บทที่6 เกิดใหม่ในร่างคนงาม

​ฉันนั่งแข็งทื่อจมดิ่งอยู่กับความสับสนระคนมึนงง ทบทวนความทรงจำที่ตีรวนยุ่งเหยิงในสมองอย่างหนักหน่วง ทั้งเรื่องราวชีวิตการทำงานอันแสนร้าวรานในโลกเก่า

ความซวยที่ก้าวพลาดลื่นล้มตกลงมาจากบันไดหนีไฟในออฟฟิศ และการตื่นขึ้นมาในร่างของหญิงงามแปลกหน้าที่งดงามปานเทพเซียนคนนี้ ทั้งที่ในหัวยังว่างเปล่าอยู่เลย

ท่ามกลางสถานการณ์พิลึกพิลั่น ทั้งเสียงบ่นโวยวายของคนที่เรียกตนเองว่าพ่อและเสียงร้องไห้ฟูมฟายของคนที่บอกว่าเป็นแม่เพิ่งถอยร่นออกไป

สัญชาตญาณในตัวที่ผ่านการถูกกดขี่ข่มเหงมาอย่างโชกโชนในโลกเก่า เริ่มกรีดร้องเตือนภัยเงียบ ๆ ว่าชีวิตใหม่ในร่างคนสวยคนนี้ท่าจะไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขแน่ ๆ

แล้วฉันควรทำยังไงต่อไปดี?

บานหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจงทอดเงาทาบทับ แสงสีทองยามสายสาดส่องกระทบลงบนพื้นเรือนไม้ขัดเงาภายในห้องโถงกว้างขวางโอ่อ่า กลิ่นหอมจาง ๆ ของกำยานและสมุนไพรจีนอบอวลผสมปนเปไปกับความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก

ฉันนั่งกอดกระจกทองเหลืองบานเล็กในมือไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว มือเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความประหม่า

ดวงตากลมโตที่สะท้อนเงาความตื่นตระหนกหลุบมองลงต่ำ พยายามหดไหล่ให้ลีบเล็กที่สุดเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ เพราะความไม่มั่นใจในตัวเองและนิสัยที่มักจะทำอะไรไม่ถูกยามเจอสถานการณ์กดดัน ทำให้ฉันทำได้เพียงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเบาะรองนั่งเนื้อนุ่มอย่างทำอะไรไม่ถูก

ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังวังเวง ฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงแต่เงียบเชียบก็ดังแทรกขึ้นจากด้านนอกเรือน ประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของบุรุษผู้มาใหม่

คนคนนั้นก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่ากลับแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมารอบตัวอย่างล้นเหลือ แม้รอบกายจะไร้เงาของบิดามารดาที่หลบฉากไปแล้ว แต่สาวใช้ที่เหลืออยู่ยังคงพากันคุกเข่าหมอบราบลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง

บรรยากาศกดดันนี้ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกตัวลีบลงไปอีก พยายามก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมองตรง ๆ

ทว่า เมื่อกวาดสายตาผ่านไปเห็นรูปร่างหน้าตาของชายหนุ่มผู้นั้น หัวใจเจ้ากรรมกลับกระตุกวูบด้วยความตกตะลึงชั่วขณะ

ให้ตายเถอะ...

เขาเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีชะมัด!

โครงหน้าคมคายราวกับหลุดออกมาจากพระเอกซีรีส์จีนย้อนยุค ริมฝีปากหยักลึกได้รูป และนัยน์ตาดำขลับที่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่ากลับแฝงความกดดันเยียบเย็นเอาไว้จนน่ากลัว

ชายคนนั้นก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าฉัน ดวงตาคมปลาบกวาดมองสำรวจสภาพเปียกปอนและท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของฉันด้วยความพินิจพิจารณา นิ่งเงียบเสียจนความอึดอัดแผ่ซ่านจนฉันแทบหายใจไม่ออก

"อาการเจ้าดีขึ้นแล้วสินะ"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายขึ้นมาตรง ๆ แม้สำเนียงและรูปประโยคจะฟังดูแปลกหูราวกับหลุดมาจากละครพีเรียดโบราณ แต่ความหมายก็พอจะเดาได้ว่าเขากำลังถามไถ่เรื่องอาการหลังจากตกลงไปในสระน้ำ

ด้วยความมึนงงที่ยังเกาะกินสมอง ประกอบกับความซุ่มซ่ามและนิสัยที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเอง ทำให้ฉันเผลอทำตัวไม่ถูก มือข้างหนึ่งยกขึ้นเกาแก้มตัวเองเบา ๆ อย่างประหม่า ก่อนจะตัดสินใจอ้าปากถามออกไปตามสัญชาตญาณ

"เอ่อ ...คือพวกท่านเป็นใคร กำลังพูดเรื่องอะไรกันอยู่เหรอคะ แล้วฉัน ...ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน ทำไมทุกคนถึงต้องทำหน้าเครียดกันขนาดนั้นด้วย .."

