ขายทิ้ง

เรือนจางอวี้ซิน

"คุณหนู..วันนี้โรงครัวไม่แจกอาหารเลยเจ้าค่ะ พอรู้ว่าท่านอ๋องหย่ากับท่านก็งดให้อาหารของพวกเรา"

ชุนเถาเอ่ยน้ำตาคลอ จางอวี้ซินลูบศีรษะนางเบาๆปลอบใจเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เด็กดี..รอพี่เสี่ยวเตี๋ยของเจ้ากลับมาก่อน รับรองว่าวันนี้เจ้าไม่อดแน่ๆ จริงสิชุนเถาจวนสกุลจางยามนี้ขายทิ้งให้ใครเจ้าพอจะรู้หรือไม่"

"ได้ยินว่ายังไม่ได้ขายนะเจ้าคะ เห็นว่าถูกยึดเอาไว้มิได้ขายผู้ใด ทุกอย่างในจวนสกุลจาง ท่านอ๋องเป็นคนจัดการทั้งหมด นายท่านผู้เฒ่าคงจะขอร้องเอาไว้ก่อนถูกเนรเทศ อุ๊บ ขออภัยเจ้าค่ะข้าน้อยปากไม่ดี"

"ช่างเถอะ...ข้าไม่ได้ยึดติดนานแล้ว"

ไม่นานเสี่ยวเตี๋ยก็กลับมา นางได้อาหารมาจากร้านในตรอกอวี้ป๋าย คุณหนูคงหิวจริงๆ เมื่อจางอวี้ซินเห็นอาหารก็ท้องร้องขึ้นมาทันที นางหยิบเข้าปากอย่างไม่ลังเลก่อนจะบอกให้อีกสองคนกิน

"กินเถอะ ไม่ต้องห่วงข้ามีวิธีหาเงิน"

"คุณหนู..แต่ว่าเราต้องเดินทางนะเจ้าคะ หากไม่มีเงินเก็บจะลำบากเอาได้ เจียงหนานไกลนัก"

"พรุ่งนี้เราจะรวยแล้ว เงินที่ใครก็ไม่สามารถมาแย่งข้าไปได้"

"พรุ่งนี้หรือเจ้าคะ"

"ใช่....กินข้าวๆ"

สามคนนายบ่าวกินอาหารอร่อยเป็นมื้อแรก ที่จริงจวนอ๋องนี่ไม่ได้ตัดเงินเดือนเหมือนนิยายน้ำเน่าที่เคยอ่านเรื่องรังแกเมียหลวงที่ตัวเองเกลียด แต่ยายเจ้าของร่างนี่เสียรู้ให้คนใช้ควบคุมตัวเองจนไม่มีจะกิน พรุ่งนี้ข้าจะให้พวกมันคายออกมาให้หมด วันนี้เอาแรงก่อนพรุ่งนี้สำรวจว่ามีอะไรเอาติดมือไปได้บ้างไม่ให้เสียชื่อนักโจรกรรมมือทอง

วันรุ่งขึ้นยามซื่อจางอวี้ซินที่ไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าคนในจวนนอกจากเมื่อวานนี้ที่ท่านอ๋องรับสั่งให้มาก็ยืนเด่นอยู่กลางลานบ้าน พ่อบ้านและสาวใช้ต่างก็หัวเราะต่อกระซิกซุบซิบนินทานางกันยกใหญ่ แต่จางอวี้ซินกลับไม่ใส่ใจ วันนี้นางต้องการให้คนที่ทรยศร่างเดิมและคดโกงคายทุกอย่างออกมาให้หมด ร่างบางนั่งลงบนม้าหินชุนเถารินชาแล้วส่งให้ จางอวี้ซินจิบอย่างใจเย็นก่อนจะมีเสียงเยาะเย้ยดังมา

"อุ๊ย..นี่มิใช่พระชายาตกยากหรอกหรือ นี่ซุนจื่อเจ้านายเก่าเจ้าอีกไม่กี่วันก็จะถูกขับไล่แล้วยังมีแก่ใจมานั่งจิบชาอีก"

