พวกเขาต้องการอะไรจากนางกันแน่

จ้าวเหวยเจิ้นที่ยามนี้นั่งอ่านรายงานที่หยุนเหิงส่งมาให้ ใบหน้าของเขามีแววโกรธและไอสังหารส่งออกมา หยุนเหิงรอฟังคำสั่งจากนายเหนือหัว ดูเหมือนว่าพระชายามิใช่แค่ภรรยาที่ท่านอ๋องรังเกียจอย่างที่คนภายนอกเห็นสินะ แต่ไม่เข้าใจเหตุใดทรงเฉยชากับพระนางจนคนอื่นๆดูหมิ่นได้ เสียงของจ้าวเหวยเจิ้นทำให้สติขององครักษ์หนุ่มที่กำลังคิดไปไกลกลับมา

"พวกมันต้องการรายชื่อนั่น..แปลว่ามันคิดว่าอยู่กับนางมาตลอด"

"ท่านอ๋อง ทรงให้พระนางไปอยู่ส่วนลึกของจวนคนนอกเข้าออกไม่ได้ แต่ยามนี้ทรงให้พระนางออกจากจวนจะไม่เป็นการเปิดช่องหรือพ่ะย่ะค่ะ"

หยุนเหิงยังคงไม่เข้าใจท่านอ๋องของตน วิธีปกป้องเมียของพระองค์ช่างเข้าใจยากยิ่งนัก จ้าวเหวยเจิ้นไม่ได้อยากอธิบายมากความเขาเอ่ยถามเรื่องบ้านที่นางต้องไปอยู่เท่านั้น

"เรื่องที่ซ่อนนางจัดการไปถึงไหนแล้ว"

"คนนอกหาไม่เจอแน่พ่ะย่ะค่ะ "

"ที่ข้าให้นางออกจากเมืองหลวงเพราะนางไม่เอาไหน สองปีมานี้ถูกสาวใช้จนเองยั่วยุจนทำเรื่องไร้ประโยชน์ไปเท่าไหร่ หากให้นางอยู่ที่นี่ต่อไป ตอนข้าไปทัพคงตายตั้งแต่เจ็ดวันแรกที่ข้าสาวเท้าออกจากเมืองหลวง"

"แต่ยามนี้เหมือนพระนางฉลาดขึ้น"

"ฉลาดหรือ..นางฉลาดรีดไถข้าน่ะสิไม่ว่า ศัตรูของนางไม่ใช่ขุนนางปลายแถว ตราบใดที่พวกมันเชื่อว่ารายชื่อการซื้อขายตำแหน่งและบัญชีทุจริตอยู่ที่นางพวกมันไม่ปล่อยนางไปหรอก"

"กระหม่อมได้ยินมาว่าพวกเขาจะลงมือทันทีที่นางออกจากเมืองหลวง"

จ้าวเหวยเจิ้นกำมือจนเห็นกระดูกข้อนิ้วขาวซีด ดูเหมือนอาจมีบางอย่างมากกว่ารายชื่อซื้อขายตำแหน่ง เสียงอาฝูดังเข้ามาทั้งคู่จึงหยุดพูดคุย อาฝูเป็นคนซื่อสัตย์แต่บางครั้งก็ซื่อจนเกินไป เรื่องสำคัญไม่อาจไว้ใจได้เพราะยังเด็กอยู่

"ท่านอ๋องกระหม่อมซุนไหลฝูพ่ะย่ะค่ะ"

"เข้ามา"

ชายหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับห่อยาห่อหนึ่ง เป็นสิ่งที่ค้นได้จากห้องของซุนจื่อเขายื่นให้จ้าวเหวยเจิ้นดู

"ทูลท่านอ๋อง ยาต้องห้ามนี้ค้นได้จากห้องนอนของสาวใช้ที่ซื่อซุนจื่อพ่ะย่ะค่ะ"

"อืมแล้วทำตามที่สั่งหรือไม่"

"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทำตามรับสั่งเรียบร้อยทุกอย่างไม่มีข้อสงสัยเลยพ่ะย่ะค่ะ"

