ทะลุมิติทวงรักคืนใจ 2 (2)

มือบางลูบหน้าท้องนูนเบา ๆ สายตาที่มองลูกอ่อนโยนลงวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเมื่อมองหน้าพ่อของลูก

“ฉันจะเลี้ยงของฉันเอง คุณไม่ต้องมารับผิดชอบ ไม่ต้องส่งเสีย และไม่ต้องมาเสนอหน้าแสดงความเป็นพ่อในวันที่เขาโตขึ้นด้วย เพราะในเมื่อคุณไม่ต้องการเขาตั้งแต่แรก ก็ให้มันเป็นแบบนั้นตลอดไปเถอะค่ะ”

สิบทิศยืนนิ่งงันเป็นรูปปั้นหิน ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง นี่มันผิดคาดไปหมด เขาเตรียมใจมาเพื่อด่าทอ เตรียมเช็คมาฟาดหัวเธอให้เงียบปาก แต่กลับกลายเป็นว่าเขาถูกเธอตอกกลับจนหน้าชา แถมยังปฏิเสธเงินก้อนโตที่ใคร ๆ ก็อยากได้

“เธอแน่ใจนะที่พูดมันออกมาแบบนี้” สิบทิศถามเสียงต่ำ แววตาหรี่ลงอย่างอันตราย “ออกจากชีวิตฉันตัวเปล่า ไม่มีเงิน ไม่มีงาน แถมยังมีมารหัวขนติดท้องไปอีก คิดว่าจะรอดได้สักกี่วัน? สุดท้ายก็ต้องซมซานกลับมาขอเศษเงินฉันอยู่ดี!”

น้ำอุ่นกำหมัดแน่นใต้ผ้าห่ม คำดูถูกนั้นจุดไฟโทสะในใจเธอให้ลุกโชน แต่มันกลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้เธอฮึดสู้

เธอเชิดหน้าขึ้น จ้องตาเขาอย่างไม่ลดละ

“นั่นมันเรื่องของฉันค่ะ ฉันจะมีปัญญาเลี้ยงลูกไหม จะอดตายหรือเปล่า มันก็ชีวิตของฉัน ไม่ใช่กงการอะไรของคุณ หน้าที่ของคุณมีแค่เซ็นชื่อลงในกระดาษแผ่นเดียว แล้วก็ไสหัวไปเสวยสุขกับชีวิตโสดของคุณซะ!”

บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึง สองสายตาประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ไฟโทสะของสิบทิศปะทะกับกำแพงน้ำแข็งของน้ำอุ่น

สุดท้าย สิบทิศเป็นฝ่ายหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเย็นชา

“ดี... ดีมาก!” เขาตบมือสองสามทีด้วยท่าทีกวนประสาท “ในเมื่อเธอต้องการแบบนี้ ฉันก็จะสงเคราะห์ให้! อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน เพราะคนอย่างสิบทิศ ให้โอกาสใครแค่ครั้งเดียว!”

“ขอบคุณค่ะ ที่กรุณา” น้ำอุ่นตอบรับทันควัน น้ำเสียงประชดประชันไม่แพ้กัน

สิบทิศหันขวับไปทางลูกน้องคนสนิทที่ยืนรออยู่หน้าประตูห้องมาสักพักแล้ว

“เจษ! ไปเตรียมเอกสารการหย่ามาเดี๋ยวนี้ เอาให้ละเอียดที่สุด ระบุไปเลยว่าเธอไม่ขอรับสินสมรสและค่าเลี้ยงดูแม้แต่บาทเดียว!”

“คะ... ครับนาย” เจษรับคำอย่างงง ๆ รีบวิ่งออกไปจัดการตามคำสั่ง

สิบทิศหันกลับมามองหญิงสาวบนเตียงอีกครั้ง ดวงตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับจะจดจำภาพผู้หญิงอวดดีคนนี้ไว้เป็นครั้งสุดท้าย

“รีบรักษาตัวให้หาย แล้วไสหัวออกจากคอนโดฉันให้เร็วที่สุด ฉันไม่อยากให้กลิ่นสาบของเธอติดอยู่ที่นั่นนานไปกว่านี้”

“ไม่ต้องห่วงค่ะ” น้ำอุ่นสวนกลับทันที รอยยิ้มเย็นเยียบแต้มที่มุมปาก “ทันทีที่หมออนุญาต ฉันจะไปทันที เสื้อผ้าข้าวของที่คุณเคยซื้อให้ ฉันจะไม่เอาไปแม้แต่ชิ้นเดียว ถือว่าทำบุญล้างซวย!”

“เพียงรัก!!”

สิบทิศตวาดลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธจัด เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนฉีกหน้าขนาดนี้มาก่อน

ยิ่งเป็นผู้หญิงที่เคยสยบแทบเท้าเขายิ่งทำให้ศักดิ์ศรีของมาเฟียหนุ่มถูกเหยียบย่ำแต่ก่อนที่เขาจะทันได้พุ่งเข้าไปบีบคอเธอ

ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับคุณหมอเจ้าของไข้และพยาบาลอีกสองคนที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกกับเสียงตะโกน

“เอ่อ... ขอโทษนะครับ ญาติคนไข้กรุณาลดเสียงลงหน่อยครับ คนไข้เพิ่งฟื้น ต้องการการพักผ่อนและความเครียดอาจส่งผลกระทบต่อเด็กในครรภ์นะครับ” คุณหมอเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเกรงใจแต่ก็จริงจัง

สิบทิศชะงัก สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ เขาปรายตามองหน้าท้องนูนของน้ำอุ่นแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีอย่างหงุดหงิด

“ฝากไว้ก่อนเถอะ” เขาชี้หน้าคาดโทษ “เซ็นใบหย่าเมื่อไหร่ เธอได้ตายสมใจแน่!”

พูดจบร่างสูงใหญ่ก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป เสียงประตูปิดลงดังจนกรอบรูปบนผนังสะเทือน

ความเงียบกลับคืนสู่ห้องพักฟื้นอีกครั้ง...

น้ำอุ่นถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ร่างกายที่เกร็งเขม็งมาตลอดค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ไหล่บางลู่ลงพิงกับพนักเตียงอย่างหมดแรง

การปะทะคารมกับผู้ชายบ้าอำนาจอย่างสิบทิศใช้พลังงานมากกว่าการพรีเซนต์งานให้ลูกค้าเสียอีก

“คุณเพียงรัก เป็นอะไรไหมคะ?” พยาบาลคนเดิมเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง สีหน้าของเธอยังคงตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่

น้ำอุ่นส่ายหน้าเบา ๆ ยกมือขึ้นกุมหน้าท้องตัวเอง สัมผัสถึงจังหวะหัวใจดวงน้อยที่เต้นตุบ ๆ อยู่ภายใน

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมา คราวนี้เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจจริง รอยยิ้มแห่งชัยชนะ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันโอเค” เธอตอบเสียงเบา แต่ดวงตาเป็นประกายวาววับ “ดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลย”

เธอทำสำเร็จแล้ว ก้าวแรกของการปลดแอกตัวเองออกจากพันธนาการเฮงซวยนี้

ถึงแม้หนทางข้างหน้าจะลำบาก ถึงจะต้องเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ไม่มีเงินถุงเงินถัง แต่สำหรับน้ำอุ่นคนนี้ อิสรภาพและศักดิ์ศรีมีค่ามากกว่าเงินทองของนายมาเฟียนั่นเป็นไหน ๆ

“เตรียมตัวไว้นะลูกรัก” เธอกระซิบกับหน้าท้องตัวเองเบา ๆ “แม่จะพาหนูไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ชีวิตที่เราจะเป็นคนกำหนดเอง ไม่ต้องรอให้ใครมาบัญชา!”

แววตาของหญิงสาวบนเตียงทอประกายมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว และทรงพลัง ราวกับนกฟีนิกซ์ที่พร้อมจะสยายปีกบินขึ้นจากกองเถ้าถ่านแห่งความเจ็บปวด เพื่อไปสู่ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่กว่าเดิม