"นั่นนะสิ วางท่าสูงส่งให้ใครดูกัน คิกๆๆ"

ชิงลี่หัวเราะออกมา อิงจื่อเดินมาตรงหน้าก่อนจะเอ่ยเย้ยหยันนาง

"จางอวี้ซิน..เจ้าไสหัวกลับเรือนไปได้แล้ว พระชายาหลิวนางจะมาหาท่านอ๋องวันนี้ อย่ามาเกะกะสายตาพระนาง"

จางอวี้ซินจิบชาที่ชุนเถารินให้ ส่วนเสี่ยวเตี๋ยวส่งขนมให้นาง บ่าวในเรือนต่างก็มาดูเรื่องสนุก ทั้งสามคนต่างเยาะเย้ยถากถางนางไม่หยุด จางอวี้ซินตอบกลับซุนจื่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ซุนจื่อ เงินสินเดิมข้าห้าพันตำลึง เครื่องประดับและเงินเดือนพระชายาที่พวกเจ้าสามคนคดโกงไปได้เวลาคืนมาได้แล้ว"

"คืนหรือ...ฮ่าๆๆๆนางโง่จางอวี้ซินเจ้าสมองมีปัญหาหรือไง เงินข้าไม่คืน เจ้าจะทำอะไรพวกข้าได้"

ซุนจื่อส่งสายตาและน้ำเสียงเยาะเย้ยอย่างเป็นต่อ ไม่นานก็มีสตรีวัยกลางคนและชายฉกรรจ์มาขอพบจางอวี้ซิน

"ข้ามาหาแม่นางจาง"

"พวกเจ้าเป็นใคร ที่นี่จวนอ๋องนะ"

"เจ้าคงเป็นพ่อบ้าน ข้ามาเอาตัวคน ไปบอกแม่นางจางว่าข้าแม่เล้าหอเคียงจันทร์มาพบนาง"

หอเคียงจันทร์ นั่นมันหอนางโลมมิใช่หรือ อย่างไรก็เป็นถึงอดีตพระชายาตกต่ำถึงขั้นจะไปขายตัวเชียวหรือ ซุนจื่อหัวเราะร่วน

"ตกต่ำเพียงนี้เชียว พ่อบ้านให้เข้ามาเถอะ ช่วยท่านอ๋องกำจัดนาง ท่านอาจได้รางวัลนะ ฮ่าๆๆๆ"

จางอวี้ซินยิ้มเย็นช่างเป็นยิ้มที่น่าขนลุก ร่างบางลุกขึ้นก่อนจะเดินไปหาแม่เล้า เอ่ยกับนางอย่างอ่อนโยน

"ท่านคงเป็นท่านแม่แห่งหอเคียงจันทร์ใช่หรือไม่ ข้าคือจางอวี้ซินคนที่ท่านต้องการพบ"

"ใช่ข้าคือมารดาแห่งหอเคียงจันทร์ ..เจ้าแน่ใจนะว่าบริสุทธิ์ผุดผ่อง ลูกค้าข้าจ่ายราคางามหากเจ้าหลอกลวงข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่"

"ท่านหาหมอตำแยมาตรวจดูก็ได้ จวนอ๋องเข้มงวดเพียงนี้ท่านไม่เชื่อหรือ"

"ได้ นี่หนึ่งหมื่นสองพันตำลึงที่เจ้ากับข้าตกลงกัน คนล่ะ"

"อยู่นั่น..."

