MasukShare
บทที่ 7 ไก่ต้ม
Tanggal publikasi:
2026-02-06 03:00:08เมื่อถึงหน้าบ้าน เขาเห็นเจี่ยนหรงยืนอยู่หลังเรือน เสื้อผ้ายังเปรอะเปื้อนโคลนจากการเล่นดิน ยามนี้กองดินโคลนถูกย้ายมาวางอยู่ใกล้หลังเรือน นางหันมามองเขาเช่นเดิม เป็นแววตาที่บริสุทธิ์เกินกว่าจะเข้ากับชีวิตที่ลำบากและใจที่หม่นหมองของเขา
“เจ้ากลับมาแล้ว..”
“ข้ากลับมาแล้ว..” เขามองท่าทางของภรรยาตัวเล็กที่หนาวสั่น และใบหน้าซีดเซียว
แม้จะพยายามสงบจิตใจเพียงใด เอ้อร์กัวก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่า การมีนางอยู่ข้างกายเป็นบทลงโทษของเขาที่ดื้อดึงและยึดมั่นในรักที่ไม่สมควร จนตกลงมาสู่บ่วงกรรมนี้
“เจ้ามาพอดี ช่วยจุดไฟต้มน้ำให้หน่อย ฉันจะอาบน้ำ”
“ต้มน้ำอาบหรือ..มันเปลืองฟืน เจ้าไปอาบน้ำในแม่น้ำเถิด บ้านข้ายากจน จำไม่ได้หรือ” เขาตำหนิและประชดประชัน
“ก็มันหนาว..แล้วเจ้าจะประชดเรื่องความจนนั่นไปถึงเมื่อไร” เจี่ยนหรงพูดหน้าตาเฉย ราวกับมันควรเป็นหน้าที่ของสามีที่ต้องดูแลนาง
เอ้อร์กัวหงุดหงิด แต่ก็ยอมเดินเข้าไปในครัว ก้มลงจุดไฟในเตาดินเผา ตักน้ำใส่หม้ออย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องเปลวไฟที่เต้นระริก แต่ในใจกลับวุ่นวายดั่งพายุ
เขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แม้เขาจะพยายามทำใจและมีเมตตากับภรรยาให้มากตามที่อาจารย์สั่งสอน แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ทุกครั้งที่พูดคุยกับเจี่ยนหรง เขาจะหงุดหงิดเสมอ
เขาพยายามสงบใจต้มน้ำให้ภรรยาสติเฟื่องอาบน้ำ เขาเคยสงสัยว่านางอาจไม่อาบน้ำ แต่ที่แท้นางก็อาบน้ำแทบจะทุกวัน เมื่อวานก็อาบน้ำ วันนี้ก็อาบอีกแล้วหรือ
เอ้อร์กัวบ่นในใจ แต่ก็ยังตั้งใจต้มน้ำให้นางอาบหลังเรือน เสร็จแล้วเขาก็กลับเข้าครัว จัดการเตรียมมื้อเย็นตามหน้าที่ ทว่าเมื่อมองไปที่ไก่ต้มที่เขาอุตส่าห์เตรียมไว้ตั้งแต่เช้า เขาพบว่ามันยังคงวางอยู่เช่นเดิม ไม่มีแม้แต่รอยแตะต้อง
กลับกัน ผักป่าต้มเกลือที่เขาทำไว้อย่างลวกๆ กลับหมดเกลี้ยง เอ้อร์กัวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจว่าภรรยาของเขาคงเกรงใจ จึงไม่กล้ากินอาหารดีๆ อย่างไก่ต้ม
เขานึกถึงความเป็นเด็กกำพร้าของตนเองและนาง ชีวิตที่คุ้นชินกับความขาดแคลน ทำให้นางไม่กล้ารับสิ่งที่ดูมีค่าเกินตัว แม้นางจะไม่สมประกอบ แต่ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความระมัดระวัง
เอ้อร์กัวรู้สึกเจ็บแปลบในอก สงสารนางจับใจ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกผิดกับความหงุดหงิดของตนเอง แม้เขาจะยังไม่อาจมองนางด้วยความรัก แต่ความอ่อนโยนบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในหัวใจของเขา
เจี่ยนหรงอาบน้ำเสร็จ นางรีบมานั่งข้างเตาไฟ เปลวไฟอุ่นๆ ทำให้ไอหนาวจางลง แต่ปากของนางยังคงซีดเซียว มีกลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้และแตงกวาสดชื่น เอ้อร์กัวมองภรรยาของเขาเพียงผ่านๆ ทว่าครู่หนึ่งเขาเห็นผ้าที่นางใช้เช็ดผม มันเป็นผ้าที่แปลกยิ่ง
