ช่างเป็นคนโง่อะไรขนาดนี้

แคว้นหยวน

จางอวี้ซินที่รู้สึกถึงตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจเธอดิ้นรนจนในที่สุดคานไม้เก่าๆก็หักครืนลงมา เธอรู้สึกถึงอาการกระแทกพื้นอย่างแรง ลำคอเจ็บราวกับมีสิ่งใดรัดอยู่ เมื่อได้สติก็พบว่าตัวเองมีผ้าขาวผืนยาวกำลังรัดอยู่ที่ลำคอ นี่มันอะไรกันเธอตายแล้วไม่ใช่หรือ เธอถูกหลี่กั๋วคู่หูของเธอทรยศ เธอถูกสไนเปอร์ส่องจนเกือบพรุน สามนัดเลยนะถึงจะไม่เข้าจุดตายทีเดียวแต่อย่างไรเธอก็ไม่รอด

มือบางพยายามแกะเชือกที่ลำคอออก เมื่อยกดูมือตัวเองก็ตกใจ ผอมแห้งราวกับศพเชียว เมื่อแกะผ้าสำเร็จความทรงจำก็หลั่งไหลเข้ามาถาโถม ร่างเดิมชื่อจางอวี้ซินเหมือนกับเธอ จางเหวินท่านปู่ของนางถูกใส่ร้ายว่ารับสินบนและยักยอกเงินบรรเทาทุกข์ เขาถูกเนรเทศ แต่มิได้ใช้โอกาสครั้งสุดท้ายที่มีขอพระราชทานอภัยโทษ แต่จางเหวินกลับใช้โอกาสนี้ขอให้จวิ้นอ๋องแต่งงานกับหลานสาวตนเอง

สกุลหลิวต้องการนางไปเป็นอนุ และการใส่ร้ายก็มาจากสกุลหลิว เสนาบดีหลิวมีอำนาจแต่ก็ไม่อาจแตะต้องเชื้อพระวงศ์ได้ จางอวี้ซินแต่งเข้าจวนอ๋องก็เพื่อหาหลุมหลบภัยให้กับหลานสาว แต่จางเหวินไม่รู้เลยว่าจ้าวเหวยเจิ้นเกลียดที่สุดคือการบังคับและใช้เล่ห์เหลี่ยม ร่างเดิมจึงถูกทอดทิ้งตั้งแต่วันแรกที่เข้าจวน มิหนำซ้ำยังไม่มีสินเดิมสักชิ้นมีเพียงตั๋เงินห้าพันตำลึงและกล่องไม้เก่าๆหนึ่งอัน มีเพียงบ่าวห้าคนที่ไม่อยากถูกเนรเทศจึงยอมเป็นสินเดิมแต่งตามเข้ามา จางอวี้ซินรู้ตัวแล้วว่ามาสวมร่างคนอื่น ก่อนจะบ่นกับตัวเอง

"นี่มันพล็อตละครแนวตั้งไหมว่ะ แล้วยายนี่ผูกคอตายทำไมเนี่ย"

ในความทรงจำสาวใช้ที่ชื่อซุนจื่อบอกกับนางว่าท่านอ๋องมีใจให้นางแต่ว่าท่านอ๋องเป็นคนเงียบขรึมไม่แสดงออก สองวันก่อนสาวใช้คนนี้ให้จางอวี้ซินไปรอท่านอ๋องที่เรือนชมจันทร์ จากนั้นก็จุดกำยานจนทั้งคู่มีความสัมพันธ์กันในคืนนั้น พอเช้ามาจวิ้นอ๋องคนนั้นก็เขียนใบหย่ามาปาใส่หน้านาง จางอวี้ซินอับอายจึงผูกคอตาย จางอวี้ซินที่เพิ่งมาก็ด่าเจ้าของร่างคนเก่าอย่างหัวเสีย

"ยายโง่เอ๊ย...หย่าก็หาผัวใหม่สิ จะมาตงมาตายทำไมกันเฮ้อ เน่ากว่าละครสั้นก็ชีวิตยายนี่แหละ"

