนื้อดีราคาแพง

          “อะไร” คำถามที่โคตรจะสั้นออกจากปากหนักๆของชายหนุ่มที่หญิงสาวมองยังไงก็ขัดหูขัดตา

          “รับไปแล้วแกะดูเอาเอง ฉันไม่ชอบติดค้างใคร” หลี่เลี่ยงหลิงยัดซองกระดาษใส่มือชายหนุ่ม ก่อนจะถอยออกห่าง เพราะไม่อยากตกเป็นขี้ปากชาวบ้านเพิ่มเติม

หยางจางเหว่ยมองซองกระดาษในมืออย่างไม่ไว้ใจ แต่ก็แกะออกดูของภายในอยู่ดี  คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นธนบัตรหยวนภายในที่เรียงเอาไว้เป็นอย่างดี เขามองเงินหยวนในซองและเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาวที่กำลังเสมองไปทางอื่น

“ของของคุณ รับคืนไป ฉันไม่ได้จนตรอกถึงขนาดใช้อะไรต่อมิอะไรไปแลกกับมัน และฉันก็หวังว่า...ต่อจากนี้ไปฉันกับคุณจะเป็นแค่คนแปลกหน้ากันเท่านั้น!!!”  หญิงสาวเน้นทุกคำอย่างชัดเจน ดวงตากลมโตสบกับดวงตาเหยี่ยวของคนตรงหน้า

หยางจางเหว่ยแปลกใจกับท่าทีของหญิงสาวตัวเล็กที่เปลี่ยนไปจากเดิมค่อนข้างมาก ไหนจะก่อนหน้าที่อีกฝ่ายถึงขั้นทำผู้ชายตัวโตสามคนลงไปนอนเล่นในร่องน้ำ และเงินของเขาที่เธอนำมาคืน ทั้งๆที่เขาคิดว่ามันน่าจะหมดไปกับเครื่องประดับและเครื่องแต่งกายบนร่างบางไปแล้ว

“คุณเงียบ...ถือว่าตกลง งั้นฉันต้องขอตัวลาก่อน” หลี่เลี่ยงหลิงตกลงเองเสร็จสรรพ หญิงสาวหมุนตัวจะจากไปแต่เสียงเรียบด้านหลังกลับหยุดเอาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยว!!! ของที่ผมให้แล้ว ไม่รับคืน”  หญิงสาวหันขวับกลับไปมองผู้พูดด้วยสายตาขุ่นเขียว แต่แล้วก็ต้องปรับอารมณ์ตัวเองให้ลดลง

‘ท่องเอาไว้เลี่ยงหลิง ห้ามทำให้เขาโกรธหรือไม่พอใจ เดี๋ยวจะจบไม่สวย’  เธอหลับตาลงและลืมขึ้นมาใหม่อีกครั้งข่มความขุ่นมัวในใจ

“คุณหยาง...ฉันอยากให้มันจบลงและคุณก็ควรให้ความร่วมมือ” หลี่เลี่ยงหลิงกัดฟันพร้อมกับรอยยิ้มฝืนๆ ที่มองจากไกลๆก็รู้ว่าเสแสร้งเพียงใด

หยางจางเหว่ยมองรอยยิ้มแปลกๆนั้น และยกแขนขึ้นกอดอก เขาจ้องมองหญิงสาวตัวเล็กตรงหน้าด้วยสายตาสำรวจ ซึ่งท่าทีของเขาเช่นนี้ทำเอาหญิงสาวไม่เข้าใจความคิดของคนตรงหน้าเอาเสียเลย

“ก็ได้ แล้วก็อย่ามาเรียกร้องทีหลัง” เสียงเรียบนิ่งพอๆกับสีหน้าตึงๆ ชายหนึ่งมองเข้าไปสำรวจดวงตากลมอีกครั้ง แต่เมื่อไม่พบอะไรก็หมุนตัวจากไปพร้อมกับซองเงินหยวนสีขาวเนื้อเนียนทันที โดยไม่มีการกล่าวลาแต่อย่างใด

“นึกจะไปก็ไป ไร้มารยาทสิ้นดี” หลี่เลี่ยงหลิงบ่นอุบ แต่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่จบเรื่องนี้ได้เสียที ต่อไปเธอก็สามารถใช้ชีวิตอย่างสงบกับความร่ำรวยที่กำลังจะพุ่งเข้าหา