ดูเหมือนขนสัตว์แต่กลับนุ่มเหมือนผ้าฝ้าย สีขาวสะอาดไม่เหมือนของเก่าที่ใช้งานมานาน แตกต่างกับเสื้อผ้าเก่าขาดที่นางใส่อยู่ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะในชีวิตที่ยากจนของเขา เขาไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อน
เจี่ยนหรงเงยหน้าขึ้น สบตาเขาด้วยสายตาดุๆ ราวกับเด็กที่รู้ว่าถูกจับจ้องในสิ่งที่ตัวเองหวงแหน
“มองอะไร!” นางถามเสียงห้วน
เอ้อร์กัวสะดุ้งเล็กน้อย เขารีบเบือนหน้าหนี พยายามเก็บความสงสัยไว้ในใจ พลางคิดว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับของที่นางนำติดตัวมา แม้มันจะดูแปลกเพียงใดก็ตาม
เอ้อร์กัวนั่งรอจนเจี่ยนหรงเช็ดผมแห้งดี ร่างเล็กของนางดูอบอุ่นขึ้นจากเปลวไฟ เส้นผมสีดำสยายยาวน่ามอง ทำให้ท่าทางเด็กน้อยของนางดูคล้ายหญิงสาวมากขึ้น
เขาใช้ช่วงเวลานั้นเตรียมอาหารเย็นไว้บนโต๊ะ พยายามไม่มองหญิงสาวร่างเล็ก ทั้งไก่ต้มและข้าวขาวธรรมดา ตั้งใจให้มื้อนี้สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่ความจนของเขาจะจัดหาได้
แต่เมื่ออาหารถูกวางลง เจี่ยนหรงกลับเอาแต่นั่งเงียบ ซดเพียงน้ำซุปเท่านั้น ใบหน้าขาวหม่นคล้ายจะแฝงร่องรอยของน้ำตา เอ้อร์กัวขมวดคิ้ว เขารู้สึกสงสารจับใจ แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
“กินไก่สักหน่อยเถิด” เขาพยายามพูดเสียงเบา ตักน่องไก่ชิ้นใหญ่ใส่ในถ้วยของภรรยา
เจี่ยนหรงมองชิ้นไก่ในถ้วย ริมฝีปากบางสั่นระริกเหมือนจะร้องไห้ ในใจเอ้อร์กัวคิดว่านางคงไม่เคยกินไก่มาก่อน เพราะสองตายายกัวเหอที่เลี้ยงนางมาก็ยากจนไม่แพ้เขา อีกทั้งแก่ชราจนล่าสัตว์ไม่ได้ เขาจึงพยายามตักไก่ให้นางอีก
แต่ทุกครั้งที่เขาตักชิ้นไก่ให้ เจี่ยนหรงกลับก้มหน้าหลบ แทบไม่แตะชิ้นไก่เลย นางซดน้ำซุปทีละนิด ด้วยสีหน้าราวกับต้องอดกลั้นอะไรบางอย่างในใจ
“อิ่มแล้ว เจ้ากินเถิด” ในที่สุด นางก็เงยหน้าขึ้น บอกเขาเบาๆ ก่อนจะวางถ้วยลง ทั้งที่เนื้อไก่ในถ้วยยังคงอยู่ครบ
เอ้อร์กัวจ้องมองถ้วยนั้นอย่างสงสัย แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ได้แต่เก็บไก่มากิน เขากลัวว่าหากยังเก็บไว้อีก พรุ่งนี้ไก่อาจจะบูดเน่า กลายเป็นเสียของดีๆ
คืนนั้น ในความเงียบของเรือนเล็กที่มีเพียงเสียงลมพัดแผ่วผ่านหน้าต่าง เอ้อร์กัวนอนอยู่บนเตียงแข็งๆ ข้างเจี่ยนหรง ภรรยาของเขาที่หลับสนิทเหมือนเด็กไร้เดียงสา นางคงเหนื่อยล้าจากการเล่นโคลนมาตลอดวัน ร่างเล็กขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเก่าๆ ไม่รู้เลยว่าคนข้างกายนางกำลังมีน้ำตาไหลอาบแก้ม
เอ้อร์กัวพลิกตัวหนี นอนหันหลังให้นาง ภาพของเหมยฮวาลอยขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ดวงตาคมเฉี่ยวราวหงส์และรอยยิ้มหวานที่เขาเคยเฝ้าฝันถึง ความคิดถึงที่ยังอบอวล แม้รักของเขาจะถูกหญิงคนรักอย่างเหมยฮวาขยี้จนแหลกสลาย
เขารู้ดีว่าภรรยาตัวเล็กของเขาไม่ได้ผิดอะไร แต่นางไม่ใช่เหมยฮวา และเขาไม่อาจห้ามหัวใจที่ยังอาลัยรักในอดีตได้ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนหมอนเปียกชื้น แม้เขาจะพยายามกลั้นไว้แล้ว
