ทนไม่ไหวก็ทางใครทางมันสิ

เมื่อกู้หมิงไปแล้วจางอวี้ซินก็ให้ชุนเถาไปตามเสี่ยวเตี๋ยออกมา

"เขาทำอะไรเจ้าหรือเสี่ยวเตี๋ย บอกมาข้าจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด"

"เปล่าเจ้าค่ะเขาแค่เอ่ยวาจาถึงท่านไม่ดีเท่านั้น"

"นึกว่าอะไร งั้นช่างทีเถอะอย่าใส่ใจเลย ชุนเถาไปเอามีดมาหน่อยข้าจะแร่เนื้อ และก็เหลาไม้แหลมน่ะ"

ชุนเถาพยักหน้าจากนั้นสามคนนายบ่าวก็ช่วยกันทำงานจนกระทั่งชุนเถาเอ่ยกับเสี่ยวเตี๋ย

"พี่..ท่านว่าผีสาวชุดแดงที่มีเลือดเต็มหน้าตนนั้นจะมาอีกไหม"

"ชุนเถาเจ้าเด็กปากมอม ใครพูดถึงผีกันนี่ยามโหย่วแล้วนะ ตะวันจะตกดินแล้วเจ้านี่ปากเปราะเสียจริง"

จางอวี้ซินที่ได้ยินก็หูผึ่งก่อนจะเอ่ยถาม

"พี่สาวอะไร พวกเจ้าเจอผีหรือที่ไหนกัน"

"สี่วันก่อนเพคะ พวกเราไปเอาเสบียงแต่กลับถูกพวกซุนจื่อให้คนมารุมทำร้าย พวกเราเห็นนางมาทางเรือนหลังคิดว่านางคงมาหาเรื่องท่านจึงจะตามมา"

"ใช่เจ้าค่ะคุณหนู ข้ากับพี่สาวเจอผีตนนั้นขวางประตูไม่ให้พวกเราเข้ามาได้นางน่ากลัวมากเลยเจ้าค่ะ ซุนจื่อคงจะเล่นคุณไสย์เลี้ยงวิญญาณผีร้ายแน่ๆเจ้าค่ะ"

จางอวี้ซินถึงบางอ้อทันที บ่าวสามคนนั้นคนแขวนคอร่างนี้อย่างง่ายดายโดยไม่มีคนสงสัยสักนิด ที่แท้ยายผีเจ้าเล่ห์นั่นจงใจใช่ไหม ร่วมมือกับคนร้าย หึ..นี่มันผีหลอกของแท้เลย เพื่อจะใช้เลือดฉันปลดปล่อยวิญญาณตัวเอง เสแสร้งทำมาขอบคุณ จางอวี้ซินเท้าเอวเอามีดชูขึ้นชี้ฟ้า

"ขอบคุณที่ข้าปล่อยเจ้าหรือ ขอบคุณกับผีเจ้าน่ะสิ ที่แท้เป็นเจ้าที่ทำเรื่องทั้งหมด ก็ว่าอยู่ต่อให้ใจกล้าอย่างไรก็ไม่น่าจะกล้าสังหารเจ้านายตนเอง แล้วไอ้ที่เจ๊โดนส่องสามรูจนตายเนี่ย นางผีนิสัยเสียหล่อนมีส่วนด้วยใช่ไหม สมบัติราชวงศ์เซียวหยวนที่ขุดเจอมีมากมาย ไอ้แก่นั่นดันไม่อยากได้อย่างอื่น จำเป็นต้องเจาะจงไข่มุกเม็ดนี้ แหมแผนสูงจริงๆนะ ขอสาปแช่งให้ถูกกักขังอีกรอบชาติหน้าฉันจะไม่ขโมยไข่มุกแล้วโว้ย เอ้ย!! ไม่ใช่ชาติหน้าฉันจะเลิกเป็นขโมย เพ้ยๆๆ .. นางผีเจ้าเล่ห์"

ร่างระหงในอาภรณ์สีแดงที่นอนเอนตะแคงอยู่บนเตียงหยกสีขาวสะอาดตา สายตามองมายังอีกคนที่กำลังนั่งดีดฉินอยู่ด้านหน้า ยกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยถาม

"นางเกรี้ยวกราดยิ่งนัก ว่าแต่เจ้าเถอะโกรธที่ข้าไปเอาวิญญาณเจ้ามาแบบนั้นหรือไม่น้องข้า"

"เฮ้อ..เดิมข้าใช้กรรมหมดนานแล้ว รอก็แต่นางหมดอายุขัยและมาแทนข้า ไม่คิดว่าเศษวิญญาณของข้าจะเกรี้ยวกราดเพียงนี้"

"เจ้าคงไม่ได้หลงรักบุรุษผู้นั้นนะ"

"ตอนเป็นมนุษย์ข้าไม่รู้หรอกพี่สาว แต่ทว่าครั้งนี้ข้าผ่านด่านเคราะห์นี้แล้วจะเวียนว่ายตายเกิดไปทำไมอีก เมื่อออกจากกายหยาบข้าก็ไร้ความรู้สึก ความรักใดๆฉันมนุษย์โลกข้าไม่ต้องการอีก ว่าแต่ท่านเถอะได้ตอบแทนนางอย่างไร"

"ให้ของขวัญนางเล็กน้อยน่ะ อีกไม่นานนางจะขอบคุณข้า"

