นางเป็นใครกันแน่

ลู่หยวซีจุ๊ปากเบาๆ แม้นางจะเคยเห็นดารานักร้องมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยเห็นใครเหมือนชายผู้นี้สักคน ใบหน้าของเขานั้นทำให้คนที่เห็นยากจะละสายตาได้ แม้แต่รอยตะขาบไฟสีแดงที่ขึ้นตามลำคอลากยาวมาจนถึงใบหน้าของเขา ก็ไม่อาจลดทอนความหล่อเหลาของคนผู้นี้ได้เลย มันทั้งดูลึกลับและน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน

ลู่หยวนซีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ไม่ได้ๆ จะมาไขว้เขวเพราะรูปร่างหน้าตาของเขาไม่ได้ ท่องเอาไว้ว่าชายคนนี้เป็นเพียงตัวละครในนิยายเท่านั้น ขอเพียงรักษาเขาให้หายดีนางก็จะได้กลับไปใช้ชีวิตปกติของตนแล้ว

ลู่หยวนซีรีบสระผมให้กู้จิ่งเหยียนโดยที่ไม่ได้ปริปากเอ่ยสิ่งใดออกมา มีเพียงเสียงถอนหายใจของนางเท่านั้นที่ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ แต่ภายในใจของกู้จิ่งเหยียนกำลังคิดว่านางคงจะรังเกียจตนเองที่ทั้งอัปลักษณ์และพิกลพิการช่วยเหลือตนเองไม่ได้เป็นแน่ หึ!! ใครอยากให้สตรีร้ายกาจเช่นเจ้ามาดูแลข้ากัน

หลังจากอาบน้ำให้กู้จิ่งเหยียนเสร็จแล้ว ลู่หยวนซีก็กลับเข้าไปในห้องของเขาอีกครั้งเพื่อนำชุดใหม่มาเปลี่ยน แต่ภายในห้องที่ยังคงมีกลิ่นเหม็นนั้นกลับไม่มีชุดเสื้อผ้าของเขาอยู่เลย

“คงไม่ใช่ว่ามีแค่ชุดที่ข้าฉีกทิ้งไปหรอกนะ”

ลู่หยวนซีค้นดูภายในเรือนทั้งหมดแล้วแต่ก็ไม่พบชุดเสื้อผ้าของบุรุษเลย ภายในห้องนั้นมีเพียงที่นอนเก่าที่ตอนนี้ไม่น่าจะสามารถใช้นอนได้อีก กับผ้าห่มขาดหนึ่งผืน แม้แต่กาน้ำชาก็ยังไม่มี สองคนนี้มีชีวิตอยู่มาได้ยังไงนะ นางขี้เกียจจะมาถามหาเหตุผล ในเมื่อเรือนหลังนี้คนที่ยังปกติดีอยู่มีเพียงนางเท่านั้น ดังนั้นภาระทั้งหมดจึงตกมาอยู่ที่นางแทน

ลู่หยวนซีเดินย้อนกลับไปในห้องนอนของตน ห้องนี้ดูเหมือนจะใหญ่กว่าห้องที่แล้ว น่าจะเป็นห้องหลักของเรือน แต่ทำไมสาวใช้ถึงได้นอนห้องหลักแต่เจ้านายกลับได้นอนห้องเล็ก ดูเหมือนภาพที่ไม่ชัดเจนเหล่านั้นคงจะเป็นความร้ายกาจของผู้หญิงคนนี้หรือเปล่า

หลังจากหาชุดของบุรุษมาให้เขาใส่ไม่ได้ ลู่หยวนซีจึงตัดสินใจหยิบชุดของสตรีออกมาก่อนจะเดินกลับมายังด้านหลังเรือนอีกครั้ง นางโบกมือไปมาที่ด้านหน้าของเขาเพื่อให้แน่ใจว่าเขามองไม่เห็นจริงๆ จากนั้นจึงใส่ชุดสตรีให้กู้จิ่งเหยียนแทน ในเมื่อตาของเขามองไม่เห็นเขาคงไม่รู้กระมังว่าตนเองกำลังใส่ชุดของสาวใช้ของตนอยู่

