Share

บทที่ 3 เสียวยามแรกอรุณ 1

last update Tanggal publikasi: 2026-10-05 20:40:22

บทที่ 3 เสียวยามแรกอรุณ

ข้าดำดิ่งลงสู่ห้วงนิทราอันลึกล้ำ

ภาพความทรงจำในชาติก่อนแจ่มชัดขึ้นมา ข้านั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในออฟฟิศยามดึกสงัด แสงไฟนีออนส่องสว่างกระทบใบหน้าที่อิดโรย ข้ากำลังปั่นงานเอกสารโต้รุ่งอย่างงกๆ เสียงแป้นพิมพ์ดัง ก๊อกแก๊กๆ ไม่หยุดยั้ง แต่ไม่ว่าข้าจะเร่งสปีดทำงานเคลียร์กองเอกสารบนโต๊ะมากเท่าใด รายงานชิ้นใหม่ก็ถูกนำมาตั้งกองพะเนินเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับไม่มีวันสิ้นสุด!

‘โอย... งานส้นตีนอันใดวะเนี่ย! ทำไมมันไม่ลดลงเลยสักนิด!’ ข้าบ่นอุบในใจ ตาเริ่มปรือ ร่างกายอ่อนล้าจนอยากจะทิ้งหัวลงหมอนเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ทว่าในระหว่างที่ข้ากำลังนั่งปั่นงานอย่างงกๆ อยู่นั้น ข้ากลับรู้สึกเหมือนมีสัมผัสประหลาดบางอย่างคอยรบกวน...

มันเป็นความรู้สึกอบอุ่น ทว่าร้อนผ่าวและหยาบกร้านเล็กน้อย สัมผัสคลานเกาะเกาะกุมไปตามต้นแขน ลูบไล้ผ่านเอวสอบ ก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนสูงขึ้นมาตะปบคว้าบีบเฟ้นสองเต้างามของข้าอย่างถือดี!

‘อือ... งานกูก็ยังไม่เสร็จ อย่ามารบกวนนะ...’ ข้าพยายามปัดมือปริศนานั้นออกในความฝัน แต่มือนั้นกลับยิ่งบีบขยำหนักหน่วงขึ้น ความเสียวซ่านลามแล่นไปทั่วสรรพางค์กาย หัวนมทั้งสองข้างชูชันตั้งเต่งตึงขึ้นมาอย่างน่าอับอาย!

ความรู้สึกรัญจวนใจและสัมผัสเปียกชื้นที่ปทุมถันทำให้อกข้าร้อนผ่าว ข้าเริ่มหายใจติดขัด กระทั่งความสยิวเกาะกินจนร่างกายทนไม่ไหว เปลือกตาของข้าจึงค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นช้าๆ...

“ซี้ดด อา... โอว... น้ำแตกอีกแล้ว ซี้ดดด อาส์... เยว่เอ๋อร์ของข้า เหตุใดถึงได้น่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี้... โอ้ว ยอดเยี่ยมยิ่งนัก...”

เสียงครวญครางและเสียงหายใจกระหืดกระหอบแสนหื่นกระหายของใครบางคนดังขึ้นเป็นระยะ แทรกซึมเข้ามาในความฝันของข้า... ข้ายังคงง่วงงุนเกินกว่าจะเก็บมาใส่ใจ

กระทั่งข้ากะพริบตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในยามเหม่า (ราวๆ ตีห้า) ซึ่งเป็นเวลาตื่นนอนปกติของข้าอยู่แล้ว เหตุเพราะต้องลุกขึ้นมาช่วยท่านแม่บุญธรรมเตรียมมื้อเช้าถวายท่านผู้นำตระกูลหลี่

“ยามใดแล้วเนี่ย...”