คำถามที่หลุดปากออกไปอย่างไร้เดียงสาและผิดแปลกจากธรรมเนียมคนโบราณทำเอาบรรยากาศในห้องโถงชะงักกึก สาวใช้ที่หมอบอยู่ถึงกับตัวสั่นงันท่ามกลางความตกใจ

ทว่าบุรุษหนุ่มตรงหน้ากลับมิได้แสดงท่าทีโกรธเกรี้ยว เขากลับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองท่าทางงุ่มง่ามและแววตาที่เต็มไปด้วยความมึนงงของฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับกำลังประเมินว่าสตรีตรงหน้าสติหลุดหรือวิกลจริตไปแล้วกันแน่

"เจ้าเลอะเลือนถึงเพียงนี้เชียว คำพูดจาเปลี่ยนไปราวกับใช้คนละภาษา ท่าทางอ่อนหวานเองก็หายไป.." เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ฉันกะพริบตาปริบ ๆ สองสามครั้ง สมองตื้อตันจนคิดคำตอบดี ๆ ไม่ค่อยออก ได้แต่พยักหน้าตามความจริงที่ว่าฉันจำอะไรเกี่ยวกับที่นี่ไม่ได้เลยสักนิด

"ก็มันจำอะไรไม่ได้นี่ อยู่ ๆ ก็มาโผล่ตรงนี้ มีคนมารุมล้อมโวยวายเต็มไปหมด ฉันงงไปหมดแล้ว" ฉันบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ด้วยความสับสน

เมื่อเห็นว่าเขายังคงยืนนิ่งรับฟังและไม่มีท่าทีจะดุด่า ความกล้าที่มีอยู่น้อยนิดจึงทำให้ฉันตัดสินใจขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนท่าทางให้นั่งสบายขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่คาใจและสร้างความกังวลให้คนเป็นพ่อเป็นแม่เมื่อครู่ออกไปตรง ๆ โดยไม่มีใครกล้าอยู่ขัดจังหวะ

"แล้วก็เรื่องที่สองคนเมื่อกี้เอาแต่บ่นแล้วก็ร้องไห้กัน "

ฉันก้มหน้ามองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตัก เอ่ยเสียงเบาราวกับกระซิบด้วยภาษาพูดปกติที่ติดปาก

"ฉันได้ยินแว่ว ๆ ว่าเกี่ยวกับการแต่งงาน คืออะไรเหรอคะ ทำไมทุกคนถึงดูเครียด ๆ กันจัง .."

คำถามซื่อ ๆ ที่หลุดออกมาจากปากของฉันทำให้คนในห้องโถงถึงกับเงียบกริบลงในพริบตาเดียว

ดวงตาคมกริบของบุรุษตรงหน้าหรี่แคบลงเล็กน้อย เขากวาดตามองหน้าฉันนิ่งนาน ราวกับกำลังพยายามค้นหาว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นแผนการตบตาหรือความโง่เง่ากันแน่

เขายังคงจ้องมองฉันนิ่งนาน ดวงตาคู่คมฉายแววประหลาดใจระคนสงสัยอยู่ชั่วครู่

ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ดูอย่างไรก็ชวนให้รู้สึกระแวงจนสันหลังวาบ

​ทว่ารอยยิ้มบางเบาบนเรียวปากคมคายนั้นกลับไม่ได้แฝงแววเย้ยหยันหรือความคิดชั่วร้ายใด ๆ เลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม แววตาดำขลับคู่นั้นกลับฉายประกายความห่วงใยและอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด ยามที่เขาทอดมองลงมายังร่างผอมบางที่ยังคงนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเบาะรองนั่งเนื้อนุ่ม

​เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดอย่างระมัดระวัง ไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามหรือถือตัวว่าเป็นคนใหญ่คนโต ก่อนจะทรุดกายลงนั่งย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน

มือเรียวยาวสะอาดสะอ้านเอื้อมขึ้นหมายจะแตะลงบนกลุ่มผมที่ยังเปียกชื้นอย่างทะนุถนอม ทว่าก็ชะงักมือไว้กลางอากาศด้วยความเกรงใจ พลางทอดถอนหายใจยาวออกมาด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและกังวลใจระคนกัน

​"เจ้าคงหวาดกลัวมากสินะ .."

​น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวลและอบอุ่น ไร้ซึ่งร่องรอยของความถือดีหรือคำพูดเชือดเฉือนใด ๆ มีเพียงความอาทรที่สะท้อนออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