สองพี่น้องยิ้มให้กัน ส่วนด้านล่างก็โมโหไม่หยุด อยู่ๆต้องมาตายเข้าร่างใครก็ไม่รู้ แถมยังมาอยู่ยุคโบราณอีกลำบากลำบน มีผัวก็ประสาทแดก นางผีตัวดียังมาเข้าฝันให้ตกใจมันน่าโมโหจริงๆ

ชุนเถากับเสี่ยวเตี๋ยไม่รู้ว่าคุณหนูของตนบ่นอะไรและด่าใคร นางเงยหน้าด่าๆๆๆอย่างเดียว จากนั้นก็ลงมานั่งอย่างแรง เวินซูฉีทำใจแล้วว่าอย่างไรก็ไม่อาจไปจากที่นี่ได้ยกเว้นตายอีกครั้ง แล้วหากครั้งหน้าไปเกิดท้องหมาแล้วยังมีความทรงจำชาติเดิมล่ะ เฮ้อ..ช่างเถอะด่าไปก็เท่านั้นนี่คงเป็นเวรกรรมของเธอ

จางอวี้ซินมองไปยังสองสาวที่จ้องนางเขม็งก็ยิ้มให้ คนกำลังโกรธโพล่งอะไรออกไปบ้างก็ไม่รู้ ช่างมันไหนๆก็ต้องอยู่ใช้ชีวิตให้ดี นับถอยหลังอีกห้าวันก็จะเป็นอิสระแล้ว สามคนนายบ่าวเสียบเนื้อและผักเรียงใส่ถาดไม้ จางอวี้ซินติดเตานางให้เสี่ยวเตี๋ยไปซื้อถ่านมาจากโรงครัว น่าแปลกที่วันนี้พวกนั้นไม่เก็บเงินยอมขายแต่โดยดี จากนั้นก็นำน้ำต้มกระดูกที่เคี่ยวเอาไว้ได้มาปรุง ผักที่ล้างสะอาดแล้วบิดแล้วใส่ในน้ำเดือด ไม่มีพริกอาจจะจืดไปหน่อยแต่ก็ดีกว่ากินที่โรงครัวให้มา

กลิ่นเนื้อย่างลอยอบอวลไปทั่วเรือนหลัง องครักษ์ที่เฝ้าระวังถึงกับกลืนน้ำลาย

"คุณหนูจางนางทำอะไร เหตุใดหอมนัก"

"นั่นน่ะสิ ข้าอยากกินจริงๆ หอมจนข้าจะกลืนลิ้นตัวเองแล้ว"

ร่างสูงที่กลับมาจากในวังเดินมาเรือนหลังก็ได้กลิ่นหอมเช่นกัน เขาผ่านประตูเข้ามาเห็นสาวคนนายบ่าวกำลังล้อมวงกันพูดคุนสนุกสนาน กู้หมิงมารายงานว่าวันนี้เสี่ยวเตี๋ยซื้อข้าวของมากมาย จ้าวเหวยเจิ้นเดินมาถึงสองสาวใช้ก็ลุกขึ้นคำนับก่อนจะถอยออกไปยืนด้านข้าง

"เจ้าทำอะไร"

"ซักผ้าอยู่มั้ง"

"จางอวี้ซิน...ความอดทนข้ามีจำกัดนะ"

"ทนไม่ไหวก็ทางใครทางมันสิ พรุ่งนี้หม่อมฉันจะออกจากที่นี่ท่านอ๋องจะได้ไม่ต้องอดทนกับหม่อมฉันอีก ต่างคนต่างได้ประโยชน์"

"เจ้าอยากไปจากข้าเพียงนี้"

จางอวี้ซินพลิกเนื้อที่กำลังย่างเมื่อเห็นว่าสุกแล้วก็ใส่ในจานชุนเถาและเสี่ยวเตี๋ย เด็กสองคนนี้ไม่กล้านั่งและไม่กล้ากิน จางอวี้ซินมองหน้าคนมาใหม่อย่างรำคาญ และสายตานั้นจ้าวเหวยเจิ้นเพิ่งจะเห็นครั้งแรก ปกติสายตานางจะเทิดทูนเขา เสียงสดใสราวกระดิ่งเงินเอ่ยขึ้น

"จากกันไวก็ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตนเองได้มากขึ้น.....พระองค์ทรงรั้งไว้นานอีกฝ่ายจะรอแต่งจนทนไม่ไหวเอานะเพคะ"

"เจ้าหึงหรือ"

"หึง!! ท่านอ๋องเคยได้ยินคำว่าสามีที่ดีคือสามีใหม่ไหมเพคะ แทนที่จะลุกมาแต่งหน้าทาชาดมานั่งทำตัวให้คนเก่าเสียดายมิสู้เดินหน้าหาใหม่จะดีกว่าหรือ โบราณว่าของใหม่เร้าใจกว่าของตายนะเพคะ ว้าย"

จ้าวเหวยเจิ้นลุกขึ้นและก้มลงช้อนอุ้มร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนพาเดินเข้าเรือนทันที สองสาวใช้มองตามอย่างไม่รู้จะช่วยอย่างไร คุณหนูช่างปากร้ายยิ่งนัก อีกอย่างเขาคือหลานชายคนโปรดฝ่าบาทไม่มีใครกล้าขัดใจเขาแม้แต่องค์รัชทายาทยังต้องยอมหลีกทาง