ข้าเอ่ยขึ้นด้วยความงงงวย ยามเมื่อคืนหัวเราะจนเหน็ดเหนื่อยแถมเหนื่อยล้าไปทั้งกาย พอลืมตาตื่นมาก็ยังงุนงงว่าตนเองนอนอยู่ที่ใด ยามที่มองไปรอบๆ โดยมิได้กระดุกกระดิกเรือนร่าง ภาพออฟฟิศและกองงานโต้รุ่งค่อยๆ เลือนหายไป กลายเป็นฝ้าเพดานเรือนหอไม้สลักลายนกยูงของตระกูลหลี่

เรือนรับใช้มีโคมไฟงดงามเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกันหว่า?

ทว่าก่อนที่ข้าจะทันได้คิดหาคำตอบ ข้ากลับรู้สึกได้ว่ากางเกงชั้นในผ้าแพรของข้า ถูกหลุดถอดออกไปกองอยู่ที่ข้อเท้าตั้งแต่เมื่อใดก็มิอาจทราบได้!

และยามนี้... กำลังมีใครบางคนจับเรียวขาคู่สวยของข้าขยับแยกออกจากกันจนกว้าง!

ข้าเพิ่งสังเกตเห็นว่าสายเสื้อเอี๊ยมตัวนอนของข้าหลุดลุ่ย เปิดเปลือยเต้าอวบอัดอะร้าอร่ามท้าทายลมเย็นยามเช้าตรู่ แถมยังมีคราบน้ำขุ่นเหนียวหนาประหลาดเปรอะเปื้อนอยู่เต็มหน้าท้องและสองเต้าของข้าไปหมด!

“อะไรกันเนี่ย... อุ๊ย! คุณชายเหวินเซวียน!”

ข้ากำลังจะร้องออกมาด้วยความตกใจ ทว่ากลับถูกปิดปากไว้แน่นด้วยริมฝีปากนุ่มนวลอุ่นร้อนของเขา!

คุณชายใหญ่ส่งเรียวลิ้นร้อนระอุเข้ามาสอดไซ้รุกรานอย่างรุนแรง ร่างสูงกำยำตะโบมจูบข้าอย่างหิวกระหาย สอดลิ้นเข้ามาในอุ้งปากตวัดไล้พัวพันจนข้าครางอื้ออึงในคอ สติสตังพร่ามัวไปหมด!

“อึ่กก... อืออ...”

ข้าถูกปิดปากด้วยริมฝีปากอ่อนนุ่ม ส่งลิ้นเข้ามาสอดไซ้ร้อนแรง ร่างสูงใหญ่ตะโบมจูบ สอดลิ้นเข้ามาในอุ้งปากตวัดไล้พัวพัน กอดรัดแนบชิดจนรู้สึกได้ถึงแท่งลึงค์ที่กำลังบวมเบ่ง มันกำลังเสียดสีต้นขาของข้าช้าๆ พอข้าขยับหนี เขาก็ดึงเอวกลับมาแล้วเอาท่อนเอ็นแข็งขึงมาถูไถโหนกเนินและลากลงมาที่รูตอดสีชมพูหวาน แบะอ้าไปตามจังหวะเสียดสีเนิบนาบ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ทะลุมิติมาทั้งที ก็มีผัวไปเลยสองคน   บทที่ 8 แผนร้าย 5

