เมืองหลวงไม่น่าอยู่สักนิด

รถม้าเข้ามาถึงด้านในจ้าวเหวยเจิ้นลงมาก็เห็นบ่าวไพร่เต็มจวนมายืนออกันที่หน้าลาน เขาพยักหน้าให้กับอาฝู องครักษ์หนุ่มเดินไปด้านหน้าเอ่ยถามออกไป

"ไม่มีงานทำหรือ หากงานมันน้อยไปข้าจะได้ให้นายหน้ามาจัดการขายทิ้งให้เหลือแต่ตนที่มีงานทำ"

เมื่อสิ้นเสียงขอองครักษ์หนุ่มบ่าวที่มารวมตัวกันทั้งชายหญิงต่างก็พากันแยกย้ายทันที จ้าวเหวยเจิ้นเรียกพ่อบ้านให้มาหาเพื่อสอบถาม

"พ่อบ้าน......ที่ข้าเข้ามามีรถม้าสวนออกไป พวกเขาเป็นใครมาทำไมที่จวนอ๋อง มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น"

"เอ่อ...ทูลท่านอ๋อง รถม้าคันนั้นมาจากหอเคียงจันทร์พ่ะย่ะค่ะ"

"หอเคียงจันทร์...นั่นมิใช่หอนางโลมหรอกหรือ พวกเขามาทำไม"

พ่อบ้านปาดเหงื่อ ก่อนจะเอ่ยตะกุกตะกัก

"คือว่า..คุณหนูจาง อะเอ้อ อดีตพระชายาให้แม่เล้ามาเอาตัวสาวใช้ ซุนจื่อ อิงจื่อ และชิงลี่ไปพ่ะย่ะค่ะ"

เขาทำสีหน้าประหลาดใจ แม้แต่อาฝูเองก็อดสงสัยไม่ได้ มาเอาตัวสาวใช้ไปทำไมกัน ก่อนจะสั่ง

"พูดออกมาให้หมด อย่ากำกวมข้าไม่ชอบ"

"เอ่อ...คือว่าอดีตพระชายาขายสามคนนั้นให้หอเคียงจันทร์พ่ะย่ะค่ะ นางบอกว่าสามคนนั้นคดโกงสินเดิมและเงินเดือนตำแหน่งพระชายาของนางไป ในเมื่อไม่มีคืนก็ขายตัวใช้หนี้พ่ะย่ะค่ะ"

อาฝูตาโต..ขายคนหรือ นางกล้าเอาจวนอ๋องไปเป็นสถานที่ซื้อขายคน อีกทั้งยังขายให้กับหอนางโลม พระชายาใจกล้าเกินไปหรือไม่ ก่อนจะเอ่ยถามชายสูงวัยตรงหน้า อาฝูถามต่อ

"แล้วพวกนางยอมหรือ ปกติก็อวดเบ่งรังแกนายตลอดเวลา"

พ่อบ้านมองหน้าท่านอ๋อง ขนาดองครักษ์ยังรู้ว่าบ่าวรังแกนายแต่ท่านอ๋องกลับเฉยปล่อยให้เกิดเรื่อง จากนั้นก็ตอบคำถามอาฝู

"พวกนางมีหรือไม่โวยวาย ซุนจื่อบอกว่าท่านอ๋องกลับมาย่อมต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกนาง และต้องลงโทษคุณหนูจางแน่ๆที่กล้าซื้อขายคน แต่นางกลับตอบมาว่า ทั้งสามคนเป็นสินเดิมของนาง นางอยากขายสมบัติตัวเองจวิ้นอ๋องกล้าก้าวก่ายหรือ หากไม่พอใจก็ไปไถ่ตัวพวกนางกลับมาเอง"

"หึๆๆ ดีนี่จางอวี้ซิน วาจานับวันยิ่งคมคายนัก อาฝูวันนี้ข้าไม่รับแขก หากมีคนมาพบบอกว่าข้า่ไม่ว่างพบ"

"อะเอ่อ..พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง"