จางอวี้ซินค่อยๆลุกขึ้น เธอเดินไปมุมห้องที่มีกระจกทองเหลืองมัวๆมาส่องดู ร่างนี้นับว่ามีเค้าโครงความงามอยู่บ้าง แต่แต่งมาสองปี วันๆกินแต่ผักดองกับน้ำข้าวจึงผอมราวกับศพ ในเมื่อเจ้านายไม่โปรดปรานจะมีชีวิตที่ดีได้ยังไง เสียงฝีเท้าเดินมาไม่น่าจะต่ำกว่าห้าคน เรือนร้างนี้มีแค่ร่างเดิมกับสาวใช้ที่ชื่อเสี่ยวเตี๋ยและชุนเถา คนมามากมายถ้าไม่มาหาเรื่องจะมีอะไรกัน

"ฮือๆๆคุณหนูเจ้าคะ พระชายานางป่วยจริงๆท่านอย่าทำร้ายนางเลยนะเจ้าคะ"

"เพ้ย พระชายาอะไรกัน นางถูกท่านอ๋องหย่าแล้ว ถอยไปเสี่ยวเตี๋ยไม่เช่นนั้นละก็.."

"ไม่เช่นนั้นจะทำไม"

เสียงของจางอวี้ซินดังมาจากด้านในก่อนที่ร่างผอมบางจะเดินออกมา เสี่ยวเตี๋ยถูกตบจนหน้าบวม ส่วนชุนเถาก็มีรอยตบเช่นกัน จางอวี้ซินมองดูสาวใช้ที่ภักดีสองคนถูกทำร้ายอย่างหนักก็กำมือแน่น ก่อนที่จะมีเสียงดังทุ้มตามมา

"ให้เจ้าไปปรนนิบัติข้ากลับเล่นตัว นางแพศยาข้ายอมให้เจ้าปีนเตียงข้าก็นับว่าเมตตาแล้ว"

หลิวเสียนเดินมาถึงก็กระชากชุนเถา นางหน้าตางดงามเขาอยากเอานางไปเป็นของเล่น เดิมนางเป็นสาวใช้ของจางอวี้ซินเขาจึงไม่แตะต้องเพราะนางคือพระชายา แต่ตอนนี้ท่านอ๋องหย่ากับนางแล้วเขาจึงไม่กลัวอีก มือหนากระชากอย่างไม่ไยดี คนอื่นๆต่างหัวเราะเยาะ

"สาวใช้ได้เป็นของเล่นท่านชายนับว่าเป็นวาสนา จางอวี้ซินเจ้าเล่าอิจฉาชุนเถาหรือไม่"

หลิวเซียงเอ่ยเยาะเย้ย หลิวเสวียนพี่ชายของนางที่ยังต้องการจางอวี้ซินอยู่ หลังจากที่ถูกไอ้แก่นั่นยกให้ท่านอ๋อง แต่ยามนี้นางไร้ค่าไร้คนปกป้องแล้ว ร่างสูงเดินเข้ามาหาใช้มือจับปลายคางจางอวี้ซินแต่กลับพลาดถูกร่างบางจับข้อมือของเขาก่อนจะหักแล้วบิดจนหัวไหล่หลุดทันที

"อ๊าคคค ไหล่ข้า นางแพศยาเจ้ากล้าดีอย่างไร........อ๊าค"

"พี่ใหญ่!!..จางอวี้ซินปล่อยพี่ชายข้านะ อ๊ายย"

เพียะ!! เพียะ!! เพียะ!! เสียงตบหน้าไม่นับของจางอวี้ซินทำเอาหลิวเซียงถึงกับน้ำตาอาบแก้ม เสียงเอะอะดังไปถึงเรือนหน้า มีคนไปรายงานจ้าวเหวยเจิ้นเขาจึงมาดู เมื่อเขามาถึงหลิวเซียงก็เข้าไปเพื่อชิงฟ้องทันที