หลังจากแต่งตัวให้เขาเสร็จแล้ว ลู่หยวนซีจึงอุ้มร่างผอมแห้งไปวางเอาไว้ที่ม้านั่งด้านหน้าเรือน เพื่อให้เขาได้ตากแดดเสียบ้าง คงเพราะเอาแต่นอนอยู่ในห้องไม่ได้เจอแสงแดดมานาน จึงทำให้ผิวของเขาขาวมากจนกลายเป็นซีดเล็กน้อย

จากนั้นนางจึงกลับมาทำความสะอาดห้องของกู้จิ่งเหยียน นางนำที่นอนและผ้าห่มเก่าผืนนั้นไปเผาทิ้ง จากนั้นทำความสะอาดเปิดประตูหน้าต่างให้กลิ่นได้ระบายออก แต่เมื่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าพบว่าดวงตะวันยังคงอยู่สูง นางจึงทำความสะอาดห้องของตนบ้าง และพบว่าภายในห้องมีสิ่งของมีค่าหลายชิ้นที่สาวใช้ต่ำต้อยคนหนึ่งไม่น่าจะมีได้

ในตู้ยังมีที่นอนและผ้าห่มอีกชุดทำไม่นางไม่เปลี่ยนให้เขา ทั้งที่มีของใหม่แต่กลับให้คุณชายของตนใช้ของเก่าที่แม้แต่ขอทานยังไม่ใช้เลย ไม่แปลกที่เขาจะต่อต้านผู้หญิงคนนี้

ลู่หยวนซีนำที่นอนอันใหม่ในตู้ออกมาปูที่เตียง ก่อนจะเดินออกไปอุ้มกู้จิ่งเหยียนเข้ามาในห้อง นางวางร่างผอมแห้งลงไปแผ่วเบาก่อนห่มผ้าให้เขาอีกชั้น

“ข้าจะไปทำอาหารมาให้ท่านทาน รอสักครู่นะเจ้าคะ”

นำเสียงเรียบนิ่งที่ลู่หยวนซีเอ่ยออกมา ทำให้กู้จิ่งเหยียนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย วันนี้มีหลายสิ่งที่ดูแปลกไป เขาไม่รู้ว่าสตรีผู้นี้ต้องการสิ่งใดจากเขากันแน่ หรือว่าที่นางหันมาทำดีต่อเขาเพื่อที่จะทำให้เขาตายใจ จากนั้นค่อยหาเรื่องกลั่นแกล้งเขาอีก หึ!! เขาไม่มีทางหลงกลนางแน่

โจ๊กข้าวขาวใส่หมูสับที่ลู่หยวนซีพึ่งทำเสร็จ ถูกนำมาวางลงที่โต๊ะข้างหัวเตียง นางมองร่างผอมดั่งไม้ฟืนที่นอนสงบนิ่งไม่ไหวติงก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย ที่เขาแสดงออกเช่นนี้หรือว่าเขายังไม่หายโกรธที่นางบังคับเขาให้อาบน้ำ ได้อย่างไรสกปรกเพียงนั้นใครจะไปทนนอนดมอยู่ได้ ถึงมันจะเป็นสิ่งที่ไหลออกมาจากร่างกายตนเองก็เถอะ

“คุณชาย ข้าจะพยุงท่านลุกขึ้นนั่งทานข้าวนะเจ้าคะ”

นางใช้หมอนหนุนหลังกู้จิ่งเหยียนเอาไว้ ก่อนจะช่วยป้อนข้าวให้เขา

“คุณชายท่านอ้าปากหน่อยสิเจ้าคะ โจ๊กชามนี้ข้าเป่าแล้ว ไม่ร้อนเท่าไหร่”

ลู่หยวนซียื่นช้อนเข้าไปใกล้ปากของเขา ก่อนจะรอให้ชายหนุ่มทำตามที่ตนบอก แต่ผลลัพธ์กลับเป็นตรงกันข้าม เขายังคงนิ่งเฉยไม่ตอบสนองต่อสิ่งที่นางพูดเลยสักนิด ลู่หยวนซีได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ ดูเหมือนสองคนนี้ไม่น่าจะใช่คนที่สามารถอยู่ร่วมกันได้ ดูจากท่าทีที่เขาแสดงออกก่อนหน้านี้เช่นกัน เขาเกรี้ยวกราดกับนางมากราวกับว่าสองคนนี้เป็นศัตรูกันมาแต่ชาติปางก่อน

