ตอนที่ 8 ปลุกใจ

ตอนที่ 8 ปลุกใจ

     ไม่นานอี้เฟิงหลับปุ๋ยในอ้อมแขนของอวิ๋นหลิง นางค่อย ๆ จับศีรษะของเด็กชายในนอนหนุนหมอนอย่างเบามือ ดึงผ้าห่มมาห่มกาย ขยับกายลงจากเตียงช้า ๆ ดับเทียนในห้องมืดสนิท ย่างกรายออกมาปิดประตูและเดินจากมา พลางถอนหายใจทำไมสตรีอย่างอวิ๋นหลิงถึงได้เย็นชาไร้ใจกับลูกชายถึงเพียงนี้ เข้าใจว่าไม่ชอบและรังเกียจบิดา ทว่านี่ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนางมิใช่หรือ ?

“ไม่มีมารดาที่ใดไม่รักลูกตนเองหรอกนะต่อจากนี้แม่จะรักและดูแลเจ้าจนเติบใหญ่” นางพูดพลางเดินกลับไปที่ห้องนอนฝั่งซ้ายของเรือนตระกูลหวัง ระหว่างทางได้เดินผ่านห้องอ่านตำราแสงเทียนส่องสว่าง สะท้อนเงาของเทียนเซิงกำลังนั่งอ่านตำราอยู่ อวิ๋นหลิงหวนคิดถึงคำพูดของนางอวี่เฉิน

‘สงสัยเขาอ่านตำราเพื่อทบทวนความรู้อยู่ตลอดเวลา ในใจของเขาเองก็ยังอยากไปสอบแต่ติดที่จิตใจหวนคิดถึงความเจ็บปวด

เมื่อครั้งเสียบิดาสินะ ฉันจะช่วยเองไม่ว่าอย่างไรการที่มีบิดาเป็นข้าราชการทำงานยศสูง ๆ ย่อมดีกับอี้เฟิง’

    อวิ๋นหลินครุ่นคิดอยู่ชั่วหนึ่งก่อนจะมุ่งหน้าไปที่โรงครัว เมื่อคิดได้ว่าช่วงบ่ายที่ผ่านมานางได้ทำขนมเอาไว้ หากได้กินขนมพร้อมดื่มน้ำชาอุ่น ๆ อาจจะทำให้เขาสบายท้องและยังมีสมาธิในการอ่านตำรามากกว่าเดิม รอบนี้ไม่ใช่ซาลาเปาแต่เป็นขนมเซาปิ่งที่เขาเอ่ยมาครั้งก่อน

     หลังจากได้น้ำชาดอกกุ้ยฮวากลิ่มหอมอ่อน ๆ เพียงได้กลิ่นก็ผ่อนคลาย ใบหน้าของนางปรากฎรอยยิ้มหวังว่าเขาจะพึงพอใจในสิ่งที่นางเตรียมไปให้ ทว่าไม่ได้เป็นอย่างที่นางคิดเมื่อประตูห้องเปิดออก ใบหน้าเคร่งขรึมของเขาทมิฬจ้องมองนางราวกับไม่ต้อนรับสักนิด

“ยามวิกาลเช่นนี้เจ้ามาทำอะไรที่นี่ สตรีเช่นเจ้าไม่สนใจผู้อื่นนอกจากตนเอง มาทางใดกลับไปทางนั้น”

“ข้าเห็นแสงเทียนในห้องอ่านตำราสว่างอยู่จึงคิดว่าท่านอยู่ที่นี่ ข้าต้องการนำขนมที่ข้าตั้งใจทำมาให้ท่านพี่เทียนเซิงพร้อมน้ำชาเท่านั้นเจ้าค่ะ เหตุใดต้องทำหน้าบึ้งตึงใส่ข้าด้วย”

“ข้าไม่ต้องการ กลับไปเสียที” เทียนเซิงยังเชื่ออยู่ในใจเสมอว่าสตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้ายามนี้ นางมีแผนการในใจโดยแท้จริง หากไม่มีคงไม่ใช่เพราะนางไม่เคยสนใจใยดีชีวิตของผู้อื่นแม้แต่น้อย ครั้นเมื่อก่อนเขากลับไปนอนที่ห้องนางก็มักจะแสดงสีหน้าไร้ความรู้สึก ขับไล่เขาออกจากห้องทุกครั้งไป แม้ว่าช่วงนี้มารดาของเขากับอี้เฟิงจะเห็นดีเห็นงามเข้ากับนางราวกับนางไม่เคยทำเรื่องร้ายแรงอะไรเอาไว้ กระนั้นเขาก็ไม่มีทางตายใจเชื่อถือนางเด็ดขาด

