ข้าคือคุณหนูจาง

จางอวี้ซินเดินเข้าเรือนมานั่งพัก เธอต้องลำดับความใหม่ทั้งหมดขอร่างเดิม ด้านชุนเถากับเสี่ยวเตี๋ยเดินมาหาก่อนจะร้องไห้จับมือของเธอแน่น นี่คือคนที่จงรักภักดีต่อร่างเดิม

"จางอวี้ซินนะจางอวี้ซินหล่อนใจจืดมากเลยนะ เจ้าไม่อยู่จะให้เด็กสอนคนนี้อยู่อย่างไร ตัดช่องน้อยแต่พอตัวแบบนี้น่ารังเกียจจริงๆ"

ฮึกๆๆเสียงร้องไห้ดังมา จางอวี้ซินเหลือบสายตาขึ้นมองก็เห็นร่างวิญญาณของนางที่กำลังร้องไห้และส่ายหน้า ภาพบางอย่างอยู่ตรงหน้าของเธอ นี่เป็นจิตใต้สำนึกของจางอี้ซินก่อนตาย สาวใช้ของนางมาหาอาศัยตอนที่เสี่ยวเตี๋ยกับชุนเถาไม่อยู่

"พระชายาหรือ....ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เจ้าถูกท่านอ๋องเขียนใบหย่าแล้ว ต่อไปก็ถูกไล่ออกจากเมืองหลวง ฮ่าๆๆ"

"ใช่ ซุนจื่อพูดถูก คุณหนูตกยากเช่นเจ้าหากออกจากเมืองหลวงไปก็มิวายถูกคนเอาไปขาย ท่านอ๋องไม่ต้องการเจ้าแล้ว แต่ยังมีขอทานมากมายที่อยากได้เจ้านะ"

"อ่ะ....ข้าเตรียมไว้ให้ ถ้าเป็นข้าจะไม่เก็บใบหน้าเอาไว้ให้คนเยาะเย้ยหรอก ท่านอ๋องจะส่งเจ้าไปเป็นนางบำเรอกองทัพ แต่ว่าคุณหนูหลิวจิตใจเมตตาขอร้องเขาเอาไว้เจ้าจึงถูกไล่ออกจากเมืองหลวงเท่านั้น"

"ไม่จริง พวกเจ้าโกหก...ท่านอ๋องไม่มีวันให้ข้าไปเป็นนางบำเรอกองทัพ เขารับปากท่านปู่ข้าเอาไว้เขาไม่มีทางทำแน่นอน"

"แล้วอย่างไร ใครให้เจ้าวางยางเขากันล่ะ ฮ่าๆๆๆ"

จางอวี้ซินตาแดงก่ำเพราะความโกรธ ซุนจือเป็นคนวางแผนการทั้งหมด แน่นอนนางเพิ่งรู้ตัวว่าทั้งสามคนถูกซื้อตัวไปนานแล้ว

"เป็นเจ้าที่วางยาข้ากับเขา ซุนจือเจ้าหักหลังข้า"

ซุนจื่อเดินมาก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น

"เป็นข้าแล้วอย่างไร เจ้าไม่มีโอกาสบอกท่านอ๋องอยู่แล้ว อิงจื่อ ชิงลี่"

สาวใช้อีกสองคนจับจางอวี้ซินใช้ผ้ารัดคอจากนั้นก็ช่วยกันจับนางแขวนไว้บนคาน เมื่อเห็นร่างบางที่พยายามดิ้นรนแน่นิ่งในที่สุดก็พากันออกไป นี่เป็นสิ่งที่จางอวี้ซินคนเก่าอยากให้เธอเห็น เสี่ยวเตี๋ยเห็นคุณหนูของตนเงียบไปไม่เอ่ยอะไรก็จับมือแน่นขึ้น

"คุณหนู..บ่าวกับชุนเถาจะดูแลท่านเอง พวกเราจะทำงานหนักไม่ให้ท่านลำบาก ท่านอย่าเสียใจอีกเลยนะเจ้าคะ"

"ใช่เจ้าค่ะ ข้ากับพี่เสี่ยวเตี๋ยจะทำงานมากขึ้น"

มือผอมแห้งยกขึ้นมาลูบศีรษะของสาวใช้ทั้งสองคน จางอวี้ซินยิ้มให้กับร่างเดิม

"ไปเถอะ ทุกอย่างมีข้าอยู่บุญคุณความแค้นข้าจะรับไว้เอง"