    “นี่ขอรับจี้หยก...”เหวินเซวียนเงยหน้าขึ้นมาจากใต้โต๊ะ พลางส่งจี้หยกคืนให้พร้อมกับกระแอมไออึกอัก เขาสบตาข้าด้วยท่าทีแปลกๆ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยขึ้นมา“เยว่เอ๋อร์... อย่าโกรธพี่เลยนะ หากพี่จะพูดอะไรตรงๆ”“โกรธเรื่องอันใดหรือเจ้าคะท่านพี่” ข้าทำหน้าฉงนเหวินเซวียนหันไปมองคุณหนูเฉินสวี่ฉี “คุณหนูเฉิน... ข้าขอแนะนำอะไรสักอย่างได้หรือไม่ขอรับ”“เจ้าค่ะ?” สตรีมารยาแย้มยิ้มอย่างไร้เดียงสา “บอกมาเถิดเจ้าค่ะ ไม่ว่าสิ่งใด สวี่ฉีก็นึกยินดีสนองให้คุณชายหลี่ทุกประการเจ้าค่ะ!”“ไปตัดโกนขนตรงนั้นออกบ้างก็ดีนะ... รุงรังมากเลยขอรับ”......เงียบกริบทั้งโต๊ะชา!เงียบไปได้เพียงครึ่งเค่อ... ก่อนที่อาเจียกับหลี่ลี่จะขอตัววิ่งออกไประเบิดเสียงหัวเราะดังก๊ากๆ ลั่น“กร๊ากกกกกก! ฮ่าๆๆๆๆ!”และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา... หากพวกบ่าวและชาวบ้านในตลาดเอ่ยถึง ‘ขนหญ้ารุงรัง’ ก็เป็นอันรู้กันว่าหมายถึงคุณหนูเฉินสวี่ฉี! สตรีโฉมงามเข่นเคี้ยวเคี้ยวฟันด้ว

  • ทะลุมิติมาทั้งที ก็มีผัวไปเลยสองคน   บทที่ 8 แผนร้าย 4

    “คุณชายเหวินเซวียนเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือเจ้าคะ...” ขณะอยู่ด้วยกันตามลำพัง คุณหนูเฉินสวี่ฉีส่งสายตาหวานเชื่อม พลางเอ่ยปากชวนเสียงนุ่มนวล “ทั้งหล่อเหลาทั้งปัญญาเลิศล้ำ ตัวสวี่ฉีเองก็ฝันอยากจะเดินทางไปร่ำเรียนวิชาการค้ายังต่างแดนบ้าง ข้าชอบบุรุษที่เข้มแข็งเปี่ยมอำนาจเช่นท่านยิ่งนักเจ้าค่ะ... คุณชายเหวินเซวียนเจ้าคะ ข้าขอเวลาคุยกับท่านเป็นการส่วนตัวสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ”“มีเรื่องอันใดจะคุยกับข้าหรือ” เหวินเซวียนเอ่ยถามเรียบๆ“ก็เยว่เอ๋อร์เป็นเพียงบ่าวรับใช้ชั้นต่ำ หากเรื่องราวแพร่ออกไป ผู้ใหญ่ในตระกูลหลี่บางท่านอาจไม่เห็นด้วย จนอาจมีปัญหาตามมาในภายหลังได้... สวี่ฉีนึกเป็นห่วงตระกูลหลี่ยิ่งนัก จึงอยากจะเป็นธุระ ช่วยสั่งสอนอบรมวิชางานเรือนและมารยาทธรรมเนียมชั้นสูงให้แก่นาง รบกวนเวลาคุณชายเหวินเซวียนคุยกับสวี่ฉีสักครู่เถิดนะเจ้าคะ... พวกเราไปหาที่เงียบๆ คุยเรื่องนี้กันสองต่อสองดีกว่า”สตรีแสนยั่วเดินบิดสะโพกงอนผาย ทำท่าจะโผเข้าหาแผงอกแกร่ง... ทว่าหลี่ลี่พลันถลาตัวเอาถาดน้ำชายื่นขวางไว้ทันควัน! ยืน