เจี่ยนหรงที่หลับอยู่ข้างกาย ดูไร้เดียงสาและไม่รู้เรื่องอะไรเลย เช่นนี้ก็อาจจะเป็นเรื่องดี เพราะหากนางลืมตาตื่นขึ้นมาและเห็นน้ำตาของเขา คงยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดและทุกข์ใจไปกว่าเดิม เขานอนร้องไห้เงียบๆ ปล่อยให้ความรู้สึกอันหนักอึ้งถาโถมเข้าหา เขายังคงถูกความรักในอดีตกักขัง รู้ตัวอีกคราก็เกือบเช้า
Bab terbaru
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 273 รั่วไหล
“ส่วนเจ้า... ข้ามีงานด่วนให้ทำ เจ้าต้องสร้างหลอดไฟให้ได้ห้าสิบหลอดภายในหนึ่งเดือน พร้อมติดตั้งระบบทั้งหมด ข้าจะสั่งให้พวกช่างในวังหลวงมาช่วยเจ้าตัดไม้และถลุงทองแดงเพื่อทำสายไฟ เจ้ามีหน้าที่ควบคุมดูแลคุณภาพอย่าให้ขาดตกบกพร่อง” ลิลี่หันไปหาเถี่ยจงชิ่งที่ยืนรออยู่ด้านข้าง“รับทราบขอรับ อาจารย์หญิง” เถี่ยจงชิ่งประสานมือรับคำสั่งอย่างแข็งขันท่ามกลางความตื่นเต้นและภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่ถูกแจกจ่าย มีเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่บนระเบียงด้านบนโดยไม่ถูกเรียก อาฝูก้มหน้ามองปลายเท้าของตนเอง ไม่มีคำพูดใดส่งมาถึงเขาเลยเด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ความน้อยใจสายหนึ่งวิ่งขึ้นมาจุกในอก ทุกคนได้รับมอบหมายหน้าที่ มีเพียงเขาที่เป็นแค่เด็กรับใช้ไร้ประโยชน์ลมหนาวภายนอกพัดมาปะทะใบหน้าจนขอบตาร้อนผ่าว เขาไม่ได้ลงไปขัดจังหวะความครึกครื้นของทุกคน เพียงกลืนก้อนความโศกเศร้าลงท้อง แล้วค่อยๆ ก้าวถอยหลังกลับอย่างเงียบเชียบอาฝูเดินตรงกลับไปย
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 272 รู้จักซ่อน
เอ้อร์กัวยื่นมือไปจับมือเล็กและดึงนางมาใกล้ๆ“ข้าลองคิดดูแล้ว หากเป้าหมายคือเปลี่ยนแรงดันให้กลายเป็นการเคลื่อนที่ของลูกสูบ เราสามารถอุ่นสุราให้ระเหยเป็นไอ แล้วจุดประกายไฟให้เกิดแรงดันภายในกระบอกสูบโดยตรง แรงดันที่ได้ย่อมมากกว่า อีกทั้งยังไม่ต้องแบกน้ำหนักหม้อต้ม ไม่ต้องรอให้น้ำเดือด รถน่าจะเล็ก เบา และตอบสนองได้เร็วกว่ามาก”ลิลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคู่สวยมองบัณฑิตหนุ่มด้วยความตะลึงเช่นเคย เขาช่างทำให้นางตกใจได้เสมอ..นี่เขาคิดหลักการเผาไหม้ภายในกระบอกสูบได้ด้วยตัวเองแล้วหรือ“เจ้าคิดได้เพราะเคยทำไฟแช็กหรือ” นางถามเบาๆเขาพยักหน้า“สิ่งที่เจ้าพูดถึง มันคือเทคโนโลยีของเครื่องยนต์สันดาปภายใน ผู้คนต้องใช้เวลาลองผิดลองถูกร่วมศตวรรษและผ่านการระเบิดสังเวยชีวิตไปไม่น้อย แต่เจ้ากลับคิดมันขึ้นมาได้เพราะไฟแช็กหรือ” ลิลี่ยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ“ก็เพราะว่าไฟแช็กใช้ห
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 271 เทคโนโลยีในพิพิธภัณฑ์
การส่งฉางมิ่งสั่วหรือกุญแจอายุยืนของเด็กที่ตายไปแล้วคืนให้ผู้เป็นแม่ ย่อมเป็นการตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย คงไม่มีมารดาคนใดจะทนรับไหว“อาจารย์หญิง..” อาฝูเรียกเบาๆ ด้วยความกังวล“ข้าต้องเอาคืนจงเหยี่ยนอย่างสาสมแน่ แต่ข้ายังไม่ฆ่าเขาเร็วๆ นี้ เจ้าไม่ต้องกังวล ตอนนี้ยังต้องใช้งานเขาอยู่” ลิลี่รู้ดีว่าอาฝูกลัวว่านางจะลงมือสังหารโอรสสวรรค์ จึงตอบเช่นนั้น“ข้า..เพียงกลัวว่าพวกท่านจะเดือดร้อน สวรรค์จะลงโทษหากว่า..” อาฝูรีบพูด“เจ้ากลัวสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง นั่นคือความโง่เขลา” ลิลี่เริ่มไม่พอใจมากขึ้น“เอ่อ..เอาเถิด อย่าทะเลาะกันเลย” เอ้อร์กัวรีบห้ามทัพ“ใช่ๆ แล้วที่งานศพเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” เถี่ยจงชิ่งรีบช่วยเอ้อร์กัวอีกทาง“งานนั่น..แปลกจริงๆ” ลิลี่ครุ่นคิดและขมวดคิ้ว
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 270 ขาย
ภายในพระราชวัง ณ ห้องบรรทมของจงเหยี่ยน เขานั่งเอนกายพิงอยู่บนหัวเตียง ยังเจ็บขาจนลุกไม่ขึ้น สายตาจับจ้องบนกระดาษแบบแปลนหลายแผ่นที่ถูกคลี่ออกตรงหน้า เส้นสายประหลาดจำนวนมากพาดไขว้กันอยู่บนนั้น เขามองอยู่ครู่ใหญ่แต่ไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย“นี่คือสิ่งใด” จงเหยี่ยนขมวดคิ้ว แม้แต่ลายเส้นเล็กๆ ก็ประหลาดจนเขาไม่เข้าใจว่าใช้พู่กันเช่นไรวาดกันแน่ลิลี่ยืนกอดอกอยู่ข้างเตียง สายตาที่มองลงมายังโอรสสวรรค์ราบเรียบและเย็นชา ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรง“สิ่งที่จะทำให้เจ้าไร้เทียมทาน” น้ำเสียงของนางนิ่งสนิทและทรงอำนาจ“รถม้าหรือ” เขาขมวดคิ้วเมื่อมองลักษณะที่มีล้อ“เรียกเช่นนั้นก็ไม่ผิด”“มันทำจากเหล็กหรือ จะขยับได้อย่างไร” จงเหยี่ยนนิ่งอึ้งดวงตาคู่สวยฉายแววเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง นางเกลียดการต้องมานั่งอธิบายเรื่องง่ายๆ ให้คนโง่ฟัง หา
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 269 สองขา
เอ้อร์กัวเดินลึกเข้าไปจนถึงห้องคุมขังส่วนใน แสงสว่างจากช่องลมด้านบนส่องกระทบร่างของหย่งฉีที่นั่งอยู่บนกองฟางแห้ง เสื้อผ้าตัวเก่าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าและเห็นใบหน้าของบัณฑิตหนุ่ม หย่งฉีพลันลุกขึ้นยืนทันที สองมือจับลูกกรงกระชากจนเกิดเสียงดังสะท้อนก้อง แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังและชิงชังอย่างรุนแรง“ข้านึกว่าผู้ใด ที่แท้ก็บัณฑิตใหญ่ผู้มีชื่อเสียงลือเลื่อง” หย่งฉีแค่นเสียงหัวเราะอย่างขื่นขมเอ้อร์กัวไม่ได้พูดอะไร เขาแค่เดินมาเปิดห้องขัง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องขังเดียวของหย่งฉี จากนั้นก็วางเสี่ยหนาลง หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาปูพื้น และหยิบจานอาหารออกจากเสี่ยหนาวางลงบนแผ่นกระดาษ“ท่านคิดจะเล่นอะไร วันนั้นข้าพาคนมากมายไปช่วยท่าน ท่านไม่ยอมสบตาข้าด้วยซ้ำ พยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับข้า วันนี้ท่านกลับยอมมาพบข้าด้วยตนเองหรือ” หย่งฉียกมุมปาก แต่รอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 268 ทิ้งไว้นานเกินไป