"ท่านอ๋อง...นางตบหน้าหม่อมฉัน พระองค์ต้องให้ความเป็นธรรมกับหม่อมฉันด้วยนะเพคะ นางยังทำร้ายพี่ชายของหม่อมฉันด้วย ฮือๆๆ"

สองมือเกาะแขนชายหนุ่มแน่น น้ำตาของนางไหลพรากดุจสาลี่ต้องน้ำฝน จ้าวเหวยเจิ้นมองมายังจางอวี้ซินเอ่ยเสียงเข้ม

"นางเป็นหลานสาวเสนาบดีหลิว เจ้าเป็นเพียงสตรีถูกหย่าร้างกล้าดีอย่างไรมาลงมือกับนาง"

จางอวี้ซินมองมายังคนที่เพิ่งมาถึง รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหยกสลัก แต่ทุกอย่างสลายไปในพริบตา นี่คือไอ้สารเลวจ้าวเหวยเจิ้นที่ทำให้ร่างเดิมผูกคอตาย จางอวี้ซินเอ่ยเสียงเรียบ

"ที่นี่เรือนหม่อมฉัน เราสามคนอยู่กันดีๆก็มีคนมาหาเรื่อง จวนอ๋องแห่งนี้เข้มงวดเสียจริงๆ หมาแมวที่ไหนก็เข้ามาได้"

"เจ้าว่าใครเป็นหมา"

หลิวเซียงปล่อยแขนจ้าวเหวยเจิ้นและชี้หน้าจางอวี้ซิน มือบางยกขึ้นจับนิ้วข้างที่ชี้นางหักลงจนเสียงกระดูกลั่น กร๊อบ!!

"อ๊ายย....นิ้วของข้าเจ้า ท่านอ๋องช่วยหม่อมฉันด้วย"

หมับ!! มือหนาคว้าเข้าที่ลำคอของจางอวี้ซินทันที จ้าวเหวยเจินบีบคอนางแต่จางอวี้ซินก็ไม่ได้ยอมเขา นางใช้มือฟันไปจุดตัดกำลังของเขาทันที ร่างสูงปล่อยมือโดยปริยาย นี่นางมีวรยุทธหรือ

"เจ้ากล้าดีอย่างไรมาทำร้ายข้า ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ"

"อยากมากก็แค่ตายอีกรอบ กระต่ายถูกรังแกยังรู้จักกัดคน จะให้ยืนเฉยๆโง่หรืออย่างไร ท่านอ๋องทรงตรัสเองว่าอีกสามวันจึงจะให้ออกจากเมืองหลวง เช่นนั้นวันนี้จะส่งคนมารีบไล่ทำไมกันเพคะ ส่วนเจ้าจำไว้อย่าชี้หน้าข้าอีกนางดอกบัวเน่า"

จ้าวเหวยเจิ้นประเมินคนตรงหน้าอีกครั้ง นางดูเหมือนแปลกไปปกติจะหลบสายตาเขาแต่วันนี้กลับไม่ลดละ หรือว่านางสะเทือนใจที่เขาเขียนใบหย่าให้ ก่อนจะเอ่ยปากให้คนอื่นกลับไป

"พวกเจ้ากลับให้หมด ส่วนหากเจ้าไม่ทำเรื่องชั่วช้าเจ้าก็คงใช้ชีวิตสบายกว่านี้นะจางอวี้ซิน"

ร่างสูงเดินจากไป จางอวี้ซินเอ่ยตามหลัง

"สบายกับผีบรรพบุรุษเจ้านะสิไอ้คนประสาท กินน้ำข้าวกับผักดองทุกวัน หย่าก็หย่าสิผัวที่ดีคือผัวใหม่ย่ะไอ้โง่ ช่างเป็นคนโง่อะไรขนาดนี้"

จ้าวเหวยเจินหันกลับมาแต่นางไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว เห็นเพียงแผ่นหลังบางที่หายเข้าไปในเรือน ช่างน่าตายนัก