  • ทะลุมิติมาทั้งที ก็มีผัวไปเลยสองคน   บทที่ 8 แผนร้าย 3

    “ท่านเป็นใคร! แอบเข้าประตูหลังคฤหาสน์ตระกูลหลี่มาทางใด ตั้งแต่เมื่อใดกัน!” หลี่ลี่ตวาดถามเสียงดังคุณชายลั่วเหอเห็นท่าไม่ดี... แผนการจับเหยื่อย่ำยีเป็นอันต้องพังพินาศเพราะสองสาวใช้!เขารีบปรับสีหน้า ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ดุจผู้บริสุทธิ์ ยักไหล่เบาๆ พลางเอื้อมมือไปจัดแจงสาบเสื้อให้เข้าที่เข้าทางเพื่อซ่อนเป้ากางเกงที่ยังตั้งโด่ตึงอยู่!“พวกเจ้านี่... เอะอะโวยวายไปได้ ข้าก็แค่มนุษย์ผู้รักธรรมชาติ เดินเลียบชมดอกไม้ใบหญ้าเพลินๆ มาทางหลังเรือนเท่านั้นเอง”คุณชายลั่วเหอทำทีเป็นเอามือประสานไว้ด้านหลัง เชิดหน้าเอียงคอมองฟ้ามองฝน ยิ้มแห้งๆ แล้วเอ่ยต่อเสียงเรียบ“พวกเจ้าจะทำอะไรก็ทำไปเถิด... ข้านึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วน... ขอตัวก่อนล่ะ!”ว่าแล้ว คุณชายลั่วเหอก็รีบสาวเท้าก้าวหนีไปอย่างเนียนๆ เดินหน้าตาเฉยผ่านหน้าพวกข้าไปอย่างรวดเร็วปานลมพัด“ช้าก่อน! คิดจะเดินหนีไปหน้าตาเฉยเช่นนี้หรือ!”หลี่ลี่ไม่ยอมปล่อยให้คุณชายลั่วเหอเนียนเดินหนีรอดไปได้ง่ายๆ นางถกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตะโก

  • ทะลุมิติมาทั้งที ก็มีผัวไปเลยสองคน   บทที่ 8 แผนร้าย 2

    “พวกเจ้า ช่วยข้าเอากล่องของขวัญพวกนี้ไปเก็บที่หอเก็บของทีสิ”คุณหนูเฉินสั่งการโดยการยัดกล่องไม้หนักอึ้งมาใส่ข้าโดยไม่ถามความสมัครใจแม้แต่น้อย ทว่าข้าก็ไม่ได้ติดใจอะไร แขกผู้ใหญ่มาเยือนเรือน อย่างไรเจ้าบ้านก็ต้องดูแลต้อนรับตามมารยาท“เยว่เอ๋อร์! เอากล่องมานี่!” อาเจียกระซิบกระซาบ เคืองแทนข้าที่ถูกข่มกดหัว “แขนเล็กแค่นั้น หอบของหนักๆ เดี๋ยวก็กระดูกหักกลางพอดี! เดี๋ยวข้ากับหลี่ลี่จะช่วยยกคนละข้างเอง!”“ไม่เป็นไรๆ ไหวอยู่!” ข้ายิ้มตอบ หลี่ลี่ทำท่าจะพุ่งเข้ามาแย่งกล่องไปถือให้ แต่ข้ายืนยันเสียงแข็งว่ายกไหวจริงๆ ระหว่างที่พวกข้ากำลังเถียงกันอยู่นั้น คุณหนูเฉินสวี่ฉีก็จ้องมองข้าด้วยสายตาหมั้นไส้ นึกด่าในใจว่าข้าเสแสร้งแกล้งทำเป็นอ่อนแอ ตอแหล!“พวกเจ้า... ปล่อยให้ฮูหยินน้อยเขาถือไปสิ” คุณหนูเฉินเอ่ยเสียงสูง “แค่หอบกล่องของขวัญไปเก็บที่หอเก็บของหลังเรือนแค่นี้เอง จะมาแย่งกันทำไมให้เสียเวลา ส่วนพวกเจ้าก็มาช่วยกันขนผลไม้สดพวกนี้ไปไว้ที่ครัว ยังจะทำเฉยอยู่อีก นายของเจ้าช่างไม่รู้จักอบรมสั่งสอนสาวใช้&rd

  • ทะลุมิติมาทั้งที ก็มีผัวไปเลยสองคน   บทที่ 8 แผนร้าย 1

    บทที่ 8 แผนร้ายวันต่อมา... คุณหนูเฉินสวี่ฉีถือวิสาสะเดินทางมาพบปะฮูหยินน้อยตระกูลหลี่และคุณชายหลี่ถึงเรือนใหญ่!ยามเมื่อนางเห็นหลี่เหวินเซวียน บุรุษรูปงามหล่อเหลาบาดตาบาดใจเดินออกมา สายตาของนางก็พราวระยับ รีบเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อผ้าแพรด้านบนให้แหวกช่องกว้าง เผยให้เห็นร่องอกขาวผ่องเป็นการยั่วยวนโดยไม่แคร์สายตาผู้ใด! จากนั้นก็เอ่ยทักทายเสียงนุ่มนวลหวานหยดย้อย“คุณชายเหวินเซวียน... ไม่ได้พบกันเสียเนิ่นนาน ท่านยังคงองอาจสง่างาม รูปร่างผึ่งผาย และโฉมงามหล่อเหลาถึงเพียงนี้ สมเป็นบุรุษอันดับหนึ่งจริงๆ เจ้าค่ะ”คุณชายเหวินเซวียนยิ้มรับตามมารยาท แล้วเอ่ยขอบคุณเรียบๆ“ขอบคุณสำหรับคำชม... ทว่าคำชมเช่นนี้ ให้ภรรยาของข้าเอ่ยชมข้าเพียงผู้เดียวจะดีกว่า”คุณหนูเฉินชะงักตะลึง หุบยิ้มทันใด! ก่อนจะรีบปั้นหน้าใหม่ ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างชวนให้ใจสั่น พยายามเดินเข้ามาจี้จุดด้อยของหลินเยว่เอ๋อร์ทันที“คุณชายเจ้าคะ... นางเป็นเพ

  • ทะลุมิติมาทั้งที ก็มีผัวไปเลยสองคน   บทที่ 7 รุกราน 3

    ตง... ตะเล็งเต็งตง! พรวดดด~ ดิ่งดิ่งดิ่งดิ่ง~!เสียงพิณกู่เจิงแบบฉบับดั้งเดิม ถูกข้าเนรมิตให้กลายเป็นท่วงทำนองเพลงแปลกประหลาด แต่ทว่ากลับสดใหม่ ไพเราะ ร้อนแรง และทรงพลังดึงดูดใจอย่างถึงที่สุด! ข้าขยับตัวตามจังหวะ โยกศีรษะพรึ่บพรั่บ ตบสายพิณและโซโล่รัวนิ้วจนสายพิณสั่นสะเทือนเกิดเป็นคลื่นเสียงสุดตระการตา!ตงๆๆๆ! ตะเล็งเต็งๆๆๆ!ผู้คนบนท้องถนนที่เดินผ่านไปมาต่างชะงักกึก! พากันตื่นตะลึงในท่วงทำนองอันอัศจรรย์ใจที่ไม่เคยได้ยินที่ใดมาก่อน ทั้งชาวบ้าน ร้านตลาด และบ่าวไพร่ ต่างพากันแห่แหนวิ่งเข้ามาล้อมแน่นหน้าร้านขายเครื่องดนตรี ส่งเสียงโห่ร้องปรบมือให้อย่างกึกก้อง!“ยอดเยี่ยมยิ่งนัก! ท่วงทำนองแปลกใหม่ดนตรีอันใดกันช่างไพเราะสะใจเพียงนี้!”“แม่นางท่านนี้คือใครกัน ช่างมีฝีมือพิสดารยอดเยี่ยมเหลือเกิน!”คุณหนูเฉินและเหล่าสาวใช้ถึงกับอ้าปากค้าง ตาลอย ตะลึงงันจนอารมณ์อึ้งอุตลุด ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองข้าโซโล่พิณอย่างตาค้างพรึงเพริดอยู่ตรงนั้น!เสียงโห่ร้องปรบมือของฝูงชนดังกึกก้อง คุณหนูเฉินสวี่ฉีเริ่ม

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status