ที่บ้านไม่สอนมารยาทเหรอ

กู้หมิงเห็นว่างนางกำลังจะไปก็ไม่รั้ง เสี่ยวเตี๋ยเปิดประตูแต่กลับเปิดไม่ออก

"แกร้ง!! แกร้ง !!แกร้ง!! เสี่ยวเตี๋ยเห็นว่าประตูถูกลงกอนจากด้านนอกก็หันกลับมาหาคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง เขานั่งจิบชาสบายใจราวกับไม่ทุกข์ไม่ร้อน คนตัวเล็กโมโหเดินกลับมาหาสองมือเท้าเอวอย่างไม่พอใจ

"ใต้เท้ากู้..ปล่อยข้าออกไป ท่านทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร"

"ข้ายังไม่ว่าง คอแห้งอยู่เจ้ารีบก็หาทางออกเอง ถ้าไม่รีบก็นั่งรอ"

เสี่ยวเตี๋ยลืมสถานะตนเองทันทีเพราะความโมโหชี้หน้าต่อว่าเขา

"กู้หมิงไอ้คนใจแคบยิ่งกว่ารูเข็ม พวกเรานายบ่าวไปทำอะไรให้ท่านกันแน่ถึงกัดไม่ปล่อย"

"เจ้ากำลังด่าข้าเป็นสุนัขเช่นนั้นหรือ"

"นิสัยหาเรื่องไร้เหตุผลเช่นนี้ท่านว่ามีคนเขาทำกันหรือ"

แปะ แปะ แปะ เสียงกู้หมิงปรบมือก่อนจะเดินมาหาเสี่ยวเตี๋ยช้าๆทีละก้าว เท้าบางถอยหลังทีละก้าวเช่นกัน กู้หมิงอาศัยจังหวะที่ตนเองสูงกว่าก้าวสองทีถึงตัวนางมือหนาคว้าเอวบางรั้งมาปะทะกับอกแกร่ง สายตาของเขาที่มองนางมีแววโกรธเกรี้ยว เสี่ยวเตี๋ยดิ้นรนแต่เขาไม่ขยับสักนิด

"เจ้าด่าข้าเป็นสุนัข เสี่ยวเตี๋ยเคยโดนสุนัขกัดหรือไม่"

"ปล่อยข้านะใต้เท้ากู้ ท่านโปรดสำรวมหน่อยท่านเป็นขุนนางนะ กู้หมิงปล่อยข้า อ่ะ อื้อ"

กู้หมิงปลดตะกร้าที่หลังนางออก เขากระชับวงแขนแกร่งรัดนางไว้ทั้งตัวก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปหา เสี่ยวเตี๋ยพยายามที่จะไม่ให้เขาได้เปรียบ แต่นางหรือจะสู้เขาได้ กู้หมิงช้อนสะโพกนางด้วยมือข้างเดียวเอานางวางบนโต๊ะหน้าร้านก่อนจะสอดมือเข้าไปในสาบเสื้อ เสี่ยวเตี๋ยถูกเขาหลอกล่อจนกระทั่งนางเผลออ้าปากจะต่อว่าเขา กลับเป็นการเปิดโอกาสให้เขาสอดลิ้นรุกล้ำเข้ามายังโพรงปากเล็กของนางได้

กุ้หมิงจูบร่างเล็กดูดดื่ม เสี่ยวเตี๋ยเจ็บใจที่สู้เขาไม่ได้นางร้องไห้ออกมาจนคนตัวโตรู้สึกถึงความเค็มมาจากน้ำตาของนาง เขาละริมฝีปากออกมามองหน้าคนที่เขาเพิ่งรังแกไป เสี่ยวเตี๋ยร้องไห้ไม่หยุดจนกู้หมิงต้องเปลี่ยนจากแกล้งนางมาเป็นปลอบใจ

"ฮึกๆๆ ฮือๆๆใต้เท้ากู้ข้าเกลียดท่าน ฮึกๆๆ"

"เสี่ยวเตี๋ยอย่าร้องสิ ข้าแกล้งเจ้าเล่นไม่ร้องนะ"

"ข้าจะกลับจวน เปิดประตูนะ"

"ได้ๆข้าไปส่ง ผลไม้นี่ให้เจ้าไม่คิดเงินนะเด็กดีเจ้าเงียบก่อน"

"ข้าไม่อยากกินของท่านแล้วคนใจร้าย ฮึกๆๆ"

"อย่าร้อง เอาล่ะๆข้าขอโทษ เสี่ยวเตี๋ยหยุดร้องนะข้าจะไปส่ง เจ้าอยากได้เท่าไหร่ข้าให้หมดเลย"

คนตัวเล็กหยุดร้องเหลือเพียงเสียงสะอื้น กู้หมิงหยิบผลไม้อบแห้งเพิ่มให้นางอีกหลายสิบชั่งก่อนจะจูงมือนางออกทางหลังร้านแล้วพาขึ้นรถม้า คนขับรถม้ามองหน้าเจ้านายกับสาวใช้อดีตพระชายาจวิ้นอ๋อง แต่กลับได้สายตาเข้มมองกลับมา เขามองไปทางตระกร้าหลายใบ คนขับรถม้ายกตะกร้าขึ้นวางด้านใน กู้หมิงอุ้มเสี่ยวเตี๋ยแล้วก้าวขึ้นไปนั่งในรถม้า