จางอวี้ซินชี้ไปยังซุนจื่อ อิงจื่อและชิงลี่ ชายฉกรรจ์ที่มากับแม่เล้าเดินมาถึงก็จับทั้งสามคนเอาไว้แล้วลากเอาไป ซุนจื่อร้องโวยวายออกมา

"พวกเจ้าปล่อยพวกข้านะ จับข้าทำไมกัน จางอวี้ซินเจ้าคิดจะทำอะไร"

"ทวงเงินของข้าคืนไง ในเมื่อไม่มีคืนให้ขายตัวใช้หนี้เสีย อย่างไรสำหรับข้าพวกเจ้าก็ไม่มีประโยชน์ ไปอยู่หอเคียงจันทร์ช่วยบุรุษที่เปล่าเปลี่ยวคลายเหงาได้นับว่าทำเรื่องดีๆแล้ว"

ซุนจื่อกับอีกสองคนหน้าซีด นางสารเลวนี่กล้าดีอย่างไรมาขายนาง

"ท่านอ๋องจะต้องลงโทษเจ้าแน่ เจ้าค้าขายคนทำผิดกฎหมาย"

"อ้อ....พวกเจ้าเป็นสินเดิมของข้า ข้าจะทำอะไรกับสมบัติตัวเองจวิ้นอ๋องมีสิทธิ์ก้าวก่ายด้วยหรือ หากเขาต้องการช่วยพวกเจ้าก็ต้องไปไถ่ตัวเอาเอง แม่เล้านี่เป็นสัญญาขายตัวพวกนางต่อไปสามคนนี้เป็นคนของท่านแล้ว ส่วนของเสี่ยวเตี๋ยกับชุนเถาข้าไม่จำเป็นต้องเก็บแล้วเผาทิ้งเลยแล้วกัน ต่อไปเจ้าสองคนนับเป็นน้องสาวข้ามิใช่สาวใช้"

ซุนจื่อร้องไห้ดิ้นรนแต่ไม่มีใครกล้าเข้าช่วย นางพูดถูกทั้งสามคนเป็นสินเดิมแต่งเข้ามา ไม่ว่าอย่างไรคนเป็นนายถือสัญญาขายตัวเอาไว้มีสิทธิ์ขายทิ้งทุกเมื่อหากไม่ต้องการหรือว่าทาสทำผิด ทั้งสามคนรังแกเจ้านายตัวเองไม่น้อยเลยบัดนี้ถูกขายให้หอนางโลม อดีตพระชายาคนนี้จิตใจเหี้ยมโหดจริงๆ

ซุนจื่อด่าทอจางอวี้ซินอย่างไม่ยอมแพ้ ท่านอ๋องไม่อยู่ไปเข้าเฝ้าแต่เช้า นางโง่นี่เลือกเอาเวลานี้ เมื่อไหร่กันที่เกิดฉลาดขึ้นมา

"จางอวี้ซินข้าขอให้เจ้าไม่ตายดี"

"ข้าก็ขอสาปแช่งให้เจ้าไม่ตายดีเช่นกัน"

"ข้าสาปแช่งให้เจ้าถูกแยกร่างตายไร้ที่ฝัง"

ทั้งสามคนด่าทอสบถแต่คำสาปแช่ง จางอวี้ซินเดินมาหาก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น

"ข้าจะตายอย่างไรไม่รู้ แต่ที่รู้ๆพวกเจ้ากำลังจะตายทั้งเป็นนับจากนี้ เสี่ยวเตี๋ย ชุนเถาพวกเรากลับไปเก็บของเถอะ มีค่าเดินทางแล้วอีกสองวันก็เป็นอิสระได้โบยบินสักที"

จางอวี้ซินเดินกลับเรือนอย่างสง่าราวกับนางพญา แม่เล้าพาทั้งสามคนกลับไป เมื่อดิ้นรนและโวยวายก็ถูกนางตบจนหน้าบวมก่อนจะเอ่ยเสียงเหี้ยม

"หากไม่ติดว่าจะมีพวกเผ่าหูมาเจรจาการทูตและพวกเขาชอบเปิดบริสุทธิ์หญิงสาวและพวกเจ้าต้องรับแขกละก็ข้าจะสั่งสอนให้หลาบจำเชียว เอาตัวไป"

ทั้งสามร้องโหยหวนจนน่าขนลุก รถม้าของจ้าวเหวยเจิ้นมาถึงจวนพอดีที่คนจากหอนางโลมจับทั้งสามคนยัดใส่รถม้ากลับพอดี