จางอวี้ซินยิ้มให้พร้อมกับยกมือลูบศีรษะสาวใช้ของตนเช่นกัน จากนั้นนางก็ค่อยๆเลือนหายไป เสียงเรียกเสี่ยวเตี๋ยดังมาเป็นเสียงของซุนจื่อ คงมาดูว่าเหตุใดจางอวี้ซินถึงไม่ตายกระมัง

"เสี่ยวเตี๋ย...ชุนเถาเจ้าออกมานะ นางคนไร้ค่าจางอวี้ซินเจ้ากล้าตบคุณหนูหลิว คุณชายหลิวให้ข้ามาลงโทษเจ้า"

สาวใช้ทั้งสองมองหน้าคุณหนูของตน นางพยายามบอกหลายครั้งแล้วว่าซุนจือ อิงจื่อ ชิงลี่ถูกคุณหนูหลินซื้อตัวไปนานแล้ว แต่เพราะพวกนางโกหกเก่งกลับดำเป็นขาวคุณหนูจึงไม่เชื่อคำนางแต่กลับเชื่อทั้งสามคน ยามนี้พวกนางยังคิดจะมาหาเรื่องเพราะเห็นคุณหนูตกต่ำ

"คุณหนู..บ่าวจะออกไปไล่พวกนางเอง"

"ไม่ต้องหรอก ข้าจะออกไปเอง เจ้าไปทำงานอย่างหนึ่งให้ข้า เสี่ยวเตี๋ยเจ้าสามารถออกจากจวนโดยที่ไม่ถูกจับได้หรือไม่"

"มีทางอยู่เจ้าค่ะ คุณหนูแต่เงินขอเราเหลือไม่ถึงห้าตำลึงแล้ว ที่เคยมีก็ถูกพวกนางสามคนเอาไปหมด"

"อย่าห่วง...ข้าจะให้พวกนางคายออกมาทั้งต้นทั้งดอก หากระดาษมาข้าจะเขียนข้อความ"

ชุนเถาเอาเศษกระดาษมาให้จางอวี้ซิน นางเขียนสามสี่ประโยคก่อนจะกระซิบข้างหูเสี่ยวเตี๋ย สาวใช้ตาโตแต่ก็พยักหน้าจากนั้นจางอวี้ซินก็ออกไปนอกเรือน

ซุนจื่อที่เห็นนางออกมาก็เดินตรงปรี่เข้ามาก่อนจะเอ่ยถาม

"เจ้าเป็นคนหรือเป็นผี นางคนไร้ประโยชน์ อ๊า..."

ผลั่ก!! ตุ้บ!! ฝ่าเท้าของจางอวี้ซินถีบไปที่หน้าท้องซุนจื่อทำให้นางตกบันไดลงมา ร่างผอมแห้งที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงของจางอวี้ซินราวกับวิญญาณที่ผุดขึ้นมาเพื่อทวงแค้น จางอวี้ซินนั่งยองลงข้างๆซุนจื่อ มือบางไล้แก้มเบาๆ

"ข้าอยากตบเจ้าให้สมกับความชั่วจริงๆ เสียดายหากไม่กลัวว่าเจ้าจะราคาตก กลับไปบอกหลิวเซียงทุกอย่างที่นางทำกับจางอวี้ซิน สกุลหลิวต้องจ่ายราคาสูงมากเชียวล่ะ"

"เจ้าไม่ใช่นาง เจ้าเป็นใคร"

"ข้าก็คือจางอวี้ซิน คุณหนูสกุลจางที่ถูกคนใส่ร้ายจนต้องถูกเนรเทศทั้งตระกูล แต่คนที่ใส่ร้ายข้ารับรองว่าได้วอดวายทั้งตระกูลแน่ๆ ไสหัวไปซะก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจแขวนคอเจ้าเหมือนที่พวกเจ้าทำกับข้า"

ซุนจื่อปากคอสั่น นางเปลี่ยนไปยามนี้นางราวกับยมทูตมาเอาชีวิตคน ซุนจื่อลุกขึ้น อิงจื่อกับชิงลี่ที่เห็นซุนจื่อถูกถีบอย่างแรง อีกทั้งคุณหนูจางบอกว่าจะเอาพวกนางแขวนคอก็ยิ่งหวาดกลัว อย่างไรนางก็เป็นคุณหนูแม้จะตกต่ำ

"อิงจื่อ ไปพาซุนจื่อมาเถอะพวกเรารีบไป"

ทั้งสามคนรีบกลับไปที่เรือนใหญ่ทันที อีกฟากคนที่มาเฝ้าดูตามคำสั่งกลับไปแล้ว จางอวี้ซินมองไปยังยอดไม้ที่ไหวเล็กน้อย บางทีอาจแค่ลมพัดจากนั้นก็เดินเข้าเรือน