เอ้อร์กัวเดินเข้าไปพร้อมภรรยา สองมือยกขึ้นราวกับจะเป็นร่มให้นาง สายน้ำไหลราวกับม่านผ้า เขาตัวเปียกแต่ยังคงปลอดภัย จิ่นถูและอาฝูตามเข้าไป คนทั้งสี่หายลับเข้าไปหลังม่านน้ำอย่างปลอดภัย ไม่มีผู้ใดชักกระตุกจนตายทหารหลายสิบนายมองภาพนั้นอย่างงุนงง บางคนถึงกับหันไปมองหน้าของสหายเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้ตาฝาด หลายวันมานี้พวกเขาหวาดกลัวสิ่งประดิษฐ์ของบัณฑิตหลี่จนไม่กล้าเข้าใกล้ม่านน้ำพุ แต่ตอนนี้กลับมีคนเดินทะลุผ่านมันเข้าไปเหมือนเดินผ่านประตูบ้านธรรมดา“ส่งคนกลับไปตรวจสอบกับวังหลวง..” จ้าวกังออกคำสั่งเสียงต่ำ มองม่านน้ำที่ไหวระริกอยู่เบื้องหน้าทหารนายหนึ่งรีบรับคำสั่งแล้วควบม้าออกไป“ล้อมจวนไว้ จนกว่าจะรู้ว่าราชโองการนั่นเป็นของจริงหรือไม่ อย่าให้ผู้ใดออกจากจวนได้” เขาหันไปสั่งทหารที่เหลือ แม้ในใจจะนึกหวั่นว่าพวกเขาอาจจะหนีได้เหมือนครั้งก่อนโดยนั่งไข่ลอยฟ้า“ขอรับ”&l
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 105 ความในใจของหญิงสาว
ไม่นานหลังจากนั้น เอ้อร์กัวก็ออกมาจากห้องน้ำ เขาปล่อยผมที่เช็ดและเป่าจนแห้งแล้วสยายเต็มกลางหลัง ก่อนจะเดินไปหยิบผ้ามาห่มขาให้ภรรยาที่กำลังมองฝนตกโดยไม่พูดอะไร “เจ้าทำดีกับข้าเช่นนี้ เป็นเพราะเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นสามีของข้าใช่หรือไม่ หากไม่ได้เป็นสามี หากเราไม่เคยกราบไหว้ฟ้าดิน เจ้ายังจะใจดีกับข้าหรือ
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 98 ต้องการเป็นสามี (NC)
“ข้า..คิดถึงเจ้าทุกคืน” เอ้อร์กัวหัวเราะในลำคออย่างเขินอาย หยอกเย้ากับริมฝีปากของนางอีกครั้ง ละเมียดละไม ไม่รีบร้อน “...” คำตอบที่แสนเรียบง่ายกลับทำให้ลิลี่หน้าแดง นางไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า นางชอบจูบของเขามากกว่าที่คิดเอ้อร์กัวจ้องมองใบหน้าระเรื่อของลิลี่แล้วรู้สึกบางสิ่งขาดผึง ริมฝีปากนางยังคงเผย
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 97 เพราะไว้ใจ
“ตัวข้านั้นต่ำต้อย แต่ข้าไม่เคยคิดจะรับใช้ผู้อื่น บัณฑิตหลินโปรดวางใจ ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีรุนแรงเช่นนี้ ข้าเป็นคนของแคว้นจงหลิน ย่อมต้องรับใช้แคว้นจงหลิน” เอ้อร์กัวยกมือประสานโค้งหลัง บ่งบอกว่าเขาเข้าใจความกังวลของผู้อาวุโสชัดเจน“...” หลินเซียวเหวินได้แต่เงียบงัน“อีกอย่าง ข้าเป็นชาวบ้านจากบ้านทุ
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 94 ความกลัว
“เจ้าแน่ใจหรือ” นายอำเภอถาม“ข้ายินดีขอรับ” เอ้อร์กัวตอบทั่วทั้งศาลเงียบงัน วันนี้ช่างมีหลายเรื่องราวให้ตกใจจนเจ้าหน้าที่ศาลไม่กล้าหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าหน้าที่ทุกคนในศาลต่างมองเอ้อร์กัวด้วยความนับถือซ่งเหวินชางเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย เช่นนี้เขาก็ไม่ต้องรับโทษหนักและรั