ร่างสูงเดินไปยังท้ายจวนซึ่งเป็นที่พักของจางอวี้ซิน เรือนนี้กำแพงสูงมากกว่าเรือนหลังเข้าออกได้ทางเดียวแต่เสี่ยวเตี๋ยกลับออกไปข้างนอกได้ ดูท่าคงติดสินบนคนเฝ้าประตูเอาไว้ไม้น้อย จ้าวเหวยเจิ้นมาหยุดที่ด้านหน้า เสียงหัวเราะเบาๆดังมาจากด้านใน

"คุณหนู..ตอนนี้มีเงินก้อนนี้และพวกเราก็ไม่ต้องกลัวว่าตอนอยู่เจียงหนานจะลำบากแล้วใช่ไหมเจ้าคะ"

"แน่นอนสิชุนเถา คุณหนูฉลาดที่สุดเลยเจ้าค่ะ พวกนางอมสินเดิมเงินเดือนพระชายาของท่านไปมากนัก ขายทิ้งแค่นี้ไม่นับว่าโหดเหี้ยมหรอกโดยเฉพาะซุนจื่อ คนอักตัญญู"

จางอวี้ซินยิ้มร้าย ซุนจื่อยังไม่รู้ชะตากรรมตนเองสินะ จะหาว่านางโหดเหี้ยมเลยตอนที่พวกเจ้าพากันจับร่างเดินแขวนคิกก็ไม่เห็นว่าพวกเจ้าจะมีสำนึกนี่

"เสียดายไม่ได้อยู่เห็นโศกนาฏกรรมสุดสยอง"

"คุณหนูหมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ"

"อย่ารู้เลย....ว่าแต่ใบหน้าหายบวมแล้วเหลือแต่รอยแดงเอง ยาดีจริงๆนะ"

"ร้านนี้เป็นร้านของพระชายาหยวนมารดาท่านอ๋องเพคะ ยาราคาแพงไม่น้อยแต่ทว่าผลลัพธ์ที่ได้นับว่าดี บางที่ยาห้ามครรภ์นั้นอาจมาจากที่นี่ "

"เฮ้อ..อีกสองวันพวกเราก็จะเป็นอิสระ...ข้าดีใจจริงๆนะเมืองหลวงไม่น่าอยู่สักนิด นี่ยามเว่ยแล้วข้าอยากนอนกลางวันสักหน่อย พวกเจ้าก็ไปนอนเถอะเอาแรงเก็บไว้ตอนเดินทาง"

ทั้งสามคนจึงจะนอนพักผ่อนเพราะไม่มีอะไรให้ทำ จะจากไปแล้วก็รอเริ่มต้นใหม่ที่เดียวเลย เสี่ยวเตี๋ยและชุนเถาออกมาจากห้องเจ้านาย แต่ทั้งคู่กลับมาเจอเข้ากับร่างสูงที่ยืนเป็นสง่าอยู่หน้าเรือน ท่านอ๋อง!! ทรงมาประทับตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แล้วได้ยินอะไรบ้างนะ ทั้งคู่เดินมายอบกายกำลังจะเอ่ยถวายพระพรแต่ร่างสูงกลับเดินผ่านเข้าเรือนไปอย่าไม่ยี่หระ

"อะ เอ่อ ท่านอ๋องให้บ่าวไปเรียนคุณหนูก่อนดีไหมเจ้าคะ"

"จะไปนอนก็ไปอย่ามาเกะกะ"

เสียงเข้มกังวานเอ่ยออกมา เสี่ยวเตี๋ยกับชุนเถามองหน้ากันก่อนจะหลบออกไป จ้าวเหวยเจิ้นเดินเข้ามาด้านใน เขาเดินไปยังห้องที่จางอวี้ซินพักผ่อน มือหนาผลักบานประตูออก ร่างอรชรนอนหลับอยู่บนเตียง ยามนี้ราวกับไร้พิษสงทั้งที่เมื่อวานต่อยเจ็บนัก เขาลงกลอนประตูเบามือก่อนจะเดินเข้ามาแล้วนั่งลงบนเตียง