     ทว่าอวิ๋นหลิงไม่เชื่อฟังและทำตามคำพูดของเขาสักนิดเมื่อสบโอกาสยามที่เขากำลังจะปิดประตูห้อง นางรีบก้มหัวโค้งตัวก้าวเท้ายาว ๆ ลอดใต้แขนของเขาเข้าไปอย่างชำนาญ นี่คือประสบการณ์ที่นางมีช่วงที่ไปรับงานในร้านอาหาร ตอนที่ยังใช้ชีวิตเป็นเจียงซีทำให้เข้ามาอย่างง่ายดาย ของในมือไม่ตกหล่นอย่างน่าเหลือเชื่อ

ข้างในห้องอ่านตำรามีหนังสือขงจื๊อ ตำราเพื่อการเข้าสอบกองเต็มไปหมด อีกทั้งยังมีกระดาษที่เขาขีดเขียนจดบันทึกเอาไว้

“เจ้าออกไปจากห้องข้าเดี๋ยวนี้ อย่าได้มาวุ่นวายและรบกวนข้า”

“จิ จิ รบกวนอะไรกันเจ้าค่ะ ข้านะเป็นภรรยาของท่านเห็นสามีอ่านตำราการนำของว่างมาให้ก็เปรียบเสมือนข้าดูแลปรนนิบัติสามีนะเจ้าคะ” อวิ๋นหลิงวางสำรับน้ำชากับขนมลงบนโต๊ะ เดินไปหยิบตำราที่เขาวางคว่ำเอาไว้มาอ่านดู แต่ตัวหนังสือค่อนข้างอ่านยากไม่เหมือนตัวอักษรในยุคปันจุบัน อีกทั้งอวิ๋นหลิงผู้นี้ไม่ได้เล่าเรียนในสำนักศึกษามีเพียงอักษรพื้นฐานที่สามารถอ่านเขียนได้ไว้ใช้ชีวิตประจำวันเท่านั้น

“วางตำราของข้าและออกไปก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน”

“เฮ้อ!! นี่ท่านใช่สามีของข้าจริง ๆ นะหรือ ดุร้ายยิ่งกว่าท่านผู้ว่าการเสียอีก เมื่อก่อนท่านไม่เห็นจะมีท่าทีกับข้าเช่นนี้ ช่างเย็นชาจริง ๆ ที่ท่านอ่านตำราเพราะอยากไปสอบใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ใช่เรื่องของเจ้า”

“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ ไม่ใช่เรื่องของข้า แต่ข้าเองก็อยากให้ท่านไปสอบนะเจ้าคะ อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าจะมีการสอบฮุ่ยชื่อ ท่านอ่านตำราเตรียมตัวขนาดนี้ในใจของท่านก็คงอยากกลับไปแก้ไขช่วงเวลาที่ท่านสอบครั้งนั้นสินะเจ้าคะ มันคงฝังใจและติดอยู่ในใจของท่านเสมอมา เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาเยือน ที่ข้าอยากให้ท่านไปสอบมิใช่ว่าข้าอยากให้ท่านชนะซ่งจ้าวเหวิน แต่ข้าต้องการให้ท่านชนะใจตนเองก้าวผ่านความเจ็บปวดนี้ให้ได้ อีกทั้งท่านแม่และบิดาของท่านที่คาดหวังกับการสอบของท่าน อยากเห็นความสำเร็จของท่าน คิดว่าบิดาของท่านจากไปอย่างสงบสุขหรือเจ้าคะที่บุตรชายยังจมอยู่กับความเศร้าโศกเสียใจ ปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปในแต่ละวันเช่นนี้” อวิ๋นหลิงจู่ ๆ ก็หวนคิดถึงชื่อของคนรักเก่าของเจ้าของร่างได้ จึงนำชื่อเขามาเพราะเมื่อก่อนนางมักจะเอ่ยเปรียบเทียบดูถูกกับเทียนเซิงว่าเขาไม่มีปัญญาไร้สมองเสมอมา ร่างใหญ่เหม่อลอยใบหน้านิ่งเรียบไม่ได้เอ่ยอันใดเสมือนคิดตามคำพูดของนาง นางจึงเอ่ยต่อ

“หากท่านเข้าสอบในครั้งนี้และสอบผ่าน มิใช่แค่ความภาคภูมิใจของมารดาบิดาของท่านนะเจ้าคะ ยังหมายถึงอนาคตของอี้เฟิงอีกด้วย เสมือนกับบิดาของท่านที่ปูทางทำให้เส้นทางของท่านไม่ต้องเดินบนหินขรุขระ แต่เต็มไปด้วยพื้นหญ้าแสนนุ่ม ข้าขอตัวนะเจ้าคะ” เอ่ยจบอวิ๋นหลิงก็เดินจากไป ปล่อยให้เขาได้ใช้ความคิดไม่รู้ว่าเขาจะทำตามที่นางพูดหรือไม่แต่นางเชื่อว่าเขาอยากจะไปสอบเช่นเดียวกัน ภาวนาอย่างเดียวให้เขาก้าวผ่านความกลัวและความผิดหวังครั้งก่อนให้ได้ ไม่ว่าผลสอบจะออกมาเช่นไรเพียงเขาทำเต็มที่เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว