LOGINShare
ไป๋เจียวมี่2
publish date:
2026-08-10 10:07:355ค่ำของทุกเดือนเธอมักจะรีบเข้านอนเพื่อจะได้ไปในที่แห่งนึงที่เธอ เคยไปมาหลายครั้ง แต่ไปในสภาพที่ไม่มีใครเห็นคล้ายวิญญานแต่เธอกลับรู้สึกตัวดีทุกอย่าง
“อืมมม เหลืออีก5วันสินะ” ตั้งแต่ป้าหลินพูดเรื่องเธออายุครบ18ก็นึกถึงจดหมายที่แม่เขียนเอาไว้ ใจความสั่นๆว่า “หัวใจไร้อาวรณ์ เอาตัวรอดได้คือคนเก่ง รอเพียงอายุครบ18หนาว” เท่านั้น เท่านั้นจริงๆ มือบางจับบริเวณกำไลข้อมมือที่ลับหลังคนที่บ้านเธอมักเอามันออกมาใส่ จู่ๆก็คิดว่า “หรือ18ปีแล้วจะได้ไปอยู่ที่นั่นจริงๆ” แม้จะยังก้ำกึ่งระหว่างโลกเดิมกับโลกใหม่ที่เธอได้ไปแอบดูเดือนละครั้งใจนึงอยากไป แต่อีกใจก็คิด หากไปนั่นเท่ากับเธอต้องโดดเดี่ยวเหรอ “ช่างมันเถอะอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด แต่เงินนี่คงใช้ในยุคนั้นไม่ได้” แล้วก็ไม่รู้ว่าจะแลกเงินโบราณได้ที่ไหนด้วย “พี่ฉิวชง หากฉันเอาเงินนี่ไปซื้อทองก้อน พี่คิดว่าอาเจ็กจะขายให้ไหม” คนแถวนี้ใจดำกับเธอเพียงเพราะไม่มีพ่อแม่ ยกเว้นครอบครัวป้าหลินที่ชักชวนเธอมาทำงานด้วย ”ถ้าพี่ซื้อให้ก็คงง่ายกว่าใช่ไหมหล่ะ“ พี่สาวคนสวยลูกสาวเจ้าของร้านมองไปที่ร้านทองฝั่งตรงข้าม พร้อมหันมามองเด็กสาวที่ผูกผมเปียเปิดใบหน้านวลอย่างแสนน่ารัก ”พี่จะไปดูต่างหูพอดี มีมี่อยากได้ทองก้อนหรอ“ เธอคิดว่าทองไปที่ไหนก็คือทองขายได้เหมือนกัน ก่อนจะพยักหน้า ”เอาแบบไหน หรือไปดูด้วยกัน“ แค่ได้ยินเสียงชวนเธอก็ส่ายหน้าพรืด คนพวกนี้เลี่ยงได้ควรเลี่ยง ”อยากได้ทองก้อนค่ะ ก้อนละ1สลึง4ก้อนค่ะ“ เธอหยิบซองออกมานับเงินจำนวน9000หยวนยื่นให้พี่สาวใจดี ”ฉลาดนะเนี่ย กันคนบ้านนั้นหาเจอใช่ไหม พี่สาวคนนี้จะจัดการให้เธอเอง“ พูดจบก็เดินออกไปทันทีพร้อมกระเป๋าตัง ก่อนเจียวมี่จะมองหาข้าวสาร อาหารง่ายๆเช่นขนมปังที่เธอเคยนำไปใส่ในห้วงมิติ พบว่าพออีกเดือนเธอเขาไปมันก็ยังคงอยู่ในสภาพเดิม ครั้งนี้เธอจึงคิดว่า หากมีตระกร้าแบ่งของ แยกเป็นเนื้อสัตว์ ข้าว เครื่องปรุง แป้ง น้ำตาล เกลือ เครื่องนุ้งห่ม เสื้อผ้า ยา ทุกอย่างเธอค่อยๆทะยอยเอาไปใส่ ซึ่งนับว่ามีไม่น้อย ”หากไม่ได้ย้ายไปอีกมิติ อย่างน้อยๆถ้าหนีออกจากบ้านก็คงมีอะไรกินประทังชีวิตแหละ“ เธอจัดการจัดเรียงของในร้านตามงานที่ได้รับมอบหมาย สิ่งไหนที่เธออยากได้ ก็จะเอามาใส่ตะกร้าไว้ เพื่อรอฉิงชิวกลับมาคิดเงิน ”หืมนั่นของที่เธอจะซื้อกลับบ้านหรอ“ ทันทีที่ลูกสาวเจ้าของร้านเห็นของเธอก็พยักหน้า แม้ครั้งนี้เยอะกว่าทุกครั้ง แต่ก็เข้าใจ เด็กกตัญญูอย่างเจียวมี่ดี หากมานอนค้างที่ร้านแล้วไม่ได้ข้าวของกลับไปโดนตีน่วมแน่ “ฉันคิดเงินแล้วเป็นราคา300หยวน พี่สาวคิดอีกที” เธอไม่อยากให้มองว่าเอาเปรียบแม้รู้ว่าที่นี่มีกล้องทุกมุมร้านแต่ก็เพื่อความสบายใจ “พี่เชื่อใจเธอจ้ะ ส่วนเงินไม่ต้องให้ แม่บอกว่าค่าแรงที่ต้องจ่ายเธออาทิตย์นี้400หยวน เอาไปเพิ่มอีก100ย่าเธอจะได้ไม่ทุบตี“ เด็กสาวรับเงินมาก่อนพับมันใส่กระเป๋ากางเกงอย่างเรียบร้อย ”ส่วนนี้ ทองก้อน ก้อนละ1สลึง“ เด็กสาวจับทองมานับก่อนพบว่ามันมีแหวนวงเล็กมา1วง ”อันนี้ไม่ใช่ของฉัน“ เธอยื่นมันคืนก่อนที่ฉิวชงจะดันกลับ ”พี่ให้ ถือว่าเป็นของขวัญอายุครบ18ปี มันเป็นเพียงแค่วงเล็กๆแหละนะ ไว้พี่ทำงานได้ จะพาเธอซื้อวงใหญ่ๆกว่านี้“ ไม่รู้ว่าวันนี้เธอเสียน้ำตาไปกี่ครั้งแล้ว แต่คนบ้านนี้คือเหตุผลเดียวที่เธอไม่อยากไปอยู่อีกมิติ ”ตายอีกกี่ชาติฉันจะไม่ลืมบุญคุณพี่“
Latest chapter
ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร ENDภัยหนาวครานี้ ข้าพาสามีและชาวบ้านผ่านพ้น
”หากเปิด พวกท่านคงหนาวตายเจ้าค่ะ แถมลูกค้าก็คงไม่มี เอาเวลาไปรักษาสุขภาพเสียดีกว่า“ นางบอกแม่ครัวประจำร้าน”เจียวมี่พวกข้าต้องขอบน้ำใจที่เจ้ามีจริงๆ เพราะตอนนี้บ้านพวกข้าแข็งแรงคุ้มกันภัยหนาวได้ และยังมีเสบียงไว้กักตุนไม่อดอยาก“ ”ใช่เจ้าค่ะ พวกข้าได้วิธีการวางแผนให้รอบครองมาจากท่าน ขอบคุณจริงๆเจ้าค่ะ“ นางยกยิ้มให้ คนพวกนี้เอาแต่ขอบคุณนางไม่หยุด จนนางเหนื่อยจะห้าม”ข้ารู้แล้วๆ พวกเจ้าไปเตรียมปิดร้านเถอะ พี่ซุยถัง กับข้าวที่เป็นพวกของสด อันไหนที่เหลือก็ทำแจกจ่ายกันไปเจ้าค่ะ นำไปแบ่งปันคนอื่นๆด้วย เอาให้ทั่วถึงกัน“ วันนี้นางต้องเก็บของสดออกจากในร้านทั้งหมด ส่วนหลิวหยางนั้น ไปช่วยกันเตรียมผ้ามาคลุมไว้รอบๆกันหิมะทลักเข้ามา ยังมีบุรุษในหมู่บ้านอยู่หลายคนที่จ้างมาช่วย เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยจัดการส่งลูกค้าโต๊ะสุดท้ายเสร็จ นางจึงนำป้ายมาติดว่า ปิดร้านจนกว่าพายุหิมะจะผ่านพ้น“เจียวมี่ค่อยๆเดินหน่อย เจ้ารีบร้อนไปไหนกัน” หลิวหยางที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยรีบพานางกลับมาที่บ้านแต่ขอให้นางเดินช้าลงสักนิด“อย่าเป็นห่วงไปเจ้าค่ะ ข้าก็แค่อยากจัดการข้าวของในบ้านให้เรียบร้อย วันนี้จะทำสาลี่ตุ๋นรังนกด้ว
ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร โรงน้ำชาลู่เหลียน
“ เจียวมี่เนื้อหมูและเนื้อวัวที่เจ้าสั่งให้ข้าหั่นแบบบาง เจ้าต้องการวันละเท่าใดก็ส่งคนมาแจ้งได้ ไม่ต้องรับไปจนหมดเอาที่เจ้าพอไหว ค่าบวกกำไรเพียงจินละห้าอีแป๊ะเท่านั้น” นี่อย่างไรที่นางบอกว่าคนในหมู่บ้านล้วนมีน้ำใจ แม้แต่การซื้อของก็บวกกำไรกับนางเพียงน้อยนิด“ ท่านป้าท่านสามารถบวกกำไรได้ตามที่ท่านเคยขายเลยเจ้าค่ะ อย่าลดให้ข้าเลยเจ้าค่ะ หากทำเช่นนั้นข้าจะรู้สึกเกรงใจ” นางไม่ต้องการเอาเปรียบแต่การเปิดร้านของนางเพื่อต้องการเพิ่มรายได้ให้ชาวบ้านเท่านั้น“ เจ้าเปิดโรงน้ำชาก็เพื่อช่วยเหลืออุดหนุนสินค้าของคนในหมู่บ้าน และยังสามารถเชิญชวนหมู่บ้านข้างเคียงเข้ามาเที่ยวในหมู่บ้าน มีพื้นที่ให้คนขายของด้านหน้าอีก เช่นนั้นข้าจะเอาเปรียบเจ้าได้อย่างไร” ด้านข้างโรงน้ำชานางปล่อยพื้นที่ให้เป็นตลาดเล็กๆ เผื่อชาวบ้านนำขนมมาขาย ซึ่งต้องเป็นของที่ทางโรงน้ำชาไม่มีขาย เช่นเครื่องประดับ เสื้อผ้าที่ทอมือ ผักสด ขนม เพื่อให้มีบรรยากาศที่ครึกครื้นและน่าสนใจต่อหมู่บ้านข้างเคียง“ เช่นนั้นข้าคงต้องขอบคุณท่านป้าเจ้าค่ะ ส่วนนมวัวนั้น ค่ารับวันละหนึ่งถัง ส่งที่ร้านได้เลยเจ้าค่ะ” วัตถุดิบที่เป็นนมต้องได้ใช้ทุกวันอยู่แล้
ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร เตรียม
กว่าพายุรักจะสงบลง ทั้งนางและเขาได้ตื่นเกือบเย็นตามที่นางตั้งใจไว้จริงๆ“ วันนี้ข้าจะไปคุยกับซีอันเรื่องหาคนมาทำโรงน้ำชา เจ้าจะไปด้วยกันหรือไม่” นั่งกินอาหารเย็นที่รวบรวมมื้อเช้าและมื้อกลางวันเข้าด้วยกันแล้ว เขาจึงตัดสินใจรีบจัดการเรื่องโรงน้ำชาทันที“ ท่านไปเถิดเจ้าค่ะ ข้ากำลังคิดว่าจะทำเมนูอะไรดี” ตอนนี้นางมีความสุขเหลือเกิน ได้แต่คิดว่าโรงน้ำชาของนางควรมีสิ่งใดบ้างที่ขายแล้วไม่เหมือนที่อื่นจึงอยากนั่งคิดไตร่ตรองดูสักนิด“ แล้วข้าจะรีบกลับมา” หลังหลิวหยางออกไปแล้วนางจึงเข้าไปสำรวจในมิติกำไล ว่าตอนนี้วัตถุดิบที่นางเอามาจากยุคเดิมมีอะไรบ้าง“ หากทำหม้อไฟขายได้ก็คงดี” นางจัดการจดลงไปในกระดาษถึงหม้อไฟร้อนที่นางชอบทำกินตอนพายุหิมะ“ ชาดอกหอมหมื่นลี้ข้ามีพอสมควร ดูท่าว่าอากาศเช่นนี้จะปลูกค่อนข้างยาก” นางเข้าไปค้นหาวัตถุดิบว่าตอนนี้ในมิติของนางนั้นมีชาชนิดใดอยู่บ้าง ก็พบว่าเป็นความโชคดี เมื่อนางเก็บชาที่ได้จากบ้านของป้าหลินที่นางเคยเข้าไปช่วยขายของไว้มากมายจนเต็มลังเกือบสิบลัง“ ดอกหอมหมื่นลี้ ดอกเจี้ยวฮวา ดอกบัวพันปี ชายอดน้ำค้าง ชาดอกมะลิ ถือว่าเยอะพอควร“ เมื่อนางตรวจดูแล้วพบว่ามันมีมากม
ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร ทุกสิ่งล้วนเป็นโชคชะตา
” สีนี้คงเป็นสีที่หายากพรุ่งนี้เราเข้าไปที่ตัวอำเภอกันเถอะ ข้าคิดว่าข้ากำลังจะได้เป็นเศรษฐีนี“ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังชื่นชมความสวยงามของเม็ดไข่มุก ทั้งเขาและนางเงยหน้าขึ้นไปข้างบนก่อนจะเห็นบางสิ่ง ที่อยู่ติดกับหน้าผา” ตรงนั้นก็เป็นบ่อเงินบ่อทองของเจ้าใช่หรือไม่“รังนกนางแอ่นที่อยู่ติดบนหน้าผากว่า 500 ลังทำนางอ้าปากกว้างนั่นไม่ใช่ของหายากยิ่งกว่าทองคำหรอกหรือ “หลิวหยางท่านคิดว่าเรามีวิธีใดที่จะขึ้นไปเก็บได้บ้าง” ร่างหนาหัวเราะในลำคอแค่เห็นสายตานางแม้จะไม่รู้ว่าสิ่งของตรงหน้านั้นคืออะไร แต่เมื่อเห็นความแวววาวในดวงตากลมโตก็รู้ได้ทันทีว่ามันคงมีมูลค่ามหาศาล“เช่นนั้นคงต้องทำบันไดลิง ตัดไม้ไปทำเลยก็แล้วกัน” นางใช้เวลาคุณคิดอยู่เพียงครู่ ก่อนจะหันมาบอกเขา“ข้าคิดว่าควรเก็บในภายหลังเจ้าค่ะ เอาไว้ตอนที่เราจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ ข้าจะค่อยๆทยอยมาเก็บทุกวัน แต่วันนี้ข้าจะเก็บไข่มุกไปขายก่อนท่านคิดเห็นว่าอย่างไร” เขาพยักหน้าและพร้อมตามใจนางทุกอย่าง“เอาที่เจ้าเห็นว่าสมควรเถิด” เมื่อพูดเช่นนั้นแล้วทั้งคู่จึงช่วยกันเก็บหอยขึ้นมาผ่าดูหาไข่มุก นางไม่ได้เก็บมาจนหมดแต่เก็บมาแค่เพียง 10 ตัวเท่านั้น และไ
ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร ทุกชีวิตล้วนดิ้นรน
“ห้องนอนทำเตียงยาวแบบนี้เจ้าค่ะ และเป็นเตียงอุ่นทั้งผืน” ความหนาวเหน็บมักเล่นงานตอนเวลานอนนี่แหละ หากเตียงไม่อุ่นพอ จะได้ย้ายมานอนหน้าเตาผิงอีกรอบเป็นแน่“ส่วนเตาผิง ข้าอยากทำปล่องควันใหญ่อีกหน่อย ใช้เหล็กทำเป็นตะแกร่งแบบนี้ ป้องกันหิมะเข้าได้ และทำให้มันระบายควันได้ดีเจ้าค่ะ” คราที่แล้วจุดเตาผิงยังต้องแง้มหน้าต่างให้ควันออก ทรมานยิ่งนักที่ภายในบ้านอุ่นไม่พอ“เจ้าเก่งมาก…ดีเลย ข้าจะให้ช่างทำแบบนี้ หน้าหนาวคราหน้าข้ากับเจ้ารอดแล้ว” เขามองกระดาษในมือก่อนเตรียมหาช่าง หากคราก่อนเขาไม่มัวลังเล ตอนเจอพายุหิมะเขาและนางคงไม่ต้องทรมานเมื่อได้แบบบ้านและคุยกับช่างจนเข้าใจ ช่างที่ว่าจ้างจากหมู่บ้านใกล้เคียงก็เริ่มลงมือสร้างทันที ไม่เพียงเท่านั้นเมื่อชาวบ้านเห็น ต่างก็อยากทำบ้านใหม่บ้าง บางคนถึงขนาดขายทองและของมีค่าเพื่อมาทำเลยทีเดียว “พวกเจ้ากำลังคิดสิ่งใดกัน บ้านช่องยังไม่ทันผุพังก็คิดจะทุบแล้วทำใหม่ บรรพบุรุษจะกลับบ้านไม่ถูก” เสียงหนึ่งดังขึ้นในบริเวณตลาดชุมชน เมื่อเจียวมี่หันไปมองก็พบว่าเป็นแม่ค้าหมู่บ้านข้างๆคุยกับแม่หม้ายหวังคล้ายติเตียนความคิดอุปทานหมู่ของคนในหมู่บ้านสกุลหม่า“พวกข้าก็แค่
ทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร พายุผ่านพ้นมาพร้อมข่าวร้าย
”ท่านป้าหวังฝากมาให้เจ้าค่ะ“ พูดจบนางก็เดินกลับทันที ก่อนได้ยินเสียงเด็กๆดีใจกันยกใหญ่”แบบนี้ชาวบ้านที่อยู่ก็มีกำลังใจขึ้นมาหน่อยสินะ“ นางรู้สึกสุขใจไม่น้อย อย่างน้อยๆ ชาวบ้านที่เหลืออยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ก็มีทั้งของกินประทังชีวิตและยังมีฟืนไว้ให้ร่างกายอบอุ่น “วันนี้เหมือนจะมีแดดส่อง” ผ่านไปกว่า10วันที่หิมะกระหน่ำเทลงมาไม่หยุด ชาวบ้านที่เป็นผู้ชายล้วนช่วยกันออกมาโกยหิมะเปิดทางเดิน จนวันนี้เริ่มเห็นแสงแดดรำไร และหิมะหยุดตกตั้งแต่เมื่อคืน“เป็นสัญญาณที่ดีเจ้าค่ะ ช่วยกันโกยหิมะดีกว่า” เมื่อนางและหลิวหยางออกมาทำการโกยหิมะไปทิ้งในส่วนที่เป็นแม่น้ำ น้ำตก ลำธาร ชาวบ้านก็เริ่มออกมาช่วยกันอีกครั้งอย่างรื่นเริง เพราะผ่านช่วงเวลายากลำบากมาแล้ว เมื่อวันนี้หิมะหยุดตกและยังพอมีแสงแดดส่องลงมาก็ออกมารับแสงกันอย่างสนุกสนาน“เสียดายที่ชาวบ้านทะยอยอพยพไปเสียก่อน ไม่เช่นนั้นคงครึกครื้นกว่านี้” ไค่เฉิงเป็นอีกหนึ่งบ้านที่กำลังจะอพยพแต่เจียวมี่ห้ามไว้เสียก่อนเพราะเขามีลูกอีก3คนให้ต้องดูแล“หากพายุสงบ พวกเขาก็คงกลับมาเจ้าค่ะ” ได้ยินภรรยาไค่เฉิงพูดเช่นนั้นเจียวมี่ก็สะท้อนในอก นางเองก็ภาวนา ภาวนาให้พวกเขากลั
You May Also Like
มเหสีร้อยเล่ห์ของท่านผู้สำเร็จราชการแทน
เย่ว์เหมี่ยว218.2K viewsเสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่131.5K viewsหลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก
จิ้งซิง632.1K viewsหลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ257.8K viewsเกิดใหม่เป็นแฝดพี่ขี้โรค ที่คุณชายหมอคลั่งรัก
แคลร์ออสติน294 viewsดาราร้อยเรียง เคียงบุปผารำพัน
กัวซืออวี่100 viewsข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง
มนต์วธู47 viewsปี 1979 ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้บรรลัยสกุลหลิว
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง296 views