เขาให้นางนั่งบนตักตนเองแล้วกอดนางเอาไว้ เสี่ยวเตี๋ยไม่อยากมองหน้าเขานางหันหน้าออกนอกรถม้า กู้หมิงไม่อยากทำนางร้องไห้อีกเลยต้องยอม กระทั่งรถม้ามาถึงจวนอ๋อง นางรีบลงจากตักเขา ปีนลงจากรถม้าไม่ทักทายผู้ใด เพราะปกติก็ไม่สนิทกับผู้ใด คว้าตะกร้าเดินกลับเรือนหลังทันที กู้หมิงยกผลไม้ตามไปแต่คนตัวเล็กไม่รอเขาเลย นางโกรธเขาจริงๆหรือแต่ว่าเวลาที่นางโกรธนั้นช่างน่ารักจริงๆ

เสี่ยวเตี๋ยที่กลับไปยังเรือนหลังไม่สนใจคนที่อุ้มตะกร้าเดินตามมา ที่นี่เข้าออกได้ทางเดียว ส่วนประตูข้างที่นางออกไปต้องออกไปจากทางประตูหน้าของเรือนหลัง เมื่อมาถึงจางอวี้ซินเห็นสาวใช้ตนเองหน้างอเดินเข้ามาโดยมีกู้หมิงเดินตามหลัง

"เสี่ยวเตี๋ย...ไอ้คนแซ่กู้มาทำไม แล้วเขาหอบหิ้วอะไรมาเยอะแยะ"

"บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ บ่าวไม่อยากสนใจเขาคนน่ารังเกียจ"

"อ๋า..เอ่องั้นเจ้าเข้าไปข้างในเถอะ วางตะกร้าไว้ตรงนี้แหละเดี๋ยวข้ากับชุนเถาจัดการเอง"

เสี่ยวเตี๋ยวางตะกร้าเอาไว้ จางอวี้ซินหันกลับมากู้หมิงก็ให้คนวางตะกร้าสามใบรวมที่เขาอุ้มไว้ด้วย จางอวี้ซินมองดูในตะกร้าก็มีทั้งผลไม้อบแห้งและผลไม้สด นางมองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าก่อนจะเอ่ยออกไป

"นี่อะไรกันไอ้คนแซ่กู้ ขนมาทำไมมากมาย ข้าได้ยินว่าบ้านเจ้าเปิดร้านขายผลไม้ ทำไม? ใกล้เจ๊งจนต้องเอามาแจกทานหรือ ข้าไม่ใช่ขอทานนะเอากลับไป"

กู้หมิงสะอึก เขาเฝ้ารักษาความปลอดภัยนางมาสองปี กินนอนบนกำแพงไม่เคยคิดเลยว่านางจะปากร้ายเพียงนี้ก่อนจะตอบกลับ

"คือ...กระหม่อมคิดเงินนางเกินไปหน่อยเลยเอามาชดเชยพ่ะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมกระเหมิ่มอะไรกัน ข้าหย่าแล้วเรียกข้าว่าแม่หม้ายจาง ไสหัวไปได้แล้ว เอากลับไปด้วยข้าไม่อยากถูกวางยางรอบสอง ไม่รู้ว่ารอบนี้จะได้นอนกับใครถ้าเกิดไม่ใช่ไอ้คนแซ่จ้าวนั่น"

"เอ่อ..ไม่มียาจริงๆ ผลไม้นี่มอบให้พระนางด้วยความจริงใจ ฝากบอกเสี่ยวเตี๋ยด้วยว่ากระหม่อมขอโทษ ขอนางอย่าถือสาเลย"

จางอวี้ซินเดินขึ้นหน้าสองมือยกขึ้นเท้าเอว เป่าปากจนปอยผมปลิวเอ่ยเสียงเย็นถามคนตรงหน้า

"ไอ้คนแซ่กู้....เจ้าทำอะไรเสี่ยวเตี๋ยน้องสาวข้า อยากตายใช่ไหมคิดว่าข้าเป็นผู้หญิงแล้วจะไม่กล้านะ เดี๋ยวแม่เตะผ่าหมากเลยนี่"

กู้หมิงเห็นว่าเรื่องอาจจะลามไปกันใหญ่จึงขอตัวกลับ ไม่เป็นไรเขานอนกำแพงจวนทุกคืนอยู่แล้ว ทำไมจะหาโอกาสเจอนางอีกไม่ได้

"เช่นนั้นกระหม่อมทูลลา ผลไม้เหล่านี้เชิญพระนางเสวยได้"

หมับ!! กรุบๆๆ!!กร๊อบๆๆ!!กร๊วมๆๆ!!จางอวี้ซินหยิบผิงกั๋วสีชมพูเข้มขึ้นมาถูกับแขนเสื้อแล้วกัดเข้าปากแล้วเอ่ยกับกู้หมิง

"ใครอยากจะกินของเจ้าไอ้คนแซ่กู้ เอาล่ะข้าจะกินต่อหน้าเจ้าหากเจ้าวางยาข้าละก็จะได้รู้กันไปเลย"

จางอวี้ซินแทะผิงกั๋วจนเหลือแต่แกนจากนั้นก็ปาทิ้ง นางนั่งลงเทชาใส่จอกยกขึ้นจิบ จากนั้นเหลือบมามองกู้หมิงเอ่ยปากไล่

"เอ้า...เอามาให้กินก็กินให้ดูแล้วไง เห็นแล้วก็ไปสิมายืนมองอยู่ได้ที่บ้านไม่สอนมารยาทเหรอ หรือจะเอาคืน ถ้าเช่นนั้นต้องรอข้าปวดหนักก่อนนั่นแหละถึงจะคืนให้"

กู้หมิงส่ายหน้า วาจาพระชายานั้นช่าง เฮ้อ..สงสารท่านอ๋องเสียจริงๆ จากนั้นเขาจึงยอมกลับ ไม่รู้ทำไมยิ่งอยู่นานยิ่งเสียเปรียบ