ก็แค่สตรีไร้ทางเลือก

เสี่ยวเตี๋ยที่กลับเข้ามาจากไปทำงานให้คุณหนูของตนก็รีบตรงมาหาจางอวี้ซินส่งห่อผ้าให้ นางรับมาเปิดดูก่อนจะยิ้มให้กับสาวใช้คนสนิทของตน จางอวี้ซินให้ทั้งสองคนออกไปพักผ่อน วันนี้ถูกคนรังแกมาเสี่ยวเตี๋ยกำกระปุกยาในมือ เงินที่คุณหนูให้นางไปซื้อยาก็หนึ่งตำลึงแล้ว ออกจากเมืองหลวงจะใช้ชีวิตเช่นไร จางอวี้ซินเอ่ยกับชุนเถา

"ชุนเถา เจ้าสามารถเย็บปักถักร้อยงานซ่อมแซมได้หรือไม่"

"ได้เจ้าค่ะ คุณหนูอยากแก้ชุดไหนหรือเจ้าคะ"

"อืม..เอาไว้ก่อนพวกเจ้าไปพักเถอะ เสี่ยวเตี๋ย...กล่องไม้ที่เป็นของต่างหน้ามารดาของข้าที่เจ้าเก็บไว้ยังอยู่หรือไม่ เอามาให้หน่อย"

"เจ้าค่ะ"

เสี่ยวเตี๋ยเข้าไปหยิบกล่องไม้มาให้คุณหนูของตน สินเดิมที่มีกว่าห้าพันตำลึงถูกสามคนนั้นเบียดบังเอาไป ยามนี้คุณหนูเหลือเพียงกล่องไม้ที่ไม่มีราคานี้เท่านั้น นางเคยเปิดดูมีเพียงปิ่นเงินหนึ่งอันกับต่างหู เอาไปขายก็ได้ไม่ถึงสองตำลึง สามคนนั้นไม่สนใจของเล็กน้อยเหล่านี้

"พวกเจ้าออกไปเถอะ ไปพักผ่อนเอาแรงอีกสามวันพวกเราต้องออกเดินทางไกล"

"ท่านอ๋องบอกให้เราไปเฝ้าสุสานบรรพชนสกุลจ้าว ห่างจากเมืองหลวงหนึ่งพันลี้เจ้าค่ะ"

"อืม...เขาหย่ากับข้าแล้ว จะให้ข้าไปเฝ้ากองกระดูกไร้ญาติพวกนั้นหรือ ตัวเองเป็นลูกเป็นหลานยังไม่ไปจะให้สะใภ้ที่หย่าแล้วไปเฝ้า จ้าวเหวยเจิ้นฝันไม่ตื่นหรืออย่างไร"

"คุณหนู ระวังคำพูดด้วยเจ้าค่ะ หากไม่ไปที่นั่นแล้วเราจะไปไหนได้ สกุลจางก็ไม่เหลือแล้ว"

"รอบๆแคว้นหยวนยังมีแคว้นหรง แคว้นฮั่น แคว้นฉิน มีที่ให้ไปเยอะแยะ พวกเจ้าไปพักเถอะ"

ทั้งสองคนพยักหน้าก่อนจะไปพัก ยามเซินแล้ววันนี้มีเรื่องคงไม่มีอาหารให้กินอีก จางอวี้ซินเองก็รู้ดีถึงสภาพความเป็นอยู่ร่างเดิม แต่ตอนนี้ต้องเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันเพิ่มก่อนค่อยวางแผน

ฮัดเช้ย !! ฮัดเช้ย!! ฮัดเช้ย!!

