ก่อนเปิดฉาก

ชีวิตที่เหมือนพล็อตละครน้ำเน่านี่มันอะไรกัน

“ออกไป”

น้ำเสียงเคร่งขรึมเอ่ยพร้อมกับแรงมือที่ผลักอย่างไม่ออมแรงจนหญิงสาวที่หมายพุ่งตัวเข้าไปในรถกระเด็นออกมา ร่างงามระหงของบัวรัตนาเซถลาตามแรงส่ง ก่อนจะล้มลงบนพื้นถนนคอนกรีตร้อนจัดจนแทบแผดเผาผิวขาวเนียนของเธอให้เป็นรอยแดง ทว่าในหัวใจของหญิงสาวนั้นเย็นเยียบลงด้วยความเย็นชาของเขา

“ทำไม...คุณจะหย่าจริง ๆ งั้นเหรอ”

เสียงสั่นเทาเอ่ยถาม ข่มความปวดร้าวในอกแล้วกลืนลงไป

ชายหนุ่มผู้นั่งอยู่ในรถคันหรูคือนรกานต์—สามีตามนิตินัยของเธอ รูปหน้าหล่อเหลาคมเข้มรับกับคิ้วรูปดาบพาดเฉียงเหนือดวงตาสีนิล ซึ่งบัดนี้กำลังเดือดระอุด้วยอารมณ์โกรธกรุ่น

“ยังต้องให้ผมบอกอีกเหรอ ก็ผมไม่เคยรักคุณ”

“เพราะงั้นคุณเลยจะหย่างั้นสิ คุณสอง” บัวรัตนาเอ่ยเสียงเย็น

เมื่อเช้าหลังจากเธอตื่นนอนขึ้นมา หญิงสาวก็พบเพียงที่ว่างข้างตัวอันว่างเปล่าและใบหย่าซึ่งวางไว้ตรงหัวเตียง ฝ่ายชายลงชื่อเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงแต่ชื่อของบัวรัตนาเท่านั้น นั่นทำให้โทสะของเธอปะทุขึ้นมา

แรกเริ่มเดิมที การแต่งงานระหว่างนรกานต์กับบัวรัตนาเกิดขึ้นเพราะมีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง อีกทั้งพวกเรายังเป็นอัลฟ่าทั้งคู่ ก่อนแต่งงานบัวรัตนาจึงไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับความรักทะนุถนอมจากอีกฝ่าย เธอเพียงหวังให้สามีให้เกียรติในฐานะภรรยา และเอาใจใส่กันบ้างตามประสาคนร่วมเรียงเคียงหมอน

แต่ทุกอย่างมันกลับผิดพลาดไปหมด

“เรื่องแค่นี้ต้องให้อธิบายด้วยเหรอ?” นรกานต์ปรายตามองเธออย่างเย็นชา สีหน้าราบเรียบปานไม่รู้สึกรู้สาอะไรทั้งนั้น

“ทำไม? ฉันถามว่าทำไม! ในเมื่อฉันให้คุณได้ทุกอย่าง เงินทอง ที่ดิน หนี้สินของครอบครัวคุณฉันก็เป็นคนจัดการให้ แล้วเพราะอะไร?” บัวรัตนาพยายามเค้นเสียงออกมา ในใจเธอจุกจนแทบพูดไม่ออกแล้วแท้ ๆ แขนขาก็อ่อนแรงไปหมด กระนั้นก็ยังพยายามออกแรงจับเขาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เขาได้หนีไปไหน

“ก็เพราะว่าหมดแล้วไง” พูดจบร่างสูงก็สลัดมือของเธอทิ้งอย่างไร้เยื่อใย

“เดี๋ยว!—”

นรกานต์เปิดประตูรถพร้อมกับแทรกตัวเข้าไปนั่งก่อนจะปิดมันลงอย่างรวดเร็ว จนบัวรัตนาที่พยายามเอื้อมมือออกไปเกือบโดนหนีบไปด้วย! บัวรัตนาไม่ยอมแพ้ เธอพยายามเปิดประตูรถแต่มันกลับถูกล็อกไว้แล้วจากด้านใน เธอทั้งทุบและตีอยู่แบบนั้น สายตาจากคนรอบข้างเริ่มจับตามองเหตุการณ์ ถึงเธอจะตกเป็นเป้าสายตาและต้องอับอายแค่ไหน เธอจะไม่ยอมจบเรื่องนี้ง่าย ๆ

“เปิดเถอะนะคุณสอง เรื่องนี้เราคุยกันได้นะ โอเค ฉันอาจจะเรียกร้องกับคุณเยอะไปหน่อย แต่ฉันจะพยายามปรับตัวให้นะ คุณเปิดประตูมาคุยกันก่อนเถอะ...” เธอลดระดับเสียงเป็นอ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่ความเคลื่อนไหวภายในรถคันนั้นก็ยังคงนิ่งอยู่

แต่แล้วกระจกดำทึบก็ถูกเลื่อนลง เผยให้เห็นคนด้านใน ใบหน้าของนรกานต์ยังคงเรียบเฉยและเย็นชาเช่นเดิม สายตาที่ทอดมามีแต่ความรู้สึกสมเพชอย่างเห็นได้ชัด บ่งบอกถึงความเย้ยหยันที่เขามีต่อเธอ

“คุณสอง...”