กู้จิ่งเหยียนเห็นนางเงียบไป เขาก็เงี่ยหูรอฟังว่านางจะบังคับเขาอย่างไรถ้าหากเขาไม่ให้ความร่วมมือ ผ่านไปนานมีเพียงเสียงถอนหายใจเบาๆ ของนางเท่านั้นที่เขาได้ยิน เหตุใดหญิงร้ายกาจผู้นี้ถึงไม่บังคับเขาดั่งเช่นเมื่อก่อน หรือว่านางยอมแพ้ไปแล้ว

ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน หลังจากที่กู้จิ่งเหยียนถูกส่งตัวมายังที่หมู่บ้านที่อยู่ห่างไกลจากตระกูลกู้แห่งนี้ สาวใช้เพียงคนเดียวที่ถูกสั่งให้มาดูแลเขาก็คือสตรีผู้นี้ นางทั้งเอ่ยประชดประชัน ทั้งทุบตีเขา เพราะเขาไม่ให้ความร่วมมือกับนาง

บางครั้งก็แกล้งเขาโดยนำโจ๊กมาให้ทานโดยที่ไม่บอกว่ามันยังร้อนอยู่ ทำให้ลิ้นของเขาถูกลวกจนพองไม่สามารถทานสิ่งใดได้อยู่หลายวัน จากนั้นมาเขาก็ไม่ยอมทานอาหารที่นางป้อนอีก พอนานวันเข้านางก็เลิกสนใจที่จะดูแล ในทุกวันจะมีเพียงโจ๊กหนึ่งชามวางเอาไว้บนโต๊ะข้างเตียงเท่านั้น เขาจะทานหรือไม่นางไม่สนใจ บางครั้งนางยังโทษว่าที่ตนเองต้องมาลำบากในหมู่บ้านห่างไกลเช่นนี้เป็นเพราะเขาคนเดียว

ลู่หยวนซีมองใบหน้าเฉยชาของชายหนุ่ม ก่อนจะลุกออกจากห้องไป บางทีเขาอาจจะยังไม่ไว้ใจนางเพราะตัวประกอบหญิงผู้นี้ดูเหมือนจะร้ายกาจไม่เบาทีเดียว เอาเถอะ ให้เวลาเขาได้ปรับตัวอีกสักหน่อย อีกอย่างวันนี้ยังพอมีเวลาเหลืออยู่ ไปเก็บกวาดเรือนหลังนี้ให้เสร็จแล้วค่อยอาบน้ำก็แล้วกัน

เสียงกวาดลานหน้าเรือนที่มีต้นท้อต้นใหญ่ขึ้นอยู่ริมรั้วดังอย่างต่อเนื่อง กู้จิ่งเหยียนนั่งฟังมาได้สักพักเขาก็ใช้มือคลำๆ ไปยังชามโจ๊กที่นางวางเอาไว้ก่อนหน้านี้ เมื่อเห็นว่าเย็นแล้วจึงตักเข้าปากทั้งที่ตามองไม่เห็น

ความรู้สึกแรกที่ลิ้นของเขาได้สัมผัสคือ รสชาติกลมกล่อมและความเนียนละเอียดของเนื้อโจ๊ก จากนั้นเป็นรสชาติของเนื้อหมูที่เขาไม่ได้ลิ้มรสมาเป็นเวลานาน กลิ่นหอมยังโชยเข้าจมูกทั้งที่ไม่มีความร้อนหลงเหลืออยู่ ช่างน่าแปลกนัก เมื่อก่อนสิ่งที่เขาทานเข้าไปในแต่ละวันไม่ต่างจากอาหารหมู รสชาติราวกับน้ำเปล่าที่เวลาตักเข้าปากแทบจะสัมผัสไม่ได้ว่ายังมีเม็ดข้าวอยู่ในชาม

สตรีผู้นี้เป็นใครกันแน่ ความสงสัยเริ่มผุดขึ้นภายในใจของกู้จิ่งเหยียน ปีนี้เขาอายุยี่สิบสาม ความจริงเขาควรจะอยู่ในราชสำนักในตำแหน่งขุนนางคนสำคัญของฮ่องเต้