‘อีกไม่นานฉันก็จะเป็น...เศรษฐีผู้ร่ำรวย!!!’ ส่วนพวกตัวเอกทั้งหลายก็ฟันฝ่าอุปสรรคกันไปก็แล้วกัน

หลี่เลี่ยงหลิงยิ้มอย่างดีใจก่อนจะสาวเท้าเดินกลับบ้านด้วยอารมณ์แจ่มใส โดยที่ไม่รู้เลยว่าทุกย่างก้าวของเธอกำลังถูกคนจับตามองอยู่ในมุมมืด หญิงสาวที่คิดว่าสามารถเปลี่ยนแปลงอนาคตของตัวเองได้แล้วกลับไม่รู้เลยว่า...มันไม่ง่ายดายเช่นนั้น

“จับตามองและรายงานกับฉันทุกวัน ห้ามให้รู้ตัวเด็ดขาด”

“ครับ...นายท่านรอง”

ท่ามกลางธรรมชาติที่ร่มรื่นหญิงสาวเจ้าของบ้านก็ใช้ชีวิตเรียบง่ายอย่างมีความสุข ในทุกๆวันหญิงสาวจะออกมาบริเวณบ้านเพื่อถางที่เตรียมเพาะปลูกต้นไม้และผักต่างๆ  การเคลื่อนไหวเรียบลื่นของสตรีใบหน้าสวยอ่อนเยาว์ทำให้คนที่ถูกส่งมาจับตามองถึงกับตาพร่ามัวกับความสวยสง่างามนั้น

“หลี่เลี่ยงหลิงผู้นี้...งดงามถึงเพียงนี้เชียวหรือ” ชายหนุ่มรำพึงรำพันกับตัวเองแผ่วเบา ในขณะที่ตัวเองกำลังนอนซุ่มอยู่บนต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจากตัวบ้านหลังเล็กที่แปลกตากว่าบ้านทั่วไป และมันทำให้เขาสนใจยิ่งนัก

หลี่เลี่ยงหลิงที่ยังคงทำสิ่งต่างๆของตัวเอง บ้างก็หยุดเขียนบันทึกถึงเรื่องราวเหตุการณ์ต่างๆในนิยายที่เคยอ่าน เผื่อเธออาจจะพลาดเหตุการณ์ใดไปและเพื่อหลบเลี่ยงเหล่าตัวเอกของเรื่อง มือบางจดบันทึกด้วยภาษาอังกฤษสมัยใหม่เพื่อป้องกันไม่ให้ใครได้อ่านมัน

"จะแอบดูถึงเมื่อไหร่กัน...ฮึ” หญิงสาวที่นั่งอยู่ชานเรือนบ่นงึมงำเมื่อหางตายังคงเห็นชายแปลกหน้าที่ตามมาตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน และคงไม่ใช่คนของคนอื่นคนไกล นอกเสียจาก...หยางจางเหว่ย

หลี่เลี่ยงหลิงยังคงทำตัวปกติจนกระทั่งวันนัดหมายกับจางหลีไห่มาถึง หญิงสาวคิดหาวิธีจะสลัดสปายหนุ่มที่ตามติดเป็นเงา และเธอก็นึกบางอย่างขึ้นได้....

“จริงสิ วันนี้เป็นวันหมั้นของหวังหร่านชิงกับจางซวงอวี่ ฮึ!!!” เมื่อนึกแผนการดีๆได้ ร่างบางก็เริ่มเตรียมตัวเพื่อออกไปข้างนอกในทันที หญิงสาวเลือกชุดสีชมพูหวานปักลวดลายดอกไม้เล็กๆตรงชายกระโปรงที่ยาวเลยเข่าลงมา พร้อมกับโบว์ประดับผมสีเดียวกันกับชุด เธอถักเปียเล็กๆเพิ่มลูกเล่นและแต่งหน้าโทนชมพูอ่อนสมวัย

หญิงสาวหมุนตัวเองหน้ากระจกยืนบานใหญ่และยิ้มบางเบากับลุคการแต่งตัวในวันนี้ ซึ่งไม่ต่างกับดอกไม้วัยแรกแย้มดอกเล็กๆเลย

“เพอร์เฟค!!!”