เจ้าของชื่อเรียกถอนหายใจแรงคล้ายเหนื่อยระอาเต็มทน หากเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกระตุกแผ่วเบาตรงชายเสื้อ คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันก็พลันคลายลง

นรกานต์หันไปมอบรอยยิ้มที่เรียกได้ว่าแสนจะอ่อนโยนให้เจ้าของร่างบางข้างกาย ชายหนุ่มอ่อนวัยกว่าก้มหน้างุดหลบสายตาร้อนแรงนั้น ก่อนเบือนหน้ามาทางหญิงสาวที่นั่งพังพาบอยู่บนพื้นถนนอันร้อนระอุด้วยสีหน้าเห็นใจปนสงสาร

ดวงตากลมใสวาวรื้นด้วยหยาดน้ำ น่าแปลกตรงที่แม้อีกฝ่ายจะนับเป็นชายหนุ่มผู้เรียกได้ว่าเติบโตเต็มที่แล้ว ทว่าเมื่อแสดงอากัปกิริยาเช่นนี้กลับยังให้ความรู้สึกว่าน่าเอ็นดู น่าทะนุถนอมนัก

ก็เรื่องความสามารถในการดึงดูดเพศอัลฟ่า นับเป็นข้อได้เปรียบของโอเมก้านี่นะ

กระทั่งในสายตาของอัลฟ่าอย่างบัวรัตนายังเห็นเป็นเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องนับว่านรกานต์จะหน้ามืดตามัวสักแค่ไหน

“ผมจะบอกคุณชัด ๆ อีกครั้งนะคุณบัว ผมไม่อยากให้สัญญาแต่งงานงี่เง่านี่รั้งพวกเราเอาไว้ด้วยกันอีกแล้ว คนที่ผมรักสมควรได้รับสิ่งที่ควรได้อย่างแท้จริงเสียที”

“คนที่คุณรัก เฮอะ ส่วนฉันมันก็แค่ภรรยาในนามใช่ไหม...”

หลังจากที่ได้เจอกับชลธารอีกครั้งในวันแต่งงานของเรา นรกานต์ก็เอาแต่เริ่มตามตื้อโอเมก้าคนนั้นอย่างไม่ลืมหูลืมตา จนไม่สนใจภาพลักษณ์หรือหน้าตาในสังคมใด ๆ เลย หลายครั้งที่เธอพยายามเปิดประเด็นเรื่องนี้ขึ้นมาพูด แต่ทุกครั้งก็ต้องจบลงด้วยความเงียบ เพราะเธอทำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ ทั้งที่สิ่งที่เธอต้องการก็มีเพียงแค่การรักษาฐานะสามีภรรยาให้คงอยู่เท่านั้นเอง

“รู้ดีแล้วก็จำไว้ คนที่ผมรักมีแค่ธารเท่านั้น นี่คือความจริงและไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

สิ้นคำพูดประโยคนั้น สามีของเธอก็สั่งให้คนขับรถเคลื่อนตัวออกทันที บัวรัตนาไม่ยอมแพ้ เธอวิ่งตามรถคันหรูสีดำนั่นอย่างไม่ลดละ แม้จะรู้ดีว่าคงไม่อาจตามทันก็ตาม แต่เธอก็ยังคงวิ่งต่อไปไม่ลดละ ราวกับการวิ่งตามครั้งนี้คือการไขว่คว้าบางสิ่งที่หลุดมือไปแล้วให้กลับมาเป็นของเธออีกครั้ง

หญิงสาวตะโกนเรียกชื่อนรกานต์ไม่หยุด ขณะที่ร่างกายอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัวว่าเธอวิ่งตามรถคันนั้นจนมาถึงถนนใหญ่

เสียงแตรรถดังสนั่นรอบตัว ปลุกสติที่กระจัดกระจายของบัวรัตนาให้กลับมา แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป รถคันหนึ่งพุ่งชนเธอเต็มแรง ร่างของเธอถูกกระแทกจนลอยกระเด็นออกไปตามแรงปะทะ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายจนชาทุกส่วน เสียงรอบข้างที่เคยดังก้องค่อย ๆ เลือนหายไปในความมึนงง

ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะค่อย ๆ จมลงเข้าสู่ความมืดสนิท...