บทที่ 5 ตื่นมาอีกที่

ภาพความทรงจำของการก้าวพลาดล้มกลิ้งตกบันไดปูนในโลกเดิมยังคงชัดเจนอยู่ในหัว ประสานทับกับความจริงอันน่าตื่นตะลึงของสถานที่แปลกปลอมและเนื้อผ้าแพรแพรวพราวโบราณที่สวมอยู่บนเรือนร่าง ความสับสนและหวาดระแวงถูกความโกรธเกรี้ยวและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดแผดเผาจนมอดไหม้จนหมดสิ้น

ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์พยายามจะทำร้ายหรือพรากชีวิตฉันไปได้อีก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ...ฉันตายไม่ได้เด็ดขาด!

ฉันไม่อยากยอมจำนนให้ผู้ชายหน้าตัวเมียหรือใครหน้าไหนกดขี่ข่มเหงอีกต่อไปแล้ว!

แสงแดดยามสายทอดยาวผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง แสงสีทองสาดส่องกระทบลงบนพื้นเรือนไม้ขัดเงาภายในห้องโถงกว้างขวางโอ่อ่า กลิ่นหอมจาง ๆ ของกำยานไม้กฤษณาและสมุนไพรจีนอบอวลผสมปนเปไปกับความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก

ฉันนั่งทอดกายอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ดูเก่าแก่โบราณแต่ทว่ากลับเต็มไปด้วยมวลสารอาถรรพ์บางอย่างที่ลึกล้ำชวนขนลุก ผู้คนรอบกายต่างสวมชุดจีนโบราณราวกับหลุดออกมาจากกองถ่ายภาพยนตร์ สาวใช้สองคนในชุดเสื้อคลุมยาวรุ่มร่ามกำลังวุ่นวายกับการจัดแต่งชุดแบบเดียวกันและทำทรงผมเกล้าประหลาด ปรนนิบัติพัดวีหวีผมให้ฉันไม่ต่างจากคุณหนูผู้สูงศักดิ์ในตระกูลใหญ่

คนหนึ่งกำลังใช้หวีไม้ประณีตบรรจงสางเรือนผมที่เปียกชื้นและยาวสลวยจนระต้นคออย่างระมัดระวัง ส่วนอีกคนประคองถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวที่มีโอสถอุ่นร้อนส่งควันฉุย ก้มตัวลงกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับป้อนยาขมปร่าให้ฉันดื่มเพื่อประthansอาการไข้หวัดจากการสำลักน้ำ

ทว่า ความรู้สึกมึนงงและสับสนในหัวกลับรุนแรงยิ่งกว่ารสชาติขมจัดของยาในถ้วยเสียเป็นร้อยเท่า

"เจ้าเด็กคนนี้ ...อยากตายนักใช่ไหมถึงได้คิดสั้นกระโดดน้ำหนีงานแต่งตัวปัญหาแบบนี้! เจ้าคิดว่าทำตัวดื้อรั้นประชดชีวิตแล้วตระกูลเราจะไม่เดือดร้อนรึไง!"

เสียงทุ้มห้าวที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและเหลืออดดังแผดก้องขึ้นจากทางด้านหลัง บุรุษวัยกลางคนในอาภรณ์ผ้าแพรปักลายหรูหรา ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงด้วยความหัวเสีย เขากำลังยืนกอดอกเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวาย ถ้อยคำที่เขาร่ายยาวออกมาด้วยสำเนียงโบราณเต็มไปด้วยความเดือดดาล พุ่งเป้ามาที่การกระทำของร่างนี้—คนที่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร และเรื่องงานแต่งงานบ้าบออะไรนั่น ฉันก็ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นด้วยเลยสักนิด!

ข้างกายกันนั้น มีหญิงวัยไล่เลี่ยกันในชุดจีนโบราณปักลายประณีตงดงามกำลังใช้ผ้าแพรเนื้อดีซับน้ำตาป้อย ๆ นางสะอื้นฮักจนตัวโยน ร่ำไห้คร่ำครวญด้วยถ้อยคำตัดพ้อเจือความเวทนาและหวาดกลัว ปนเสียงบ่นตัดพ้อเรื่องงานมงคลสมรสที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้าอย่างน่าปวดหัว

ฉันได้แต่นั่งนิ่งเป็นหิน ปล่อยให้เสียงด่าทอและเสียงร้องไห้ฟูมฟายลอยผ่านหูไปอย่างไร้ความหมาย สมองขาวโพลนตื้อตันจนนึกไม่ออกว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกับชีวิตกันแน่ 

ภาพสุดท้ายที่จำได้แม่นยำคือความมืดทึบของบันไดหนีไฟในออฟฟิศ อาการก้าวพลาดลื่นไถล และความเจ็บแปล๊บที่ท้ายทอยก่อนสติจะดับวูบไป แล้วทำไมพอลืมตาขึ้นมาอีกที ฉันถึงมานั่งหัวโด่อยู่ในเรือนไม้จีนโบราณ ท่ามกลางคนแปลกหน้าที่เอาแต่โวยวายใส่เรื่องอะไรก็ไม่รู้แบบนี้กันละเนี่ย?

ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักอย่าง ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ไม่รู้ว่าตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ในร่างของใคร และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าของร่างเดิมไปทำอีท่าไหนถึงได้ตกลงไปในสระน้ำ

ทำไมฉันต้องมาซวยข้ามภพข้ามชาติแบบนี้!

ในจังหวะที่ฉันกำลังนั่งมึนเบลอ สมองตื้อตันจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ และพยายามเรียบเรียงความคิดอันยุ่งเหยิง สาวใช้คนสนิทที่ยืนก้มหน้าสำรวมอยู่ด้านข้างก็ขยับกายเข้ามาใกล้ นางยิ้มบางเบาให้พอรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยสำเนียงจีนโบราณที่ฟังยากหูไปสักหน่อย แต่เมื่อตั้งสตั้งสติฟังดี ๆ ก็พอจะจับใจความได้ นางประคองกระจกทองเหลืองขัดเงาวับขึ้นมาถือไว้ตรงหน้า เพื่อให้ฉันได้สำรวจความเรียบร้อยของตนเอง

​ฉันกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความงงงวยระคนหวาดระแวง ก่อนจะกวาดสายตาเลื่อนไปมองเงาสะท้อนที่ปรากฏเด่นชัดอยู่บนพื้นผิวโลหะขัดมันตรงหน้า

​พรึ่บ!

​ดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้นจนแทบถลุดออกจากเบ้า ลมหายใจสะดุดกึกค้างเติ่งกลางลำคอ ร่างกายแข็งทื่อราวกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านผ่านไขสันหลังจนขนลุกชันไปทั้งตัว

"​เอ๊ะ ...นี่มัน ...หน้าใครเนี่ย?!"

​ด้วยความตื่นตระหนกและไม่เชื่อสายตาตัวเอง มือสั่นเทาข้างหนึ่งยกขึ้นหยิกแก้มตัวเองอย่างแรงจนเนื้อนวลขึ้นรอยแดงเถือก

"​โอ๊ย! เจ็บ!"

​นี่ไม่ใช่ความฝันแน่ ๆ! ความเจ็บปวดแล่นแปล๊บขึ้นมาเต็มเลย

​แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับยิ่งทำให้ฉันตกใจหนักกว่าเดิม เพราะภาพสะท้อนออกมาไม่ได้จางหายไปไหน 

นางยังคงจ้องมองฉันด้วยดวงตากลมโตฉ่ำน้ำดั่งลูกกวางป่า เป็นประกายใสระยิบระยับราวกับมีดวงดาวนับพันซ่อนอยู่ภายใน ขนตางอนหนาดั่งปีกจักจั่นทอดเงาลงบนพวงแก้มเนียนละเอียดรับกับคิ้วโก่งเรียวสวยดั่งคันศร ริมฝีปากอิ่มเอิบสีชาดระเรื่อธรรมชาติรับกับโครงหน้ารูปไข่ที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

​ผิวพรรณผุดผ่องเนียนนุ่มดั่งหยกขาวชั้นดีที่ถูกเจียระไนมาอย่างประณีตบรรจง ไรผมสีดำขลับเรียงตัวสวยรับกับกรอบหน้าขาวผ่องอย่างเป็นธรรมชาติ และแม้กระทั่งปลายนิ้วเล็บยังเปล่งประกายสีชมพูระเรื่อสุขภาพดีโดยไม่ต้องอาศัยเครื่องสำอางแต่งแต้มเลยสักนิด

​นี่คือความงดงามที่เหนือล้ำเกินกว่าจินตนาการของมนุษย์ในโลกใบเดิมจะสรรสร้างขึ้นได้ มันคือความงามระดับล่มเมือง สวยหยาดเยิ้มสะกดทุกสายตา และงดงามที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นผู้หญิงคนไหนในชีวิตนี้มาตั้งแต่เกิด รูปร่างบอบบาง หน้าตา เส้นผม และผิวพรรณ ทุกตารางนิ้วสมบูรณ์แบบไร้ที่ติจนแม้แต่ตัวฉันเองที่เพิ่งหลงเข้ามาอยู่ในร่างนี้ยังต้องนิ่งอึ้งค้างเติ่งไปกับความงามจนพูดไม่ออก

​"ให้ตายเถอะ ...หน้าตาแบบนี้มันอะไรกันเนี่ย สวยชะมัดยาด .."

 ฉันหลุดปากอุทานออกมาด้วยภาษาปัจจุบันเต็มปากเต็มคำอย่างไร้การควบคุม ลืมตัวไปชั่วขณะว่ากำลังยืนอยู่ท่ามกลางคนโบราณ