ในห้องหนังสือจ้าวเหวยเจิ้นจามไม่หยุด มีใครกำลังบ่นถึงเขาหรือเปล่านะ คนของกำลังรายงานเรื่องที่ให้ไปจับตาดูจางอวี้ซิน เขารู้สึกว่านางเปลี่ยนไปจึงอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"ท่านอ๋อง...เป็นอย่างที่ทรงคาดการณ์สาวใช้ที่ชื่อซุนจื่อเป็นคนทำทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ"

"แล้วจางอวี้ซินทำอะไรกับสามคนนั้น"

"ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ นางเพียงแค่ถีบซุนจื่อตกบันไดเท่านั้นแล้วไล่กลับมา ท่านอ๋องในเมื่อนางไม่ได้เป็นคนลงมือเหตุใดถึงทรงเขียนหนังสือหย่าให้นางกัน กระหม่อมไม่เข้าใจ"

"ปู่ของนางต้องการใช้บารมีข้าคุ้มครองหลานสาวตัวเอง ข้าเกลียดที่สุดคือการบีบบังคับ แต่เขาช่างไม่เจียมตัว ส่วนนางเองเป็นถึงคุณหนูกับถูกสาวใช้จูงจมูกก่อความวุ่นวายในจวนอ๋อง เก็บนางไว้มีประโยชน์อันใด"

"กระหม่อมเข้าใจแล้ว ยังดีที่ไม่ใช่สมรสพระราชทานมิเช่นนั้นคงหย่านางลำบาก เอ่อ และพระบิดาของพระองค์จะทรงตำหนิเรื่องที่พระองค์หย่าพระชายาหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

"กว่าทั้งสองพระองค์จะกลับ ข้าก็ส่งนางไปเฝ้าสุสานต้นตระกูลเรียบร้อยแล้ว หยุนเหิงเจ้าไปได้แล้ว เลิกจับตาดูนางไม่ต้องเฝ้าแล้ว แค่สตรีที่ไร้ทางเลือกคนหนึ่ง อยู่ๆ ก็ทำใจกล้าขึ้นมาเท่านั้น"

"เอ่อ...แล้วเรื่องที่คุณชายใหญ่หลิวไหล่หลุด ท่านหมอหลี่ต่อให้แล้ว เรื่องนี้ท่านเสนาบดีอาจจะ....."

"นั่นเป็นเรื่องที่นางก่อ จวนอ๋องของข้าไม่เกี่ยวข้อง"

องครักษ์ไปแล้ว เขาไม่รายงานเรื่องที่นางจะไปที่อื่นไม่ยอมเฝ้าสุสาน เขาสงสารนางแม้ว่านางจะแต่งมาด้วยวิธีน่ารังเกียจแต่อย่างไรนางก็ไม่เคยสร้างความเดือดร้อน บางทีการออกไปจากจวนอ๋องอาจเป็นทางเลือกที่ดี เมื่อองครักษ์ไปแล้ว จ้าวเหวยเจิ้นวางพู่กันในมือครุ่นคิดเรื่องบางอย่างก่อนจะเรียกหาคนสนิท

"อาฝู..เจ้าไปสืบเรื่องยาต้องห้ามนั่นว่ามาจากที่ใดแล้วทำลายมันซะ"

องครักษ์คนสนิทรับคำเรียบร้อยก็ไปทำงาน จ้าวเหวยเจิ้นไม่เขียนหนังสือต่อ ชายแดนสงบสุขมานานเขาจึงอยู่เมืองหลวงได้นานขึ้น แต่อีกไม่กี่วันเขาต้องไปชายแดนเพราะแคว้นข้างเคียงเริ่มซ่องสุมกำลัง ที่หย่านางเพราะให้นางไปหาชีวิตใหม่

เมืองหลวงไม่เหมาะกับสตรีไร้สมองเช่นนาง มีแต่จะเป็นเบี้ยให้คนอื่นเสียเปล่าๆ เขาไม่อยู่จวนขี้เกียจมาตามแก้ปัญหา ถึงแม้จะเป็นถึงอ๋องแต่ก็ใช่จะไม่มีศัตรู ชายาของเขาต้องฉลาดทันคน สามารถเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาได้ไม่ใช่อ่อนแอถูกคนอื่นชักจูงได้ง่าย