ท่านอ๋องสั่งว่าตอนที่เข้ารื้อไปค้นให้กระจายข่าวให้ทั่วจวน ทุกคนถูกค้นเหมือนกันหมด แต่ยากลับถูกซุกซ่อนอยู่ที่ห้องของซุนจื่อ จากนั้นทั้งจวนก็รับรู้เรื่องที่ซุนจื่อเป็นคนลงมือวางยาท่านอ๋องเพื่อปีนเตียงแต่พลาด และกลับกลายเป็นพระชายาถูกวางยาแทน นางจึงใส่ร้ายว่าพระชายาเป็นคนทำ แต่อีกเสียงที่คาดไม่ถึงว่าจะมีคนคิดได้คือคุณหนูหลิวเป็นคนวางแผนวางยาท่านอ๋องแล้วผิดพลาดกลับไม่ใช่ตนเองได้ประโยชน์

"มีคนโยงเรื่องราวไปถึงหลิวเซียงด้วยหรือ"

"พ่ะย่ะค่ะ..ทุกคนรู้ดีว่าพระองค์มิชอบการบังคับ แต่ว่าคุณหนูหลิวกลับทำเรื่องไร้ยางงอายเช่นนี้ และนางอาจจะทันคิดได้จึงให้พระชายามารับบาปนี้แทน"

"บ่าวไพร่ในจวนของข้าฉลาดตั้งแต่เมื่อไหร่"

อาฝูนิ่งจนเจ้านายเงยหน้า เขาสบสายตาท่านอ๋องของตนก่อนจะเอ่ย

"เป็นสาวใช้พระชายา เสี่ยวเตี๋ยที่พูดออกมาตอนที่พบห่อยาพ่ะย่ะค่ะ"

ป๊อก!! ป๊อก!! ป๊อก!! นิ้วยาวดุจด้ามพู่กันเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ แปลว่าแม่ม้าพยศสาวของเขาตื่นแล้ว เรื่องเช่นนี้หากเสี่ยวเตี๋ยคิดเองได้คงจะโวยวายตั้งแต่วันแรกที่เกิดเรื่อง แต่ทว่านางกลับรอมาจนถึงวันนี้ร่างสูงพยักหน้าก่อนจะโบกมือให้อาฝูออกไป

เมื่ออาฝูไปแล้วเขาก็ก้มอ่านรายงานต่อ สัญชาตญาณทำให้รู้สึกว่าอีกคนกำลังจ้องมองตน จ้าวเหวยเจิ้นเงยหน้าสบตากับองครักษ์คนสนิท หยุนเหิงหลุบตาลงต่ำเสียท่านอ๋องเอ่ยถามเขา

"มีอะไรจะถามก็ว่ามา อย่ามาทำสีหน้าสงสัยรู้หรือไม่มันน่ารำคาญ"

"ท่านอ๋องไม่ได้เกลียดพระชายาหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ แล้วเหตุใดทอดทิ้งนางไม่ใส่ใจปล่อยให้บ่าวรังแกนาย"

ดวงตาสีน้ำหมึกจ้องมองหยุนเหิงก่อนจะถอนหายใจแล้วเอ่ยกับเขา

"บ่าวรังแกนาย บ่าวที่ว่าคือคนของจวนอ๋องหรือไม่"

"เป็นบ่าวของนางเองพ่ะย่ะค่ะ"

"บ่าวของนางเองหากนางคุมไม่ได้อีกหน่อยนางจะคุมจวนอ๋องได้อย่างไร เจ้าไปเถอะสืบให้ชัดๆว่าพวกเขาต้องการอะไรจากนางกันแน่"

หยุนเหิงน้อมรับก่อนจะออกไป จ้าวเหวยเจิ้นรู้มาว่าสกุลจางมีรายชื่อการซื้อขายตำแหน่งและรับสินบนไม่น้อยของเหล่าขุนนาง ทว่าบัญชีนั้นไม่น่าจะอยู่กับนาง เพราะหากอยู่กับนางจริงๆซุนจื่อคงเอาไปให้อีกฝ่ายนานแล้ว นางเชื่อใจสาวใช้เพียงนั้น ว่าแต่สมุดอยู่ที่ไหนและพวกเขาต้องการอะไรจากนางมากกว่าสมุดอีกหรือไม่